Bomen over bomen…

De Rechtbank Midden-Nederland heeft een uitspraak gedaan over het geschil tussen twee bewoners, woonachtig op of nabij de Donkere Gaard in Oudewater, en het college over het kappen van 32 winterlindes aan de Donkere Gaard en de Kromme haven. De bewoners waren na een afwijzing van hun bezwaren bij de gemeente in beroep gegaan tegen de twee vergunningen die hierover gaan. Hun goed recht natuurlijk. De rechtbank heeft de beroepen echter ongegrond verklaard. Omdat er al veel over te doen was, ook in De IJsselbode, volgt hier een weergave van de uitspraak.

De gemeente heeft het voornemen om De Markt en de omliggende straten te herinrichten, een van die straten is de Donkere Gaard. De gemeente wil noodzakelijk groot onderhoud uitvoeren en de straten herinrichten zodat ze beter aansluiten bij het gebruik en het karakter van de stad. Daar waren twee vergunningen voor nodig, deze vergunningen zijn door het college aan de gemeente verleend: de aanlegvergunning en de kapvergunning.

De aanlegvergunning

Voor de herinrichting van De Markt en omliggende straten is een aanlegvergunning nodig, omdat deze wegen deel uitmaken van het beschermd stadsgezicht van Oudewater. Met de herprofilering mogen de cultuurhistorische waarden van het beschermd stadsgezicht niet worden aangetast. Deze moeten juist worden behouden, hersteld of ontwikkeld. De rechtbank benadrukt dat deze vergunning dus niet ziet op de feitelijke werkzaamheden zoals het verwijderen van de bestaande bestrating, het onderhoud aan de fundering en het opnieuw bestraten. De bewoners hebben volgens de rechtbank geen gronden aangevoerd die zien op de nieuwe inrichting in relatie tot het beschermd stadsgezicht. De bewoners waren van mening dat het college de kapvergunning in samenhang met de aanlegvergunning had moeten beoordelen. De rechtbank geeft aan dat het twee afzonderlijke besluiten zijn, het beroep tegen deze vergunning is dan ook ongegrond.

De kapvergunning

De bewoners en college waren het volgens de rechtbank erover eens dat de toekomstverwachting van de winterlindes als uitgangspunt moet worden genomen. Deze toekomstverwachting is bij gelijkblijvende omstandigheden. Ze waren het er ook over eens dat zonder de uit te voeren werkzaamheden er nu geen reden is voor de gemeente om een kapvergunning voor alle bomen tegelijk aan te vragen. Maar men was het ook eens over dat met de vormgeving van het herinrichtingsproject zoals die nu voorligt de bomen niet gespaard kunnen blijven. Daarna lopen de meningen uiteen.

Het college mag van de rechtbank afgaan op het advies van een deskundige, als dit zorgvuldig tot stand is gekomen. De bewoners hadden zelf een ‘second opinion’ opgesteld, na ruggespraak met deskundigen en eigen onderzoek. Zij erkenden echter zelf geen bomendeskundigen te zijn. De rechtbank acht dit onvoldoende. Daarom mocht het college afgaan op het advies van de boomtechnisch adviseur van de gemeente.

De conclusie van de boomtechnisch adviseur is dat de bomen bij gelijkblijvende omstandigheden een beperkte toekomstverwachting hebben en weinig herstellend vermogen hebben. En dus niet zo goed tegen een stootje kunnen. Het uitvoeren van de herinrichting zoals gepland zal afsterven van de bomen tot gevolg hebben. Wat de bewoners aanvoeren over de mogelijkheden de werkzaamheden voor het onderhoud op een andere wijze uit te voeren, maakt dit volgens de rechtbank niet anders. Het college moet beslissen over de aanvraag van de gemeente, en hoeft daarbij geen alternatieven te betrekken.

Op de zitting hebben de bewoners nog een nieuwe beroepsgrond naar voren gebracht. De kapvergunning zou in strijd zijn met de Europese Natuurherstelverordening. Omdat dit pas bij de zitting naar voren is gebracht, laat de rechtbank dit buiten beschouwing. Ook het beroep tegen de kapvergunning beoordeelt de rechtbank dan ook als ongegrond.

Daar de beroepen tegen beide vergunningen ongegrond zijn, mogen de bomen worden gekapt. Hoger beroep is wel mogelijk.