Ook na twaalf en een half jaar aanschuifdiner blijft het succesvol

Na het eerst aanschuifdiner op 30 mei 2012 in De Wulverhorst is er aan de opzet niet veel veranderd, maar het is wel steeds populairder geworden; soms zijn er zelfs te veel aanmeldingen. Het aanschuifdiner is inmiddels een begrip in Oudewater. En nog steeds is gezelligheid, gewoon een keer een ‘uitje’, met anderen kennis maken, wellicht even weg uit de eenzaamheid het doel van de organisatoren. Maar - de komende keer even niet, want de jubileumviering op 27 november is nu al helemaal volgeboekt, want er komen meer dan 100 mensen - wie zich af en toe eenzaam voelt, wordt toch door Henny Dolleman, de initiatiefnemer van destijds en nog steeds actief, en Conny Kats, niet alleen vrijwilliger bij het aanschuifdiner, maar ook in De Wulverhorst, opgeroepen hun schroom te overwinnen en zich aan te melden. “Je hoort erbij!”

Iedereen moet hiernaartoe kunnen komen

Henny Dolleman was destijds zorgcoördinator in De Wulverhorst en had gehoord over het succes van het aanschuifdiner in Montfoort. Dat wilde zij in Oudewater ook wel, maar alles moest buiten De Wulverhorst om gaan. En dat is gelukt, hoewel de organisatoren van dat aanschuifdiner ogenblikkelijk benadrukken dat ze alle medewerking van De Wulverhorst en het Touwteam krijgen. De eerste keer kwamen er een kleine dertig mensen op het diner af en tegenwoordig zijn er gemiddeld zo’n 60 tot 80 eters. Veel mensen vanuit De Wulverhorst zelf zijn er niet eens; de meesten komen van buiten; soms zelfs van buiten Oudewater. Twaalf en een half jaar geleden schreef Henny alle verenigingen aan en die toonden zich direct enthousiast. “Er kwamen direct veel vrijwilligers en veel van toen zijn er nog steeds; we hebben er dertien en dat is genoeg, maar sommigen worden wel wat ouder en misschien hebben we binnenkort wat nieuwe enthousiastelingen nodig. Wij regelen eigenlijk bijna alles, maar de kok van De Wulverhorst die dan werkt kookt ook voor dit diner. En dat doet hij altijd uitstekend.”

‘Je hoort erbij!’

“Ze gaan echt uit eten, het is een uitje voor veel mensen”, vertelt Conny. “En iedereen hoort erbij”, vult Henny aan. Conny: “De eerste stap is lastig. Sommigen komen met een buurvrouw of buurman. Anderen regelen iets met Vervoer Zonder Zorgen. Maar iemand moet wel die eerste stap nemen. We willen best regelen dat iemand gehaald wordt en zo nodig ook weer thuisgebracht.” Henny: “Als je eenmaal die drempel over bent blijkt het gezellig. Je kunt bijvoorbeeld over vroeger praten. En alles loopt altijd; als het nodig is schuiven we er gewon een stoel bij. We hebben nooit boze mensen; het is altijd gezellig. Wat we wel doen is af en toe een enquête om te weten of we nog iets moeten verbeteren, want de tijden veranderen en wij moeten wel mee veranderen als dat nodig is.”

Oma met kleinzoon

Henny wil nog één verhaal kwijt: “Bijna vanaf het begin kwam er een oma met een kleinzoon, Mees, die toen een jaar of tien geweest zal zijn. En ze komen nog steeds. Iedere keer. Toen betaalde oma en nu de kleinzoon die inmiddels natuurlijk rond de twintig is.” “Alleen als Ajax speelt, gaat hij wat eerder weg”, vult Conny lachend aan.