Hoorzitting padelbanen Montfoort: ‘Gemeente hoort ons niet, wéér raakt zienswijze zoek’

“Ik werk met een jongen met autisme. Als die zijn rust verliest door het padelgeluid, kan hij volledig door het lint gaan.” Vrijwilliger Dirk de Jong van de kinderboerderij in Montfoort trok tijdens de hoorzitting geen doekjes om zijn zorgen. En hij was niet de enige. Vorige week maandag stroomde de raadzaal van het gemeentehuis Montfoort vol voor de hoorzitting over de twee beoogde padelbanen bij Tennisvereniging Montfoort. De gemeente heeft hiervoor al een bouwvergunning toegekend, maar zestien bezwaarschriften volgden.

De hoorzitting maakte duidelijk: achter die bezwaren schuilen diepe zorgen over geluidsoverlast, natuur, aantasting van de leefomgeving én groeiend wantrouwen jegens de gemeente.

Kinderboerderij als breekpunt

Bezwaarmaker Dirk de Jong van de kinderboerderij, hemelsbreed nog geen tien meter van de geplande padelbanen, kreeg veel bijval. “Dieren hebben een gevoeliger gehoor dan mensen. En padel veroorzaakt niet alleen constante herrie, maar ook piekgeluiden. Dat wordt volledig genegeerd”, aldus De Jong, die zich gesteund voelt door onderzoek uit Den Haag over de impact van padelgeluid op dieren.

Daarnaast wees hij op een medewerker met autisme die al 25 jaar bij de kinderboerderij werkt. “Deze plek geeft hem rust en structuur. Maar door het onvoorspelbare geluid van padel kan hij overprikkeld raken, en zelfs compleet instorten.”

De Jong vreest niet alleen voor het welzijn van mens en dier, maar ook voor het voortbestaan van de kinderboerderij. “Bezoekers blijven straks weg, donateurs haken af. En dat allemaal omdat wij als ‘buur’ blijkbaar niet mee mogen tellen.”

Zienswijze zoekgeraakt

Een andere opvallende kwestie was het zoekgeraakte zienswijzestuk van een groep omwonenden. Namens mevrouw Beusekom sprak haar partner in, die aangaf dat de ingediende zienswijze nooit werd gepubliceerd of bevestigd. “We zijn nergens in terug te vinden. Niet in de zaaksystemen, niet op de website. En dat terwijl de gemeente verplicht is om deze zienswijzen openbaar te maken.”

Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt in Montfoort. Ook bij de totstandkoming van het scholencomplex ging een zienswijze verloren. “Wat is de waarde van inspraak als het telkens eindigt in een zwart gat?”, vroeg een van de bewoners zich af.

Veel emotie, weinig erkenning

De emoties liepen hoog op. Meerdere bewoners gaven aan dat zij zich structureel niet gehoord voelen. “Eerst de school, nu padelbanen. En weer is het onze buurt die wordt opgeofferd”, zei een bewoonster. “We voelen ons gepest. Waarom wordt er niet naar ons welzijn gekeken?” Ook de Montfoortse Hengelsport Vereniging uitte zorgen over teruglopende ledenaantallen door het verlies van rust langs het water. “Voor onze vissers is dit niet meer aantrekkelijk”, aldus voorzitter Piet Schouten.

Geluidsonderzoek en regels

Namens de gemeente en de omgevingsdienst werd benadrukt dat het akoestisch onderzoek aantoont dat de padelbanen binnen de wettelijke normen blijven. Hoewel padelbanen volgens de geluidsspecialist gemiddeld zes decibel meer geluid produceren dan tennisbanen, zouden afstanden tot woningen (132 meter in het geval van de Bovenkerkweg) ervoor zorgen dat de geluidsbelasting afneemt.

Toch werden kritische vragen gesteld over de onderbouwing van de cijfers, het ontbreken van aanvullende geluidsvoorschriften in de vergunning, en het feit dat het laatste geluidsrapport pas op 30 december 2024 werd toegevoegd, nadat eerdere cijfers waren bijgesteld. “We veranderen de spelregels tijdens de wedstrijd”, zei een bezwaarmaker. Het kindcentrum op slechts 40 meter afstand is volgens de gemeente wél meegenomen in het computermodel, en er wordt een geluidsscherm voorzien, al bestaat dat scherm op dit moment nog niet.

