Vergeten

In 1999 kocht ik een boekje met veertien brieven van destijds populaire schrijvers (onder andere György Conrad, Marianne Fredrikson, Ariel Dorfman, Connie Palmen, Salman Rushdie, Antjie Krog, Maryse Condé, de overige zes zeiden me toen niets) die elk een brief van tien kantjes schreven aan de 6 miljardste wereldburger die kort daarvoor geboren was. De uitgever bracht het boek op de markt in opdracht van de World Population Foundation, een Nederlandse stichting adhoc die tien jaar later opging in het Rutgersfonds, onder voorzitterschap van onze toenmalige minister van buitenlandse zaken Bert Coenders.

Op 23 december 2005 schreef ik op het schutblad: Vandaag melden de Verenigde Naties dat de wereld nu 6,5 miljard wereldburgers heeft.

Op 31 oktober 2011 schreef ik: 7 miljard aardbewoners.

Afgelopen dinsdag 15 november schreef ik erbij: 8 miljard.

Te bedenken dat de wereld in 1927 voor het eerst twee miljard inwoners telde. In mijn geboortejaar (1948) waren het er 2,3 miljard. In nog geen 100 jaar tijd is de wereldbevolking verviervoudigd. Waren er tot dusverre geen 200 miljoen onnatuurlijke doden geweest als gevolg van oorlog, slavernij, genocide en gewapend conflict, dan hadden we de 8 miljard vermoedelijk al zeven maanden geleden bereikt. Om de rillingen van te krijgen.

Ik las de veertien brieven, de gelukwensen aan de ouders, de zorgen ook om de toekomst van de aarde, de goede bedoelingen, de bedreigingen, het voedsel dat het land, het zoete water en de zee moesten voortbrengen; de slimme, zuiniger landbouw en de eerlijke verdeling die het mogelijk zouden maken eenieder zijn of haar dagelijks aandeel in de vijf broden en twee vissen te kunnen geven. Iedere auteur schreef het op zijn of haar manier, met hier en daar een vleugje cynisme maar toch allen met het optimisme dat de wens en tegelijk de vader van de gedachte was. In sommige van die brieven klonk ook door, niet persoonlijk bedoeld maar wel als boodschap: het mocht wel wat minder, en graag zelfs.

Ik zal het boekje de komende dagen nog eens herlezen, terugblikkend hoe optimistisch we toen graag nog wilden kijken.

Overigens: Gemma Venhuizen schreef daags na 15 november in haar column in NRC:

De 6 miljardste, van 1999 dus, werd geboren in Bosnië, en kreeg na zijn geboorte bezoek van Kofi Annan, destijds secretaris van de Verenigde Naties. Hij mocht het ventje vasthouden en toespreken. Hij kreeg een zilveren gedenkplaat. Hij werd Adnan gedoopt, naar Annan, en hij kreeg een perspectief van vrede, voorspoed en welvaart mee. Nu, 23 jaar later, is Adnan Mevic een straatarme man die van de Verenigde Naties nooit meer iets vernomen heeft.

‘t Is ook moeilijk voor al die miljarden armen op de wereld nog iets te doen.

Otto Beaujon