Vliegschaamte

Twee jaar geleden, toen de reisbureaus en de vliegmaatschappijen nog volop aan het infuus van de regering lagen, ontstond het woord ‘vliegschaamte’, een verschijnsel dat zich voordeed bij mensen die donders goed beseften, toen al en misschien al wel hun hele leven, dat het reizen per vliegtuig een weerzinwekkend grote ecologische voetstap betekent. Terwijl een deel van de onbekommerde luchtreizigers gewoon doorging met twee- of driemaal per jaar een vliegvakantie naar verre of dichtbije vakantieoorden en alle coronaregels met sneltesten en verklaringen trotseerde, zat een ander deel van de mensen thuis en had tijd om na te denken over ons aller vlieggedrag. Ja, we snapten met z’n allen dat ons vlieggedrag heel slecht was voor het milieu, en dat deze twee jaar durende blokkade van de grote vakantieuittochten toch wel onvermijdelijk tot een heel andere vorm, prijs en organisatie van de zon-, sneeuw-, cultuur-, avontuur- en duikvakanties zou leiden.

Niets was minder waar: alleen al de KLM maakte 3,3 miljard verlies, ontsloeg 14.000 werknemers en beloonde zijn directeur met een bonus van 2 miljoen bovenop zijn basissalaris.

En verder is er ook niks veranderd: elke dag staat het zwart van de wachtende mensen op Schiphol omdat er te weinig personeel is om de reizigers in goede banen te leiden (dat personeel dat ze grotendeels ontslagen hadden). Omdat er te weinig jonge kerels nog zin hebben om via een uitzendbureau koffergooier op de luchthaven te worden; ze gaan liever zelf met vakantie dan zich het schompes te sjouwen met andermans duurbetaalde extra-kilo-koffers. Per dag worden 600 vluchten afgelast wegens te weinig koffergooiers, te vol, en omgeboekt naar andere maatschappijen en vliegvelden: we vinden gewoon dat we nu weer allemaal aan de beurt zijn.

We zijn een door en door verwend volk van individuen, we willen in ons resort op onze wenken bediend worden. Trouwens, ook thuis, met bezorging van bol.com op zondag, en een fles Martini die binnen tien minuten per koerier gebracht wordt. Die bezorgers, we denken er niet over na. Die kunnen wat ze zelf nodig hebben natuurlijk gewoon ook zelf afhalen bij de voedselbank. Van vliegschaamte is allang geen sprake meer, het toegeven aan je hedonisme is voor menigeen sterker dan zijn of haar geweten. Het milieu is van ons allen en dus hebben we ook recht op ons deel daarvan. En de medemens zorgt maar ‘t beste voor zichzelf.

Otto Beaujon

Otto Beaujon