Elke dag veilig thuiskomen

Ze fietst er elke dag. Mijn dochter. Langs de Cattenbroekerdijk, op weg naar school. Haar wielen klein naast het grote verkeer, haar haren wapperend in de ochtendwind, haar blik gericht op de toekomst - letterlijk, maar ook figuurlijk. Ze is nog jong genoeg om zich niet druk te maken over het verkeer. Maar ik wel. Ik ben haar moeder.

De Cattenbroekerdijk is een prachtige, landelijke route. Je ziet de weilanden, de slootjes, de koeien in de verte. Maar wie er met enige regelmaat komt, weet ook: het is een smalle weg waar veel gebeurt. Waar fietsers, scholieren, wandelaars, auto’s en trekkers elkaar moeten passeren in centimeters ruimte. Waar één seconde onoplettendheid grote gevolgen kan hebben.

Op donderdag 1 mei ging het mis. Een bromfietser werd aangereden door een trekker. Met spoed naar het ziekenhuis, traumaheli erbij. Je voelt de angst van de ouders, zelfs als je ze niet kent. Want dit had ieder kind kunnen zijn. Ook dat van mij.

En ja, het is makkelijk om met de vinger te wijzen. Naar ‘die boer’. Naar ‘de zoon van’. Naar trekkers die ‘als gekken’ rijden. Maar de werkelijkheid is bijna altijd complexer dan dat. Wie hier woont, weet: het gaat om een familiebedrijf. Hardwerkende mensen. Ze staan vroeg op, werken op verschillende stukken land, zijn afhankelijk van het weer en de klok. En ja, soms ook gestrest. Tijd is geld. Zeker in de agrarische sector.

Toch hoop ik dat er ruimte blijft voor begrip. Van boeren voor fietsers die vaak bang zijn, en hun kinderen die nog niet alles kunnen overzien. Maar ook begrip van de samenleving voor de boeren die balanceren tussen regels, rendement en respect. Het is niet de boer tegen de rest. We delen dezelfde weg. Letterlijk.

Misschien is het tijd om opnieuw te kijken naar hoe we dat delen. Kunnen er maatregelen komen? Een lagere snelheid? Beter zicht? Duidelijke afspraken? Niet om iemand te straffen, maar om iedereen - mijn dochter, jouw zoon, zijn vader - elke dag veilig thuis te laten komen. Want dat is waar het om gaat, toch? Niet wie er gelijk heeft. Maar dat we elkaar niet kwijtraken op de dijk.

Sjoukje Dijkstra