Blik op ... Depressie

Jonge, jonge, wat hebben we dit weekend een bak water over ons uitgestort gekregen. Overlast in Limburg en Brabant en de hele Pinksteren heel erg nat. Ik heb geen regenmeter meer, maar een glas dat buiten op de tafel was blijven staan is meer dan half vol geregend. Er kan een halve liter in en hoewel dat vertekent: ik schat toch wel tussen de 20 en 30 millimeter. Nu hoor ik mijn plantjes bijna roepen hoe dankbaar ze zijn (hoewel, plantjes kunnen niet praten, zoals we uit de reclame van Hak over velderwtjes kunnen leren), maar het was jammer van het weekend.

Ondertussen dendert de oorlog in Oekraïne voort, met tussen de zestig en honderd Oekraïense doden per dag. Van de Russische kant ontbreekt iedere informatie, maar ook daar zal het dodental gruwelijk hoog zijn. Het duurt al meer dan 100 dagen en geen van beide partijen boekt veel vooruitgang. Je zou toch denken dat dat een reden zou kunnen zijn om terug te gaan naar de onderhandelingstafel. Altijd beter dan elkaar vanuit de schuttersputjes beschieten. Maar Putin wil de Donbas en Oekraïne wil Rusland uit de Donbas.

Aan de andere kant van de grote plas regent het weer schietpartijen. Biden smeekt de republikeinen om aanpassingen in de wetgeving rond het wapenbezit. Betere achtergrond check, verbod op particulier bezit van militaire wapens of magazijnen die van niet militaire wapens toch bijna militaire wapens maken. De republikeinen houden stug vol dat de enige die een ‘bad man’ met een wapen kan stoppen een ‘good man’ met een wapen is en dringen erop aan om leerkrachten te bewapenen. Alsof een leerkracht op wapentraining zit te wachten. Als ’ie graag met wapens speelde was hij wel militair of politieman geworden. Intussen hebben sinds die aanslag op de school in Uvalde (anderhalve week geleden) zich alweer twintig schietpartijen voorgedaan met meerdere doden.

Soms droom ik van een wereld waarin niet oude, witte mannen regeren, maar een heel kleurenpalet aan vrouwen, die jong zijn en aan hun kinderen denken. En die dus wel twee keer nadenken voor ze beslissingen nemen die andermans kinderen, maar ook de hunne, het leven gaan kosten. Misschien ben ik wel te optimistisch, maar ik ken geen (recente) vrouwelijke regeringshoofden die oorlogen starten of vuurwapengeweld langs hun kant laten gaan. Ja, Thatcher op de Falklandeilanden. Maar dat is intussen ook niet recent meer. Laten we het gewoon eens proberen met zijn allen. Het alternatief hebben we nu een paar duizend jaar geprobeerd, slechter kan het niet uitpakken.

Trudie Scherpenzeel

Trudie Scherpenzeel