Ron Vendrig zwaait af na 25 jaar achter het stuur

Een feestelijk versierde bus, een ‘verdwaalde passagier’ en een ontvangst met taart en bier: het was woensdag 16 april allesbehalve een gewone werkdag voor de Montfoortse buschauffeur Ron Vendrig. Na bijna 25 jaar trouwe dienst bij Syntus reed hij zijn allerlaatste rit - en die werd onvergetelijk.

Zijn vrouw Truus had in het diepste geheim een verrassingstocht georganiseerd. Halverwege zijn reguliere lijndienst werd Ron letterlijk van de bus gehaald en overgezet op een speciaal versierde bus, vol ballonnen, slingers en bekenden. Bij elke halte stonden vrienden, familieleden en collega’s klaar om hem toe te zwaaien en toe te juichen.

De grootste groep stapte op bij TEBI, waar Ron ook even poseerde voor een groepsfoto. “Ik ken hem wel”, zei hij, toen bleek dat er ook nog een ‘verdwaalde passagier’ was meegekomen. “Ik kon hem niet laten staan.” Passend bij de man die bekendstaat om zijn hartelijkheid - dienst of geen dienst.

De rit eindigde rond drie uur bij ‘t Hemeltje op Willeskop. Daar stonden koffie, taart, bier en andere lekkernijen klaar voor een feestelijke afsluiting. Ron was zichtbaar geroerd door alle aandacht. “Dit is precies zoals ik het me had voorgesteld”, zei hij. “De mensen die me lief zijn, allemaal bij elkaar. En dat ook onder het genot van een biertje en bitterballen.”

Als er één periode uitsprong in zijn lange carrière, was dat voor Ron de tijd in Oudewater. “Daar voelde ik me het gelukkigst.” Wat hij niet gaat missen? “Mijn wekker. Soms ging die om half vijf af. Gelukkig is dat nu verleden tijd!” Maar stilzitten is geen optie. Samen met Truus wil hij meer gaan wandelen, kamperen en genieten van zijn vrije tijd. “Vervelen zal ik me niet.”

Hoeveel ritten hij precies heeft gereden? Dat is hij allang kwijt. Maar de stapel bierpakketten op de cadeautafel maakt één ding duidelijk: Ron werd gewaardeerd. “Ik dacht dat je geen bier meer wilde drinken”, grapte een van de gasten. Waarop een ander met een knipoog toevoegde: “Ik help je wel met opmaken. Voorlopig heb je genoeg te drinken.”

De passagier die Ron toch nog even had meegenomen, werd netjes in Oudewater afgezet. “Typisch Ron”, zei een medepassagier. “Altijd klaar om iemand te helpen. Zelfs op zijn allerlaatste rit.”