Ton de Jong spaarde en plakte 1.764 plaatjes voor anderen
Algemeen‘Ik doe het om mensen blij te maken’
Ton de Jong (79) uit Montfoort dacht dat hij naar ontmoetingscentrum ‘t Bakkershuis kwam om geïnterviewd te worden over zijn vrijwilligerswerk. Maar tot zijn verbazing stonden daar opeens zijn vrouw Truus, Adrie en Bernard Steenbergen en Diana Hoogvorst met een cadeau in hun handen. “Wat gebeurt hier!” zei Ton, zichtbaar overdonderd. Al snel werd het duidelijk dat het om een grote verrassing ging voor Ton de Jong, recent nog benoemd tot Ereburger van gemeente Montfoort, vanwege zijn grote inzet als vrijwilliger.
Ton is fervent verzamelaar van de plaatjes, die sinds twee maanden verzameld kunnen worden bij de Jumbo plaatjesboekactie. Hij verzamelt niet voor zichzelf, maar voor mensen die het om wat voor reden dan ook niet meer lukt om een album vol te krijgen. Zeven albums spaarde en plakte hij vol voor anderen. Dat zijn zeven keer 252 plaatjes, ofwel 1.764 plaatjes in totaal. Dat terwijl hij zelf zijn boek nog helemaal niet vol had. Dat kon niet, vonden Diana Hoogvorst, Bernard en Adrie Steenbergen. Zij besloten, zonder dat Ton ervan wist, een boek voor hem vol te maken en daarin een persoonlijk voorwoord voor hem op te nemen. Dit boek overhandigden ze afgelopen donderdag aan hem.
De plaatjesactie, waarbij mensen bij Jumbo plaatjes kunnen sparen bij hun boodschappen, heeft heel Montfoort inmiddels in beroering gebracht. Er wordt overvloedig gespaard en uitgeruild. Er zijn ruilmomenten in De Knoperij en het Hemeltje. Al met al is het een verbindende actie geworden, daar zijn alle aanwezigen het over eens. Truus, de vrouw van Ton, ervaart dat dagelijks: “Het lijkt soms wel kerst bij ons thuis, zoveel enveloppen krijgen we door de brievenbus. Mensen doen echt hun best om elkaar te helpen boeken vol te krijgen.” Het verzamelen en ruilen van de plaatjes zorgt voor ontmoetingen en gesprekken. “Je moet er echt op uit, even langs bij menen die je vaak niet kent, om te kijken of ze nog iets nodig hebben. Dat maakt het zo leuk”, vult Adrie aan. Dat vindt Diana ook: “Je weet nooit wie de deur opendoet. Oud, jong. Een bekend gezicht of niet? Je doet zo veel nieuwe contacten op.” Ton vindt vooral de praatjes fijn, maar ook de extra wandelingetjes kunnen hem bekoren. “Het is goed om in beweging te zijn.”
Diana, een van de initiatiefnemers die Ton graag in het zonnetje wilde zetten, vertelt: “Adrie, Bernard en ik hadden onze boeken vol en besloten verder te sparen voor anderen. Zo kwamen we in contact met Ton, die zich inzette om boeken vol te krijgen voor ouderen in Montfoort.” Toen Ton het boek in handen kreeg, dat speciaal voor hem was gemaakt, was hij even sprakeloos. “Nou ja, dit is toch bijzonder! Ik heb zoveel verzameld voor anderen, maar dat iemand dat nu voor mij heeft gedaan… dat is echt speciaal.” Terwijl hij door het boek bladerde, wees hij opeens naar een plaatje. “Kijk, dit ben ik zelf als jongen! En dat is mijn vader”, wees hij. Verderop ontdekte hij ook zijn broer. Een feest der herkenning, vond hij.
De sfeer in ‘t Bakkershuis was gemoedelijk en gezellig. Er werd koffiegedronken, gelachen en veel gepraat, met name over alle vrijwilligerswerk van Ton. Ook kwamen er veel anekdotes voorbij van de Scootmobielclub, die dit jaar haar twintigjarig jubileum viert. “Dat moeten we wel vieren”, meenden de aanwezigen. “Misschien wordt het wel mijn laatste jaar”, aldus Ton. De Verhalentafel die ook bij hem thuis plaatsvindt, wil hij nog wel even laten doorgaan. “Dat is zo mooi. Mensen vinden het zo fijn om met elkaar herinneringen op te halen.”
Ton is een bekende verschijning in Montfoort. Behalve voor de Scootmobielclub en ‘t Bakkershuis zet hij zich ook nog tijdens het vaarseizoen in als sluiswachter. “Waarom ik het doe? Omdat het mensen blij maakt. Als zij blij zijn, ben ik dat ook”, zegt hij eenvoudig. Bij de Scootmobielclub zorgt Ton ervoor dat iedereen veilig op pad kan. “We maken prachtige ritten en onderweg is er altijd tijd voor een praatje. Het is zo mooi om te zien hoe mensen ervan genieten”, vertelt hij. “En bij ‘t Bakkershuis? Daar is het net zo. Ik help, ik klets met iedereen. Dat verbindt.” Adrie vult aan: “Ton is altijd in de weer voor anderen. Of het nu een praatje maken is of zorgen dat alles goed verloopt, hij doet het zonder er iets voor terug te verwachten.”
Ereburger van Montfoort
Mede door zijn enorme inzet als vrijwilliger is Ton enkele maanden terug nog benoemd tot Ereburger van Montfoort. “Dat had ik nooit verwacht”, zegt hij bescheiden. “Ik doe het niet voor de eer, maar omdat ik het mooi vind om mensen te helpen.” De verrassing in ‘t Bakkershuis raakte hem zichtbaar. “Dit boek is niet zomaar een verzameling plaatjes. Het is een gebaar van vriendschap, van waardering. Dat doet iets met een mens.” Diana: “Ton verdient het meer dan wie dan ook.”
Terwijl Ton door zijn boek bladert en lacht om de herinneringen die de plaatjes oproepen, is één ding zeker: hij zal zich blijven inzetten voor anderen. “Zolang ik plezier heb en het kan doen, ga ik door”, zegt hij, “maar ik word straks ook tachtig. Voor de Scootmobielclub is het wel zaak dat er gezocht wordt naar opvolging.”
