Zo om en nabij de tachtig

Coos Faber laat mensen op een andere manier naar het leven kijken

Coos Faber werd in 1942 als Koosje Toorman in Musselkanaal geboren. Dit was één van de armste streken uit Nederland in Zuidoost Groningen. Ze hadden het thuis niet breed, ofschoon iedereen dacht van wel omdat vader altijd in een wit overhemd liep. Dit was omdat hij op een bank werkte. Naast haar vader en moeder heeft Coos twee oudere broers en een jonger zusje. Zij mochten studeren omdat zij later een gezin moesten onderhouden. En Coos mocht niets en dat vond zij onrechtvaardig. Haar man zou toch het gezin onderhouden, werd er gezegd. Hier liet Coos het niet bij zitten en besloot haar eigen weg te volgen. Zij deed allerlei opleidingen en als laatste deed zij de opleiding meditatief schilderen. Hier zag zij hoe mensen zich vrijer kunnen gaan voelen.

Na de mulo en huishoudschool wist Coos niet wat ze wilde en is zij naar de Veluwe gegaan om in diverse zorginstellingen te gaan werken. Na een jaar wist zij dat zij iets met kinderen wilde gaan doen. Zij kwam terecht in een Jeugddorp met moeilijke kinderen. “Door de diversiteit van de kinderen, heb ik hiervan genoten. Ze kwamen uit allerlei milieus. Gelijktijdig ging ik diverse opleidingen doen zoals handvaardigheid en pedagogiek/psychologie. Voor de handvaardigheid mocht ik zelfs de smederij gebruiken.

Voor mijn werk heb ik met mijn collega-schilder een handvaardigheid lokaal gekregen. Daar werd een adellijke dame aan toegevoegd en we hadden het met elkaar heel fijn.

Iedere dag kwamen er veel kinderen van alle leeftijden en we beleefden met elkaar van alles. Zo was er bijvoorbeeld een meisje dat niet meer mocht komen omdat zij altijd verf en lijmvlekken in haar kleren had. Ze kwam de volgende dag toch en ging in een hoekje zitten en knipte al de vlekken uit haar kleding.”

Trouwplannen

Ondertussen kreeg Coos haar vriend Sjoerd Faber en ze kregen trouwplannen. De directeur van haar werk vroeg of zij alstublieft wilde blijven werken. Zij gingen in Nijkerk wonen en Coos is dat met plezier blijven doen totdat dochter Hildegard geboren werd. Zij ging als vrijwilliger bij kinderen uit een woonwagenkamp werken. En dat vond zij heel boeiend. Na een maand kon haar man een baan krijgen in Twente met daarbij een huis. Na een half jaar werd hun zoon Koen geboren. Dit vond ze wel gezellig, maar ze ging haar werk missen. Zij ging daarom bij de Vereniging voor Huisvrouwen en de Vrouwenbond handvaardigheid cursussen verzorgen.

Haastrecht

“Na vier jaar kreeg ik een derde kind, dochter Maud en we kregen het plan om naar het westen terug te gaan. We kochten een huis in Haastrecht. Daar heb ik zeven jaar doorgebracht om huisvrouw te spelen. Kinderen van en naar school brengen en af en toe een cursus bij de Werkschuit doen. In die tijd was ik gecharmeerd van een weefgetouw en heb ik van zelfgesponnen wol jassen geweven en ook wandkleden gemaakt. In Woerden en Den Haag had ik met andere dames exposities. Op een gegeven ogenblik hoorde ik van de opleiding creatieve therapie. Daar mocht ik halverwege instromen. Ik kreeg veel huiswerk en de kamer lag vaak helemaal vol met lapjes en garens. Vooral het zelf verven van garens en stoffen vond ik geweldig. Na die zeven jaar ben ik in een verpleeghuis gaan werken. Eerst bij demente mensen, daarna bij Somatische mensen en ongeveer vijftien jaar op de reactivering afdeling.

Oudere mensen

In mijn werk ontdekte ik dat veel en vooral oudere mensen zeggen dat ze niet creatief zijn. Daardoor ben ik naar een lerarenopleiding meditatief schilderen gegaan om met mensen die zich moeilijk kunnen uiten misschien toch een handvat kunnen geven om op deze manier zich vrijer te voelen. Dat was een drie jarige opleiding en ook dat was weer een totaal andere manier van werken. Van die opleiding heb ik veel geleerd, vooral ook om op een totaal andere manier naar het leven te kunnen kijken.

Mijn drie kinderen zijn nu volwassen en hebben hun eigen leven. Zelfs een aantal van mijn zes kleinkinderen zijn volwassen. Het is meestal genieten om ze mee te maken. Ik leef nu alleen maar geniet meestal van mijn leven.”