Montfoort: een groen paradijs
Door: Sjoukje Dijkstra Algemeen(zolang je niet in een wijk woont)
Welkom in Montfoort, het bloeiende hart van de provincie, waar de doorgaande wegen schitteren in een oase van perfect gemillimeterde heggen, strak afgelijnde perken en bloemen die blijkbaar met militaire precisie zijn ingepland. Elke automobilist die onze stad binnenrijdt, wordt begroet door een keurige façade van ‘groene’ perfectie. Zo’n welkom waar je bijna van denkt: “Dit is vast een gemeente die weet wat ze doet.”
Ja, bijna.
Want o wee als je besluit je auto uit te stappen en een woonwijk in te lopen. Daar begint het echte avontuur. Weelderig onkruid dat zich heroïsch een weg baant door stoeptegels, trottoirs die eerder op een botanische tuin lijken, en perken waarin je eerder een vos verwacht dan een geranium. Sommige stukken zijn zo overwoekerd dat je Google Maps nodig hebt om je voordeur terug te vinden. Het is werkelijk een prachtig staaltje stedelijke jungle - urban jungle, maar dan zonder hippe koffiebars of yoga in het park.
Toch moeten we onze gemeente een compliment geven: ze hebben een ongelooflijk talent voor prioriteiten stellen. Want wat is er belangrijker dan het groen langs de provinciale weg? Juist, niks. Laat dat nou precies het enige stukje Montfoort zijn waar wél een snoeischaar wordt ingezet. Toeval? Nee hoor, dat heet beleid.
De logica is glashelder: als je het groen op de hoofdwegen onderhoudt, denken bezoekers dat de hele stad er zo bijligt. Het is een soort schoonheidsfilter voor steden. De realiteit in de wijken? Ach, wie ziet dat nou? Behalve dan de mensen die er dagelijks wonen, wandelen, hun kinderen uitlaten of proberen hun kliko door het oerwoud naar de straat te slepen.
En als je dan, als brave burger, de moeite neemt om de gemeente te wijzen op het feit dat het onkruid in je straat inmiddels hoger is dan je kleuter? Dan krijg je een prachtige standaardmail terug. Of, nog beter: helemaal niks. Radiostilte. Je krijgt eerder een reactie van een ficus dan van het gemeentehuis.
Natuurlijk is er altijd die ene gemeentewoordvoerder die roept dat “middelen beperkt zijn” en “keuzes gemaakt moeten worden.” Wat een verademing om te weten dat de keuze steevast valt op de weg waar niemand woont. Misschien is het idee om binnenkort te verhuizen naar de berm van de N228 - daar is het in ieder geval netjes bijgehouden.
Of misschien moeten we gewoon leren houden van het ongewenst kruid. Geef het een naambordje, noem het ‘natuurlijk groenbeheer’, en verkoop het als ecologisch verantwoord. Voeg wat bijenhotels toe, plant een bordje “biodiversiteit in actie”, en voilà: van achterstallig onderhoud naar ecotrendsetter. Zelfs de meest doorgewinterde ambtenaar zou er een klap op durven geven.
Dus ja, Montfoort is groen. Alleen jammer dat je er een machete voor nodig hebt zodra je de wijk in wil.
Peter Bleekemolen
