Nieuwe stap in behoud Sint Franciscuskerk

Een viertal ervaren en betrokken mensen bij de Sint Franciscuskerk leggen o.a. aan wethouder Vincent Bos in vogelvlucht uit wat er de afgelopen jaren allemaal gebeurd is om de Sint Franciscuskerk, als een van de vele monumenten, voor de stad Oudewater te behouden. Er komt, zo wordt betoogd, nogal wat voor kijken om een dergelijk gebouw, ontworpen door architect Margry, een leerling van de bekende architect Pierre Cuypers, in goede staat ‘te bewaren voor het nageslacht’, zoals een van de heren opmerkte. “De spitse toren van deze kerk en het karakteristieke zadeldak van de St. Michaëlkerk bepalen samen het silhouet van Oudewater.”

In 1958 werd er een betonnen vloer in de kerk aangebracht; een eerste aanzet. Toen in 1992 houtrot in de toren werd geconstateerd, moest op korte termijn een flink bedrag op tafel komen om de schade te herstellen. Daarom is in datzelfde jaar Stichting Reddingsplan Franciscuskerk opgericht met als doel geld in te zamelen voor restauraties en onderhoud van de kerk. In de loop der jaren heeft deze stichting verschillende keren bijgedragen aan projecten tot herstel en behoud.

In 2007 werd vastgesteld dat de kerk dreigde weg te zakken; er was een verschil in muurhoogte van 4,5 cm. De grootste inspanning heeft de stichting geleverd bij de restauratie van 2010 tot 2012 waarbij de kerk onder andere een nieuwe fundering kreeg. “Dat was fase 1: een nieuw fundament.”

“Het was het mooiste en belangrijkste dat we ooit gedaan hebben”, menen de heren Adrie Boere, Leon Dekker, Chiel van Dijk en Hans Sluijs. De kerk werd compleet leeggehaald; biechtstoelen, beelden, het gehele interieur werd elders opgeslagen. Omdat de kerk tijdens fase 1 noodgedwongen was gesloten werden de vieringen tijdelijk verplaatst naar de locatie van de PGO, waarbij mensen van allerlei geloofsrichtingen graag bereid waren te helpen. Anderzijds worden feitjes opgesomd alsof het de gewoonste zaak van de wereld is: 200 boorpalen werden er geplaatst, 130 ton ijzer werd er gebruikt, 1000 kuub beton. En direct erachteraan volgde fase 2 waarin de vloer en voeg- en schilderwerk binnen en buiten voor een deel van de toren plaatsvond. In 2019 volgde weer een fase: de restauratie van het prachtige dwarsschip, waarbij ook de ramen, het glas in lood, deels vervangen en deels gerestaureerd werden.

Lokale aannemers

“In ‘84 werd de toren opnieuw van leien voorzien. Nu, in 2025, was het hoge dakdeel van de noordelijke kant van de kerk aan de beurt. Ook de dakkapellen zijn aangepakt, de goot en het zink zijn aangepast. Nog één week waarin schilderwerk plaatsvindt, dan is dit deel klaar, ook de luiken.”

“Heel belangrijk is dat we alles laten doen door lokale aannemers. Ook als er voor specialistische hulp, bedrijven van buiten moet komen, regelen die lokale aannemers dat.”

“Er komen heel wat instanties gedurende heel wat maanden aan te pas voor ze kunnen beginnen: het parochiebestuur, het bisdom, een financiële onderzoeker, een accountant en de Rijksdienst Cultureel Erfgoed. En we hebben dit deel van de restauratie al anderhalf jaar geleden vast moeten leggen bij de leidekker.”

“En dan volgt in deze fase o.a. nog de klokkenstoel.”

“Waar morgen subsidie voor aangevraagd wordt via diezelfde route (we hoorden dit verhaal op vrijdag 14 november, red.), zijn de leien op het lage dakdeel aan de noordzijde, de aanliggende goten plus vijf glas-in-lood ramen. Dat zou dan, als alles goed gaat, in 2027 kunnen beginnen.”

“Maar daar is ook geld van de Stichting Reddingsplan Franciscuskerk voor nodig, want die subsidie is heel welkom, maar we redden het er niet mee. Het is extra bij het geld dat we inzamelen en dat van alle mensen die deze prachtige kerk een warm hart toedragen.”

“En die film ken je, hè? Zet de link er nog maar even bij; het is zo’n mooi filmpje!”

Via https://www.katholiekleven.nl/videos/actuele-videos/wij-zijn-de-geluksvogels-die-deze-kerk-restaureren krijg je inderdaad een schitterend beeld van een deel van de restauratie van de Sint Franciscuskerk in Oudewater, een heel mooie en sfeerbepalende kerk.