Dierenwelzijn geen toetsingsgrond

Opmerkelijk was de toelichting van de gemeente dat kinderboerderijen en dierenverblijven geen ‘geluidsgevoelige objecten’ zijn in de zin van de wet. Hierdoor zijn ze formeel geen factor in het verlenen van de vergunning. “Maar,” erkende een commissievoorzitter, “soms moet je ook buiten het juridische kader durven kijken.”

Een van de bezwaarmakers wees er bovendien op dat de gemeente in haar eigen verweer erkent dat een onderwijsgebouw en kinderopvang wél als geluidsgevoelige objecten worden beschouwd. “Maar hoe kan het dan dat het kindcentrum met drie scholen en een kinderopvang, dat direct naast de padelbanen ligt, geen extra bescherming krijgt?”, vroeg zij zich af. “Dat is meten met twee maten. Of men spreekt zichzelf tegen.”

Er komt een quickscan naar de aanwezigheid van beschermde amfibieën op het terrein. Indien die worden aangetroffen, volgt overleg met provincie en omgevingsdienst over mogelijke mitigerende maatregelen. De Jong reageerde hier fel op: “Amfibieën verplaatsen is verboden. Ze zitten er. Wat mij betreft redt de natuur ons straks van dit plan.”

Maatwerkvoorschrift nog onderwerp van beroep

Een onderdeel dat ook werd besproken is het zogeheten maatwerkvoorschrift, waarin voor sommige woningen aan de Bovenkerkweg afwijkende (hogere) geluidsnormen zijn toegestaan. Hier loopt nog een beroepsmogelijkheid bij de Raad van State. Indien dit voorschrift alsnog wordt vernietigd, zou dat kunnen leiden tot aanvullende maatregelen voor de reeds vergunde padelbanen — zoals geluidsschermen of beperkingen in gebruik.

De gemeente gaf aan dat die trajecten formeel losstaan van de verleende omgevingsvergunning, maar erkende dat er dan mogelijk alsnog aanvullende eisen moeten worden gesteld.

Tennisvereniging: ‘Ook wij zijn vrijwilligers’

Namens Tennisvereniging Montfoort vertelde bestuurslid Marree dat de vereniging bij de komst van het scholencomplex twee tennisbanen heeft moeten inleveren. “We hebben dat gedaan in het maatschappelijk belang. De afspraak was dat daar padelbanen voor terug zouden komen. Onze leden, zo’n 450 in totaal, staan daar volledig achter. “Over de mogelijkheid van geluidsbeperkende maatregelen aan de zijde van de kinderboerderij zei hij: “We hebben daarover gesproken met de projectleider. Maar die achtte dat niet nodig.”

Een buurtbewoonster gaf echter aan dat de afspraak oorspronkelijk was dat er één nieuwe tennisbaan zou terugkomen, en dat pas in een later stadium is gekozen voor padelbanen. “Voorzitter Verschoor gaf aan dat 100 mensen voor padel hebben gekozen. Dat staat bijna gelijk aan het aantal bezwaarmakers - als je de mensen meetelt die niet ontvankelijk zijn verklaard. Dus voor 100 stemmen voor padel zet je het hele park op zijn kop en de projectleider besluit eigenhandig dat geluidsbeperking niet nodig is. Met wie is dit overlegd?”, aldus de bewoonster. Toen Verschoor tijdens de hoorzitting beweerde dat er overleg met alle buren was geweest, werd hij dan ook hoorbaar uitgelachen. Dat overleg heeft volgens de aanwezigen nooit plaatsgevonden. Verschoor laat weten de commotie te betreuren die ontstaan is: “Wij zullen er alles aan doen, in samenwerking met de gemeente, om te zorgen dat aan alle voorwaarden wordt voldaan om de door de insprekers gevreesde overlast te beperken, dan wel voorkomen.”

Procedureel correct, maar gevoelsmatig onrechtvaardig?

De commissie benadrukte dat de gemeente juridisch correct heeft gehandeld binnen het geldende bestemmingsplan en het omgevingsrecht. Toch werd erkend dat er een verschil is tussen juridische legitimiteit en maatschappelijke legitimatie. “Er zijn grenzen aan wat je technisch mag, en wat als samenleving als rechtvaardig voelt.”

Het advies van de commissie volgt binnenkort. Het college van burgemeester en wethouders neemt vervolgens een definitief besluit. Dat besluit is bindend — tenzij bezwaarmakers besluiten naar de rechter te stappen. Meerdere aanwezigen gaven aan die mogelijkheid serieus te overwegen. Tot die tijd blijft de vraag hangen: mag iets omdat het wettelijk kan, of moet je soms luisteren omdat het maatschappelijk nodig is?