Om en nabij de tachtig…. Cees Reichard, een Haastrechtenaar in hart en nieren

Cees Reichard werd geboren op 12 september 1945 in Haastrecht, waar hij ook opgroeide. Zijn tachtigste verjaardag heeft hij met vrienden en familie gevierd in ‘t Raedthuys. Cees schrijft verhalen, maar heeft er ook een hoop te vertellen.

Nablijven

Zijn eerste herinnering aan de kleuterklas is dat hij niet wilde dat zijn moeder mee de klas in ging. Dat kon hij best alleen. Het gebouw van de kleuterschool en de lagere school bevond zich in die jaren op de plek waar tegenwoordig Slingerland Fietsen is gevestigd. Cees herinnert zich dat hij het heel fijn vond om op het plein te spelen, met de grote zandbak. Hij vertelt dat ze met de kleuterklas regelmatig de ‘IJsbon’ rond liepen. Alle kleuters liepen achter elkaar aan een touw. “Ik had het touw een keer losgelaten, waarvoor ik straf kreeg. Ik moest nablijven, waar ik helemaal niets van snapte.”

Van leerling tot leerkracht

Cees weet nog veel namen van zijn meesters en juffen op te noemen. “Meester Anker uit Stolwijk was echt de leukste meester ooit. Een voorbeeld voor mij dat ik zelf ook ooit les wilde gaan geven.” Ook het hoofd van de openbare basisschool destijds kan hij zich nog goed herinneren: meneer Van de Veer. Na het basisonderwijs ging Cees naar de Mulo in Gouda, waar hij ook leuke jaren ervaarde. Directeur van Lingen en de heer Schipper, leerkracht Nederlands, zijn hem goed bijgebleven. “Na de Mulo ging ik naar de kweekschool in Rotterdam. Dit is de voorloper van de huidige pabo. Hier volgde ik een opleiding van in totaal vijf jaar, eerst tot leerkracht en de laatste twee jaar tot hoofd der school.”

Dienstplicht en lesgeven in Duitsland

Na zijn opleidingen moest Cees eerst in militaire dienst in Venlo. Daar werden alle onderwijzers bij elkaar geroepen. “Ik dacht, niet over nadenken, maar direct mijn vinger opsteken!”, vertelt Cees. “En zo werd ik naar Duitsland gestuurd om daar de kinderen van Nederlandse officieren en onderofficieren Nederlandse les te geven, omdat zij op een Duitse school zaten. Verder had ik veel contact met scholen in Nederland om de kinderen voor te bereiden op het onderwijs in Nederland.” In die tijd was er een groot lerarentekort. Nadat Cees zo’n tien maanden les had gegeven in Duitsland, mocht hij starten op een basisschool in Piershil en werd daardoor uit dienst gehaald. “In dit gehucht heb ik een jaar gewerkt. Ik ging iedere week naar mijn ouders in Haastrecht en besloot daarom in de Krimpenerwaard te gaan solliciteren. Uiteindelijk werd ik gebeld door de directeur van de school in Haastrecht. Ik mocht meedoen in de sollicitatieronde en werd aangenomen.”

Veertig jaar onderwijs

Cees is begonnen als leerkracht op de openbare basisschool in Haastrecht. Later werd hij het hoofd van de school. Ook heeft hij zo’n negen jaar als intern begeleider gewerkt, waarin hij kinderen, ouders en leerkrachten begeleidde bij alles wat nodig was. Klas 1, later groep 3, vond Cees de leukste groep om les te geven. Hij maakte mee dat de aparte kleuterschool samengevoegd werd met de basisschool. “Heel leuk om de kinderen te leren lezen en de eerste letters te kunnen schrijven. Ik heb het boek Pluk van de Petteflet altijd voorgelezen. Dat kan ik inmiddels dromen!”, glundert Cees. Veertig jaar is hij in dienst geweest van de basisschool in Haastrecht. Als afscheid kreeg hij een aubade, georganiseerd door leerkrachten, ouders en kinderen. Cees heeft zich jaren ingezet voor de aubade met Koninginnedag. Na de aubade werd er een groot feest met spelletjes georganiseerd in de zaal van de school. Van zijn familie kreeg Cees een uitje naar de musical van Pluk van de Petteflet.

Schrijver en archivaris

In de tijd dat Cees op de basisschool ging werken, is hij ook begonnen met artikelen schrijven voor de krant. Al heel wat jaren schrijft hij met veel plezier voor De IJsselbode. Vanaf 1964 is hij de artikelen over Haastrecht gaan archiveren. Het kost hem veel tijd om dit allemaal bij te houden. De enorme stapels boeken op de planken in zijn woonkamer liegen er niet om.

