Bruggen bouwen

In de politiek gaat het graag over verbinding. Bruggen slaan, elkaar vinden, naast inwoners staan. In Montfoort hebben we midden in de stad een tamelijk tastbare versie van dat ideaal liggen. Alleen heeft die de vervelende eigenschap dat hij met enige regelmaat weigert waarvoor hij bedoeld is.

Achttien storingen in één vaarseizoen. Dat aantal noemde wethouder Marijn de Pagter tijdens de commissie Ruimte. Achttien keer ging het mis met de IJsselbrug, die nota bene pas een paar jaar geleden volledig werd gerenoveerd en daarvoor zelfs een tijd uit Montfoort verdween.

De VVD vond het inmiddels genoeg geweest en zette de kwestie op de agenda. Begrijpelijk, want als de brug na opening niet meer dicht wil, heb je als automobilist, fietser of voetganger weinig aan de wetenschap dat een bootje tenminste wél zijn bestemming heeft bereikt.

De fractie ging dan ook behoorlijk ver: als Rijkswaterstaat het probleem niet kan oplossen, moet de brug desnoods maar niet meer open voor de pleziervaart. Eerst zorgen dat inwoners gewoon van de ene naar de andere kant kunnen.

Progressief Akkoord koos een andere route. Niet blijven terugkijken naar wat er allemaal misging, maar Rijkswaterstaat duidelijke voorwaarden stellen. Desnoods met een ingebrekestelling. Geef een termijn waarbinnen het probleem opgelost moet zijn en verbind daar consequenties aan. Niet om ruzie te maken, zo werd erbij gezegd. Daarna kun je gewoon weer samen een pilsje drinken.

Kijk, dat is nog eens bruggen bouwen.

De Pagter voelde minder voor juridische spierballentaal. De gemeente is immers geen eigenaar van de brug. “Wij kunnen eigenlijk alleen maar op de deur kloppen van: ga iets doen, ga iets doen.” Dat heeft Montfoort volgens hem de afgelopen maanden dan ook flink gedaan. Inwoners en bedrijven trouwens ook. Inmiddels was de brug tijdens de commissievergadering anderhalve maand storingsvrij. Rijkswaterstaat heeft maatregelen genomen en de gemeente blijft de ontwikkelingen volgen.

Toch blijft het een wonderlijk bestuurlijk tafereel. Want die brug mag dan van Rijkswaterstaat zijn, de mensen die ervoor staan te wachten zijn toch echt inwoners van Montfoort. De ondernemers die er last van hebben, zitten hier. Het verkeer dat vastloopt, rijdt door onze straten.

Dat merkte ook Inwonersbelangen fijntjes op toen de wethouder uitlegde dat de brug niet van de gemeente is. “Dit zijn wel natuurlijk de inwoners die eroverheen moeten kunnen”, stelde de fractie. De gemeente hoeft daarom ook niet zo passief te zijn.

Precies.

Een brug is uiteindelijk meer dan een verzameling staal, techniek en een naam op een eigendomsakte. Hij moet twee kanten met elkaar verbinden.

Misschien geldt dat voor bestuur eigenlijk ook wel.

En als die verbinding achttien keer in één vaarseizoen uitvalt, helpt het niet om vooral uit te leggen van wie de brug is.

Sjoukje Dijkstra