Blik op ... Lente

Gisteren was de oorlog in Oekraïne twee maanden oud. En het is onvoorstelbaar welke verwoesting de Russen aanrichten in dat land. De beelden van Marioepol die we hier dagelijks zien zijn van een onvoorstelbaarheid die doet denken aan platgebombardeerde Duitse steden uit de tweede wereldoorlog. En de taal die vanuit het Kremlin over ons (maar ook ongehinderd over de Russen zelf) wordt uitgestort is ook onvoorstelbaar. Oekraïne wordt op hoge toon gemaand zich over te geven en zich niet te verdedigen. En de door Rusland gepleegde oorlogsmisdaden worden neergezet als nepnieuws om Rusland zwart te maken. En om de oorlog te rechtvaardigen worden ‘christelijke waarden’ van stal gehaald. Alweer. Die Rusland vanzelfsprekend verdedigt met de steun van God. Altijd weer wordt God van stal gehaald om de meest vreselijke misdaden te rechtvaardigen. Wij hier in het westen zijn van God los en om te voorkomen dat Oekraïne dezelfde kant op gaat is een ‘heilige oorlog’ gerechtvaardigd.

Oekraïne heeft Rusland niet aangevallen. De beschuldiging van nazisme van dat land is nergens op gebaseerd en wordt vanuit Rusland alleen geponeerd, niet van voorbeelden voorzien waarom het ‘regime’ in Oekraïne als nazistisch kan worden aangemerkt. Nationalistisch is het wellicht wel, gezien de ongekende energie die in de verdediging wordt gestoken. Maar is dat niet het goed recht van een land dat wordt aangevallen? Ik beperk mijn consumptie van nieuws tegenwoordig tot twee momenten per dag. En voor een nieuwsjunkie als ik is dat heel weinig. Ik kan het niet aanzien, mijn verbeelding draait overuren met een bloedend hart.

Ondertussen beleven wij hier een lente met prachtig weer en hoge temperaturen. De natuur barst uit zijn voegen met nieuwe aanwas en bloesem. Het contrast kan niet groter zijn. We hebben ons goede leven hervat met brood en spelen, nu het zonder corona maatregelen allemaal weer mag. Morgen (als u dit leest vandaag) daalt weer een milde regen neer van Koninklijke waardering op vele Nederlanders die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor de samenleving. Natuurlijk, dat moet ook doorgaan, want zonder al die mensen draait onze samenleving niet.

En gelukkig heeft Marine le Pen niet gewonnen in Frankrijk. Er zijn lichtpuntjes, maar ik voel mij ontheemd. Ik begrijp de wereld niet meer. De zinloosheid van al die conflicten, hier in Europa maar ook elders, grijpt mij aan. En het gebrek aan respect voor (menselijk) leven vind ik in toenemende mate onbegrijpelijk.

Volgende week word ik 67 jaar. Is dat nu ouderdom of door de jaren heen vergaarde mildheid? Ik weet het niet.

Trudie Scherpenzeel

Trudie Scherpenzeel