Ook goedemorgen!

Mireille van der Ham

Drie keer per week ga ik met de auto met de pont mee. Op de plek waar ik naar de overkant gebracht word varen er doordeweeks twee ponten. Dit zorgt ervoor dat je over het algemeen niet lang hoeft te wachten tot er nog een pont gaat, mocht je er één gemist hebben. Als je zo regelmatig ergens mee reist ga je snel op de automatische piloot. Zo kennen denk ik veel treinreizigers het probleem wel van in gedachten verzonken zijn er dan achter komen dat je jouw perron gemist hebt. Zo heb ik eens achteraan op de pont gestaan en was ik druk met mijn whatsappjes beantwoorden. Blijkbaar ging ik met veel gemak van mijn whatsappjes naar mijn facebookpagina en als je daar eenmaal terecht komt ben je zo een kwartier verder zonder dat je ook maar iets nuttigs voorbij hebt zien komen. Toen ik uiteindelijk het besef had eens op te kijken vanaf mijn telefoon zag ik tot mijn schrik dat de hele pont leeg was en mijn kleine blauwe autootje er nog als enige stond! Oeps! Ik wist niet hoe hard ik er vanaf moest rijden.

Op diezelfde automatische piloot wilde ik laatst achter de rij auto’s voor me de pont op rijden. Maar de schipper besloot dat mijn kleine blauwe autootje er niet meer bij kon en sloot het hek. Ik wilde achteruit terugrijden om weer vooraan in de rij te staan. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik de eerstvolgende auto al weer opgesteld staan. Dat ging dus niet, dus besloot ik ietwat ongemakkelijk midden op de weg te blijven staan. De tweede pont was onderweg, dus ik zou snel van deze onhandige plek weg kunnen.

Zodra de pont aankwam en de eerste auto er vanaf kwam stopte de bestuurder even naast mijn auto. Driftig zwaaide hij met zijn armen en maakte een gebaar naar zijn voorhoofd of ik wel goed bij de mijne was?? Ik keek hem aan en probeerde vriendelijk te glimlachen. Hij vloekte duidelijk zichtbaar nog iets en reed toen door. Mijn dag was die ochtend niet helemaal vlekkeloos begonnen. Maar ik gok die van deze meneer al helemaal niet.