Drie huwelijksjubilea in één week = 140 jaar samen!

“We dachten dat we op bezoek kwamen voor hún feestje”, vertelt Dorien Vianen, nog steeds verbaasd. “En ineens stond de burgemeester op de stoep!” Haar man Jan lacht: “Het was een ware overval!” Maar een feestelijker ‘overval’ hadden ze zich niet kunnen wensen: op drie april vierden Jan en Ada Knijnenburg hun 55-jarig huwelijk. Vijf dagen later deden hun goede vrienden Jan en Dorien Vianen precies hetzelfde. En alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, vieren hun kinderen Sandy en Patrick - de dochter van het ene stel en de zoon van het andere - op 11 april ook nog eens hun 30-jarig jubileum. Driedubbel feest dus, samen goed voor 140 jaar huwelijk.

De vriendschap tussen de twee stellen ontstond jaren geleden door hun kinderen. Toen die bevriend raakten, klikte het ook tussen de ouders. “We kunnen goed samen”, zegt Ada nuchter. “Daarom besloten we ook een gezamenlijk feestje te organiseren.” En zo kwam het dat op 3 april Jan en Ada hun jubileum vierden, op 8 april Jan en Dorien - en daarna dus hun kinderen, Sandy en Patrick op 11 april. “Bijzonder hè, dat het allemaal in dezelfde week valt”, zegt Dorien. “We wisten dat het eraan kwam, maar dat het zo mooi uitkomt… dat voelt toch als een cadeautje.”

Vakantieliefdes en dansvloeren

De liefdesverhalen van beide echtparen beginnen romantisch. Jan Knijnenburg herinnert zich nog precies hoe hij Ada ontmoette. “Het was in Limburg, op vakantie, in een jeugdhotel. Ik vroeg haar ten dans op het liedje ‘You’ve got a strange effect on me’. Die dans was het begin van alles.” Hij glimlacht. “En eigenlijk sloeg de vonk meteen over.”

Ook bij Jan en Dorien begon het bijzonder: in Noordwijkerhout, in de psychiatrie. “Ik werkte daar en Dorien was de eerste vrouwelijke verpleegkundige”, vertelt Jan. “Al die mannen zeiden: ‘Da’s niet eerlijk, een vrouw in het team! En ja hoor, hij gaat er met haar vandoor’.”

Geheim van een goed huwelijk

Wat is nou het geheim van 55 jaar samen? Jan Knijnenburg grapt: “Blijven ademhalen!” Ada vult hem lachend aan: “En elkaar dingen gunnen.” Jan: “We hebben nooit iemand ontmoet die beter bij ons past.” Het stel doet vrijwel alles samen: zwemmen, fietsen, boodschappen. “En we kaarten nog regelmatig met Jan en Dorien. Dan kookt degene bij wie we kaarten een maaltijd.” Jan Vianen: “We hadden het er gisteren nog over. Wat een end, 55 jaar. Het is zo snel gegaan: werk, kinderen, ziekte… ups en downs. Het kabbelt voort, het wordt vanzelfsprekend.”

Leven in Montfoort

Jan en Ada wonen al 49 jaar in Montfoort. Ze kwamen terug naar de regio omdat hun roots in het westen liggen. Ada komt uit Haastrecht, Jan uit Oegstgeest. “We hebben ook even in de Betuwe gewoond”, zegt Jan. “Maar daar kwamen we niet echt tussen. Het was daar erg gesloten.”

In Montfoort vonden ze hun plek - en hun mensen. Ze kregen zeven kinderen, waarvan één overleden is, en adopteerden drie kinderen uit Brazilië. Inmiddels zijn er elf kleinkinderen en zelfs twee achterkleindochters. “We hebben genoten van de jaren met de kinderen”, zegt Ada. “En nu genieten we net zo van de kleintjes.” Jan Vianen werkte jarenlang in de zorg, met verstandelijk beperkten. “Ik vond dat mooier dan de psychiatrie. Dat werk heb ik tot mijn 65e met plezier gedaan.” Dorien werkte 28 jaar in het Antoniuspension. “Hij kwam om zes uur thuis, ik begon om zeven. We zagen elkaar soms alleen op de trap.” Ze lacht. “Maar het werkte wel.”

Samen oud worden

De beide stellen zijn intussen al jaren met pensioen, maar stilzitten doen ze allerminst. Jan Knijnenburg wandelt elke woensdag met een groep ‘oude mannen’ en is actief bij het Knooppunt. “Dinsdag kaarten we, met wel vijftig man. Vanaf 55 mag je lid worden, dus ik zeg al tegen Patrick: over een jaar ben jij aan de beurt.” Ada is jarenlang betrokken geweest bij Vluchtelingenwerk. “Een gezin dat we toen begeleidden, voelt nog steeds als familie. Laatst kwam hun zoon langs met een groot cadeau.” Ook Jan en Dorien zijn actief. Ze delen de krant (”anders gooi je hem toch weg”) en zijn er voor elkaar als buren en vrienden. “We lopen de deur niet plat”, zegt Dorien, “maar we weten dat we op elkaar kunnen rekenen.”

Inhalen wat eerder niet kon

Bij hun 50-jarig huwelijk vierden ze niets: corona gooide roet in het eten. “Dat vonden we echt jammer”, zegt Sandy, dochter van Jan en Ada. “Daarom wilden Patrick en ik nu iets speciaals doen.” En dus nodigden ze de burgemeester uit voor een verrassing. “We hadden niks door”, zegt Jan Knijnenburg. “Wij dachten: we gaan op bezoek bij hén!” De burgemeester vond het ook bijzonder: “Twee echtparen die in dezelfde week hun 55-jarig huwelijk vieren - dat is een verhaal dat je niet elke dag tegenkomt. En dan ook nog hun kinderen die 30 jaar getrouwd zijn. In een tijd waarin er veel ellende is, is dit dan toch een mooi viermoment.” “Het mooie is: je groeit zo met elkaar op”, zegt Dorien. “Het voelt allemaal vanzelfsprekend.” Burgemeester van Hartskamp vulde aan: “Dat is denk ik ook de kracht van Montfoort - een hechte gemeenschap waar mensen naar elkaar omkijken.”