Ontspanning op vakantie

De zomervakantie is voorbij. De kinderen weer naar school, ouders en verzorgers weer in het werkritme. Wij brachten deze vakantie door in de prachtige Ardèche. Met flink hoge temperaturen zochten we regelmatig het water op. Dit schitterende deel van Frankrijk staat natuurlijk bekend om de rivier. Naast de camping konden we heerlijk afkoelen in de rivier. Leuk met een kleine stroomversnelling waar de kinderen zich vermaakten met opblaasbare banden. Als je dan toch in de Ardèche bent moet je natuurlijk ook een keer in een kano gezeten hebben, vond ik. Ik speurde internet af voor een geschikte tocht voor ons gezin. Ik als moeder met een gave om altijd beren op de weg te zien wilde graag een veilige tocht, voor de kinderen, maar ook zeker voor onszelf. We kwamen uit bij een plek waar alles goed georganiseerd was. De zwemvesten werden gecontroleerd en nog eens flink aangesnoerd. Met een Frans accent kwam een, overigens goed uitziende, jonge Fransman in zijn beste Nederlands de Nederlandse gezinnen uitleg geven. Toen hij bij het stukje over veiligheid aankwam, merkte ik dat ik me toch wat zenuwachtig begon te voelen en al wat week in de benen werd. We kregen instructies over het meepeddelen in een stroomversnelling om te voorkomen dat je om zou slaan. Pff, alles begon te draaien om me heen. Ik wilde echt niet omslaan. De uitleg ging verder; wat te doen als je toch zou omslaan, uitleg over de twee meest heftige versnellingen onderweg en tot slot legde deze grappenmaker nog uit dat we door een woud zouden komen waar krokodillen konden zitten. Geen grote hoor, maar kleintjes. Oké, nee dat scheelt. Mochten we zo’n beestje tegenkomen was het verstandig om hem te proberen te raken met onze peddel. Tussen zijn ogen. Om zijn uitleg kracht bij te zetten had hij een skelet van een krokodil die zijn collega heel vriendelijk voor hem vasthield zodat hij kon laten zien wat precies de bedoeling was. Mochten we zo’n beest geraakt hebben en hij zou op zijn rug draaien konden we hem uit het water vissen om mee te nemen voor op de barbecue. Ik merkte dat niet alleen het meisje naast mij met haar mond open stond te luisteren, maar dat ook die van mij open hing.

Na de uitleg werden we met een Landrover naar het startpunt gebracht. Met nog een ander gezin hobbelden we over een landweggetje waarbij de chauffeur het liedje ‘The lion sleeps tonight’ op zijn playlist afspeelde. Ze hadden wel humor die Fransen. Hoe dichter we bij de plek kwamen hoe meer mijn zenuwen me overnamen. De man van het andere gezin wist mij gerust te stellen; “Wij hebben dit tien jaar geleden samen gedaan, we zijn maar één keer omgeslagen, omdat mijn vrouw ook zo zenuwachtig was, het is echt leuk!” Dat was nou net niet wat ik wilde horen.. Maar let’s do this! Manlief met onze oudste voor ons uit, onze jongste en ik daar vlak achter. Bij de eerste stroomversnelling riep mijn man ons toe; “Die ene man die er bij de uitleg ook bij was, is al omgeslagen! Zijn dochter is helemaal in paniek!” Uhm, schat. Wil je dit soort signaleringen vanaf nu voor je houden? Je maakt het er niet beter op. Gelukkig was mijn jongste stoere kind heel positief ingesteld: “Mam, die meneer zei dat we de rivier moesten ‘lezen’. Wij kunnen dat! Kom op mam, peddelen, peddelen, peddelen!” Met bevende handen en knikkende knieën besefte ik me dat we zojuist de eerste pittige versnelling hadden gered. Zonder om te slaan! Het lukte me om te ontspannen en de lol er echt van in te zien. We hebben genoten van de geweldige omgeving en die rivier gewoon ‘gelezen’.

Mireille van der Ham