Ja hoor, Oudewater!

Het is u vast niet ontgaan: er speelt veel in de zorg. Er gaat steeds meer geld naar zorg, omdat er steeds meer kan. Maar ook omdat we steeds ouder worden en er dus meer chronische ziekten komen. Tegelijkertijd is er een afname van het aantal mensen dat hen professioneel kan ondersteunen.

Ministers Kuipers en Helder hebben verschillende programma’s bedacht die oplossingen moeten bieden. Een kleine greep: WOZO (wonen zorg en ondersteuning), IZA (integraal zorg akkoord tussen alle zorgpartijbranches en overheden), de TAZ (toekomst arbeidsmarkt zorg) de GALA (gezond en actief leven akkoord), Ouder worden 2040… Volgt u mij nog?

Gezond verstand

Afgelopen vrijdag zat ik in een intervisieoverleg waarin de centrale vraag was: hoe, en met welke managementinformatie kunnen we beter sturen op vraag, aanbod en inzet van medewerkers. Ik deed een poging om uit te leggen dat wij dat in De Wulverhorst anders doen. Wij hebben geen dure en ingewikkelde managementinformatiesystemen nodig. We gebruiken ons gezond verstand, luisteren naar elkaar, doen wat nodig is, hebben aandacht voor elkaar: bewoners, mantelzorgers en professionals. Een goed gesprek werkt uitstekend. “Ja hoor”, zeiden mijn gespreksgenoten “Oudewater pfff…”

Levendige gemeenschap

Tijdens een bijeenkomst eerder die week spraken we (o.a.) over de gemiddeld 9 maanden die mensen in een verpleeghuis wonen. Ik zei dat wij dat niet herkennen in De Wulverhorst. Natuurlijk verblijft iemand wel eens kort bij ons, maar meestal niet. Omdat wij veel aandacht hebben voor het woon-leefklimaat. Mensen met verschillende ondersteuningsvragen wonen in De Wulverhorst en straks op de nieuwe locaties: licht en zwaar, veel en weinig zorg, oud en jong. Daarmee creëren we een levendige gemeenschap, waarin mensen van betekenis kunnen zijn. Als het kan, organiseren bewoners zelf een activiteit, houden een ander gezelschap, brengen de post rond. En dat samen met actieve mantelzorgers en fantastische vrijwilligers. “Ja hoor, Oudewater pfff…”

Ik zei: Ja, Oudewater! Wij kunnen dat samen, om ook in de toekomst zorg te behouden in de eigen omgeving, in het eigen netwerk. Het moet anders en dat doe je samen, dicht bij de mensen en niet aan tekentafels. Door klein te kijken, zie je hoe groots je voor de mensen kunt zijn.