Marcel Schoonderwoerd, een sportieve zakenman

Zo om en nabij de tachtig

Zo om en nabij de tachtig is een serie verhalen van en over mensen uit de streek die, de titel zegt het al, zo om en nabij de tachtig zijn. Hoe zag hun jeugd eruit, en wat gebeurde er in hun pubertijd en als jongvolwassene? Hoe verliep hun werkzame leven en hoe zat het met relaties en familie? En wat deden ze in hun vrije tijd en deden zich bijzondere momenten in hun leven voor? En, ten slotte, hoe kijken ze naar het heden en de toekomst?

Wie Marcel Schoonderwoerd een beetje kent, weet dat hij boeiend kan vertellen en een enorm goed geheugen heeft. Hij vertelt meer dan je op kunt schrijven, maar het is een genoegen om naar hem te luisteren.

“Ik ben geboren op de Groote Draak. Dat is deze boerderij, waar je nu zit, en die staat in de Drakenpolder. Heel vroeger, zo rond 1700, was deze boerderij van Van de Meij en later van de familie Van Vliet. Mijn overgrootvader, Antonius, kocht deze boerderij rond 1900. Zijn kleinzoon, mijn vader, was naast boer ook (vee)handelaar en drie broers hadden boerderijen aan de overkant van de weg, in de polder Rozendaal. Je begrijpt dat ik met zo veel neefjes en nichtjes in de buurt een fijne jeugd had. Ik had de mooiste jeugd die ik me maar voor kan stellen. Ik ging naar de Franciscusschool, in Oudewater, op een fiets met blokken - je weet wel wat dat zijn, toch? Die fiets was eigenlijk te groot, maar met houten blokken op de trappers kon je er net bij. En als ik vrij was, was ik altijd in de polder. Ik kende elk geriefbosje. En ik hield van vissen. Ik had een geweldige tijd.”

“Mijn vader had twee clubjes met wie hij kaartte; een kaartclubje met boeren en een kaartclubje met middenstanders. Want hij was eigenlijk alle twee. Hij was boer en hij opende een manufacturenzaak in de Wijdstraat, waar zijn oudste zus de winkel dreef. Hij had na verloop van tijd meer winkels en overal zat familie in.”

Kostschool

“En na de lagere school ging ik naar de mulo, maar ik deed te weinig. Ik ging wel over, maar mijn vader stuurde me naar een kostschool, in Voorhout. Daar zaten meer jongens uit Oudewater op. Het eerste haf jaar vond ik het vreselijk; ik miste de polder. En toen ik met kerst thuiskwam kon ik schaatsen. Maar terwijl er nog ijs lag, moest ik weer terug; heel erg vond ik dat. De tijd daarna ging het gelukkig goed. Ik heb nooit, waar je wel eens over hoort, vervelende dingen meegemaakt. Ik heb dat ook nooit van anderen gehoord. En toen ik daar na drie jaar weer weg ging, miste ik mijn vrienden daar en moest ik wel weer even wennen. Gelukkig mocht ik het laatste jaar op kostschool alle weekenden naar huis en zat ik al op voetbal en waterpolo. En ik heb ook nog getennist. Maar als er ijs was ging ik schaatsen.”

“Ondertussen zat ik op de MTS. Mijn vader vond dat ik een vak moest leren en ik leerde voor elektricien. Maar daar heb ik nooit iets mee gedaan. Wel hielp ik Van Dijk mee op de markt, met groente en fruit. Handel vond ik veel leuker.”

