Mantelzorg

Zorgen voor partner, ouders of familie lijkt niet meer vanzelfsprekend. Niet omdat we niet willen, maar omdat het ons ontbreekt aan tijd. Ook ik ervaar dat. Ik heb jarenlang voor mijn vader gezorgd, die op hoge leeftijd regelmatig erg ziek was. Ziekenhuis in en uit, gesprekken met de huisarts, Wmo en wijkverpleging, boodschappen , klusjes in huis doen. Inmiddels is mijn vader overleden.

Mijn moeder is er nog gelukkig. Ook zij is op hoge leeftijd en moet nu het leven alleen weer oppakken. Hoe doe je dat als je 90 bent? Hoe vind je alleen je weg in een wereld die in snel tempo verandert? Hoe bedien je al die elektrische en digitale apparaten? Wat als de post alleen nog maar per e-mail binnen komt? Hoe kom je aan geld als de pinautomaat 5 km verder staat? Hoe kom je aan boodschappen als je niet weet hoe je ze digitaal moet bestellen?

Nood

Mijn moeder woont gelukkig in een prachtige flat waar meerdere mensen alleen zijn. Waar men bij elkaar op bezoek kan, waar activiteiten zijn, een klein winkeltje is, een receptie en een huismeester. Zelfs ‘s nachts is er iemand aanwezig die je kunt bellen als er nood aan de man is. Maar toch, als ze het even niet weet, geen aanspraak heeft of gewoonweg omdat er iets geregeld moet worden, dan belt ze mij. Dag in dag uit en soms een aantal keer per dag.

Nog even voor de duidelijkheid, mijn moeder heeft geen enkele zorg- of Wmo- indicatie. Dit is geen uitzondering en representatief voor de grootste groep ouderen in de vierde generatie. Slechts een klein deel van de ouderen woont in een verpleeghuis of krijgt zorg aan huis.

Gezondheid

De zorg die ik geef aan mijn moeder is voor mij vanzelfsprekend. Ik ben immers haar dochter. Ik geef om haar. Natuurlijk ga ik er heen en los de zaken op of regel het dusdanig in dat ik er voortaan op afstand bij kan. Ook als het me net even niet past. Dat doet soms een aanslag op mijn uithoudingsvermogen, en die van mijn naasten.

Het grote vraagstuk is volgens mij niet of we willen zorgen voor de mensen om ons heen, maar hoe we er samen voor hoeden dat alle mantelzorgers kunnen zorgen voor de mensen die hen lief zijn én zorg kunnen dragen voor hun eigen gezondheid.

En dan gaat het om meer dan een schouderklopje, een bemoediging of een mantelzorgcompliment.