Twee generaties, één missie bij de Zonnebloem

“Als je iets zoekt waar je mensen blij mee maakt, dan is dit het”

Ze schelen 68 jaar, maar begrijpen elkaar moeiteloos. De oudste vrijwilliger van de Zonnebloem in Montfoort, Anny van Leeuwen (85), en de jongste, Milou Puijk (17), praten alsof ze elkaar al jaren kennen. Samen vertellen ze waarom het werk bij de Zonnebloem zo waardevol is én hoe het henzelf heeft verrijkt.

De Zonnebloem zet zich in voor mensen met een lichamelijke beperking die door hun situatie minder makkelijk zelfstandig de deur uit kunnen. Vrijwilligers van de Zonnebloem bezoeken hen thuis voor een praatje, een spelletje of gewoon een luisterend oor. Daarnaast organiseert de Zonnebloem ook dagjes uit, creatieve activiteiten en ontmoetingen die anders niet mogelijk zouden zijn. In Montfoort is een hechte groep vrijwilligers actief die zich met hart en ziel inzet om het leven van hun gasten een stukje lichter en gezelliger te maken.

Milou ontdekte de Zonnebloem toevallig op de Jaarmarkt. “Mijn favoriete bloem is de zonnebloem, dus ik liep er even heen. Ze begonnen meteen enthousiast te vertellen over het vrijwilligerswerk, en ik had zelf al zitten denken aan vrijwilligerswerk, dus ik dacht: waarom niet?” Inmiddels is ze al bijna twee jaar betrokken. “Ik vind het gewoon heel leuk om iets te kunnen betekenen voor mensen die dat nodig hebben.”

Van Brazilië naar Montfoort

Ook Anny kwam via via bij de Zonnebloem terecht. Toen ik na vijfentwintig jaar terugkwam uit Brazilië, heb ik in Oudewater gewoond en gewerkt in de zorg. Daar was ik tien jaar voor de Zonnebloem actief als verpleeghulp bij vakantiereizen. Daarna verhuisde ik naar Montfoort. Dan wil je toch weer mensen leren kennen. En ja, dan helpt vrijwilligerswerk.” Al twaalf jaar zet Anny zich in voor de Zonnebloem in Montfoort. Vanwege een blessure is ze minder mobiel, maar dat houdt haar niet tegen. “Ik ben altijd de initiatiefnemer voor het kerstcadeautje voor onze gasten. Ieder jaar zoeken we iets moois uit, vaak iets met lichtjes. Een lichtpuntje met de kerst voor onze gasten.”

Glimlach en dankbaarheid

Beide vrouwen zien hoe belangrijk het werk is. “Het mooiste moment? Als mensen vragen: wanneer kom je weer?”, zegt Anny. Milou herinnert zich vooral de gezelligheid op de markt. “Dan komen er gasten of vrijwilligers even langs voor een praatje. Je kent niet iedereen, maar het voelt wel vertrouwd.”

Er zijn ook leerzame momenten. Milou: “Mijn eerste gast was heel lief, maar ik paste niet zo goed bij haar. Ze vond mij iets te druk, denk ik. Toen werd er een andere match gezocht. Dat vond ik helemaal prima. Iedereen is anders, dat leer je vanzelf.”

De verschillen tussen generaties komen regelmatig ter sprake, maar eerder als verrijking dan als obstakel. “Wij hebben niet geleerd om echt je mening te zeggen”, zegt Anny. “Deze generatie is veel opener, en dat is eigenlijk heel mooi.”

Verlangen naar meer jongeren

Toch leeft bij beiden dezelfde wens: meer jonge vrijwilligers. “Het is zo belangrijk dat ook jongeren zich inzetten”, zegt Milou. “Je krijgt er geen geld voor, maar wel zoveel voldoening. Als je ook maar een beetje tijd hebt, kun je al iets betekenen. Waarom zou je het niet doen?”

Anny knikt. “Je merkt dat er mensen wegvallen, omdat het fysiek niet meer gaat. Dan is het zo mooi als er jongere mensen bijkomen. En dat hoeft niet per se in grote aantallen, als er maar beweging blijft.”

Ze zijn het eens: de Zonnebloem verdient meer bekendheid, ook onder jongeren. En zoals Milou het verwoordt: “Het brengt meer perspectief. Meer gezelligheid ook.”

Tot slot noemen beide vrijwilligers Mia, die een centrale rol speelt in de organisatie. “Zonder Mia had ik dit nooit gedaan”, zegt Milou. “Ze helpt me met alles: hoe je omgaat met mensen, wat je moet doen als iets niet doorgaat, zelfs wie je moet bellen. Ze is een beetje mijn coach.”

Met hart en ziel

Het gesprek eindigt zoals het begon: met wederzijds respect. Een generatiekloof? Die lijkt er even niet te zijn als Anny en Milou samen praten over hun liefde voor de Zonnebloem. “Je moet het wel met hart en ziel doen”, zegt Anny. “Anders hou je het niet vol.”

“Precies”, glimlacht Milou, “maar dat is het mooie: als je het doet met je hart, dan kost het geen energie. Dan geeft het juist energie.”