Politiek en betrokkenheid

De politiek houdt Cees altijd al bezig. Achttien jaar is hij raadslid geweest van Vrije Kiesvereniging Gemeente Belang (VKGB) van gemeente Vlist. Hij maakte deel uit van de grootste fractie. “Ik vind het heel leuk om mij in te zetten voor Haastrecht en Vlist en ook Stolwijk draag ik een warm hart toe”, beaamt Cees fanatiek. “Deze partij gaf goede raad en werkte goed samen, dat komt de burgers ten goede.” Vandaag de dag is Cees nog steeds actief in de politiek, onder andere door de fractieberaden bij te wonen van de partij en de raadsvergaderingen van de gemeente Krimpenerwaard. “Ik ben graag op de hoogte van wat er speelt. Bijvoorbeeld nu over de Kleine Betuwe, de komst van een nieuwe supermarkt en de kerk in de steigers.”

Vrije tijd

In zijn vrije tijd speelde Cees in zijn jeugd al graag bordspelletjes. Monopoly en Mens erger je niet kwamen vaak op tafel in huize Reichard. Maar ook dammen met zijn vader en een potje kwartet iedere zondag vond hij erg leuk. Tegenwoordig is Skipbo het favoriete spel van de Haastrechtenaar. Iedere woensdag- en zondagavond wordt dit met vrienden gespeeld. “Dat werkt verslavend!” Ook lezen doet Cees altijd al graag. In 1952 kreeg hij een abonnement op de Donald Duck. Nu leest hij graag Nederlandse literatuur van Jan Wolkers, Herman Pieter de Boer, Leon de Winter en Kees van Kooten. Televisiekijken werkt ook ontspannend voor Cees. Actualiteitenprogramma’s, De slimste mens en Van Kooten en De Bie zijn favoriet.

Reizen is een rode draad in Cees zijn leven. Terwijl hij zijn verhaal doet, is hij net terug uit Canada. “In de jaren ‘70/’80 ben ik in veel Zuidoost Aziatische landen geweest. Maar die hitte was ik zo zat dat ik nu liever naar de noordelijke landen ga. Noorwegen staat op nummer één, een prachtig land! Verder ben ik in IJsland, Alaska en nu dus in Canada geweest. Oostenrijk bezoek ik regelmatig. Daar reis ik alleen naartoe, maar die andere landen ben ik altijd met een groepsreis mee geweest.”

Vrijgezel, maar nooit alleen

De oud-schooldirecteur heeft nooit een relatie gehad. “Dit is niet op mijn pad gekomen. Maar ik heb mij nooit eenzaam gevoeld. Ik heb hele goede vrienden en kennissen en goed contact met mijn familie. Bijvoorbeeld met mijn broer en zijn gezin, waar ik iedere zaterdagochtend koffie ga drinken. Het krijgen van kinderen heb ik dus ook niet ervaren, maar ook niet gemist. Door mijn werk in het onderwijs ben ik altijd met kinderen bezig geweest en vond ik het heerlijk om dan thuis de rust te vinden.”

Verenigingsleven

In het verenigingsleven is de tachtigjarige niet weg te denken. Hij was bestuurslid van de Vrijzinnige Christelijke Jeugd Centrale (VCJC), wat later omgedoopt werd tot Blokhut. Op tienjarige leeftijd werd Cees lid, later jeugdleider en bestuurslid. Theater Concordia is altijd al een belangrijk onderdeel voor Cees geweest. Samen met raadslid Annemarie Kuijf-Broer heeft hij zich ingezet voor het behoud van het theater, toen er sprake van was dat er in de jaren tachtig appartementen gebouwd zouden worden op de plek van Concordia. Verder was Cees actief als bestuurslid van de Haastrechtse Kring, D66 Krimpenerwaard, de Oranjevereniging en het Kinderboekenfeest met Ingrid Rietveld in Concordia. Zijn deelname aan de werkgroep Leefbaarheid en Milieu Haastrecht staat Cees nog helder bij. “De gemeente, met name het college van burgemeester en wethouders, wilde van het natuurgebied het Doove Gat een recreatiepark maken met 400 eenheden voor caravans en huisjes. Samen met een grote groep mensen heb ik mij hiervoor hard gemaakt om het tegen te houden. Met succes!”

Nog lang niet uitgepraat

“Ik wil vandaag de dag graag doorgaan waar ik mee bezig ben. Toekomstgericht bezig zijn. Ik ben mij er bewust van dat ik tachtig ben, maar ik ben fit en zeer actief. Ik doe nog aan padel, ik fiets veel en zwem graag. En dan natuurlijk nog het reizen en het schrijven voor de krant. Ik verveel me geen minuut. Het is fijn dat ik alles nog kan. Tuurlijk heb ik af en toe een pijntje, maar dat hoort nu eenmaal bij de leeftijd.”