Ingezonden huurwoning

Uitgesteld of afgesteld leven?

Daar sta je dan als 28-jarige alleenstaande vrouw die het op het eerste gezicht goed voor elkaar lijkt te hebben;
- Meerdere studies afgerond
- Goedbetaalde fulltimebaan
- Vast contract
- Financieel de zaken goed op orde

Vrij normale dingen zou je denken. Maar hoe normaal is dat tegenwoordig nog als het hierdoor nog steeds onmogelijk is om een volgende stap te maken in het leven; het bemachtigen en behouden van een woning.

- Meer dan tien inschrijfjaren op Woningnet regio Utrecht die niet leiden tot enig resultaat, omdat urgentie regelingen altijd maar weer voor gaan.

- Een autochtoon die zich al jaren volop inzet voor de samenleving maar ondanks dat nog steeds op 28-jarige leeftijd bij haar ouders woont is dus geen urgent...ongelooflijk, maar wel realiteit

- Middenhuurwoningen die er nauwelijks zijn…ongelooflijk, maar wel realiteit

- Vrije sector huurwoningen waarbij het jaarlijks verhogen van de huurprijs belangrijker is dan de gevolgen die dit met zich meebrengt, denk aan alle mensen die de huur hierdoor niet meer op kunnen brengen en noodgedwongen op straat komen te staan al dan niet met hun gezin en geen kant op kunnen. Maar ook de mensen die hierdoor flink in de schulden terechtkomen…ongelooflijk, maar wel realiteit

- Koopwoningen waarbij je naast een fulltimebaan nog een baan erbij moet nemen om de overbieding die nodig is voor het bemachtigen van de woning te kunnen financieren…ongelooflijk, maar wel realiteit

Hoe kan het dat we dit in zo’n welvarend land als Nederland, waar wonen een grondrecht is zover hebben laten komen?

Is dit nou wat we noemen verzorgingsstaat?

Als dit zo door blijft gaan hoe ziet dan de toekomst van mij en vele anderen uit mijn generatie eruit?

Kunnen wij überhaupt een toekomst opbouwen zoals de generaties voor ons dat gedaan hebben?

Of wordt ons leven afgesteld in plaats van uitgesteld?

Carola Oorschot