Schaatsen

‘Het Nederlands Kampioenschap Allround schaatsen 1962 werd in het weekend van 10 en 11 maart 1962 gehouden op de Jaap Edenbaan in Amsterdam. Kampioen bij de heren Henk van der Grift‘, is op internet te vinden. “Ik ben toen in Amsterdam gaan schaatsen. Ik ging er met de trein en de bus heen. Onder andere door het schaatsen reisde ik het hele land door. In 1963 heb ik nog aan de Elfstedentocht meegedaan; op 18 januari. Dat is een dag die ik nooit meer vergeet. Ik deed tot mijn 67e aan wedstrijden mee. En ook waterpolo heb ik heel lang gedaan. Op mijn omzwervingen door het land kwam ik wel eens aardige meisje tegen, en soms ook van een ander geloof, maar, eerlijk is eerlijk, dat verschil proef je niet. En toen heb ik in de winter van ‘69-’70 Annemarie van ‘t Hullenaar gevraagd om mee te gaan schaatsen op de Vlist. En we gingen daar schaatsen, op de Vlist; en ik ben nooit meer bij haar weggeweest. Annemarie (Marcel heeft het veel over haar, red.) was de dochter van de toenmalige gemeentesecretaris van Oudewater. Op 30 mei 1972 - dat is de tweede dag die ik nooit meer vergeet - zijn we getrouwd. In een koets, met paarden ervoor. In de Heksenwaag. Het feest werd gevierd bij Seelt. En we wilden wat andere muziek dan toen meestal gespeeld werd en er werd me door Henk Seelt een Haagse muziekgroep aangeraden die Hongaarse muziek speelde. Ko Mosterd. Het was geweldig. Zo goed, dat toen we twaalf en een half jaar getrouwd waren, ze opnieuw hebben gevraagd.”

Handel

“Ja, en toen zei mijn vader: ‘Op school leer je geen handel’, en mocht ik mee om in een winkel gaan werken. Toen ik 18, 19 was zorgde ik al voor alle facturen van de winkel in Oudewater, waar ondertussen mijn moeder de zaak draaide.”

Toen ik 20 was mocht ik de winkel die mijn vader in Gouda had gaan draaien en toen ik 21 was begon ik voor mezelf. Ik had toen wel een grote schuld bij mijn vader, maar alles is goed gekomen. We zaten natuurlijk ook in een goeie tijd.”

“Al snel huurde ik een tweede winkel in Woerden - van Vermeulen, de orgelbouwer; dat was nog niet zo eenvoudig. En toen volgden er meer: in Gorinchem, in Sliedrecht. In allemaal werd kleding verkocht. Later nog in Alphen en Bodegraven. Maar een aantal van de panden kocht ik ook, want dan hoefde ik geen huur te betalen. Ik heb zowel aan kleding als aan onroerend goed best aardig verdiend. Ik heb soms getwijfeld of ik het allemaal wel goed deed. Maar uiteindelijk is alles goed uitgepakt. En … ik had altijd heel goed personeel, waar ik heel veel aan te danken heb.”

Familie

“Annemarie en ik hebben drie kinderen gekregen. Dorian - die een heel goede langebaanschaatser was en nog meegedaan heeft in Calgary. Nu geeft ze jeugdschaatslessen. Van Jan weet je dat hij architect is geworden en Marleen zit nog in de kleding, hier in Oudewater, met Pardoes. We hebben drie kleinkinderen.”

“In augustus 2023 is Annemarie overleden. In het begin dacht ik: ik ben alles kwijt, maar dat was natuurlijk niet zo. Want mijn kinderen en kleinkinderen zijn er nog. En broers en zussen. Het valt af en toe niet mee, maar ik ben niet echt somber.”

“Wat ik fijn vind is dat er nog zo veel mensen naar me toekomen. Toen jij binnenkwam, zag je ook iemand met wie ik in een groepje veel gefietst heb. Zo komen er heel vaak mensen langs. Maar ook de kleinkinderen en neven en nichten; ze komen graag. Ik heb ze altijd wel iets te vertellen.”

De wereld om me heen

“Zo weet ik ook dat mijn vader, die op zijn twaalfde van school moest om te gaan werken altijd in de encyclopedie zat te lezen. Hij wist veel, heel veel. Zo vind ik dat het leven mijn universitaire studie is. De wereld is wel heel anders dan toen ik klein was. Terwijl ik me vooral buiten vermaakte, zit nu iedereen op zijn telefoon; dat vind ik echt erg. Ook wat betreft het geloof is er een en ander veranderd; daar is regelmatig wel veel ellende uit voortgekomen en dat geldt voor alle geloven op de wereld. Na de Tweede Wereldoorlog zeiden ze: dit mag nooit meer gebeuren! Maar kijk eens om je heen! ‘t Gaat niet goed in de wereld en er moet eigenlijk iets gebeuren. Maar ik weet niet wat. Al zie ik het soms somber in heb ik nog wel hoop, meer hoop dan geloof, dat het op den duur wel weer beter wordt. En, nogmaals; ik mis Annemarie ontzettend, maar ik ben zeker niet somber; ik geniet nog van heel veel dingen.”