Ingezonden: Tweeluik

In de IJsselbode van 17 maart las ik tot mijn stomme verbazing de merkwaardige suggestie om het portret van Cornelis de Jong van Rodenburg in de huidige trouwzaal van het oude stadhuis te vervangen door de reproducties van het dubbelportret van Leytgen Amelsz van Rijswijck en Jan Jacobsz van Rosendael. Omdat dat ‘meer passend zou zijn in een trouwzaal’.

Ja, Leytgen kwam uit Oudewater. En ja, ze was getrouwd. En ze speelde mogelijk een interessante rol toen Gouda zich aansloot bij de opstand. En ja, haar broer Dirck Amelsz van Rijswijck, voor latinisten Theodorus Aemilius, was pastoor van Oudewater. Zijn dat inspirerende weetjes voor een bruidspaar? Ik vraag het me af.

Van Cornelis de Jong van Rodenburg weten we zoveel meer argumenten om hem de plek te geven waar zijn portret nu hangt!

Zijn vader was stadssecretaris en notuleerde in deze zaal, toen de raadszaal, de vergaderingen van het stadsbestuur. Cornelis ging als jongen naar zee en maakte snel carrière. Hij was diplomatiek en een goede leidinggevende. Als kapitein kwam hij in Kaapstad en ontmoette daar zijn grote liefde, Maria Magdalena Le Sueur. Toen hij op een volgende reis weer in Kaapstad kwam, trouwden ze. Maria raakte snel zwanger en kon niet mee terug op het oorlogschip. Het was 1795 en de Republiek werd ingenomen door de Fransen. Kaapstad werd veroverd door de Engelsen.

Twee jaar lang schreven de echtelieden brieven aan elkaar. De brieven die Maria aan Cornelis schreef, zijn bewaard gebleven. Pas in 1797 lukte het Cornelis om zijn vrouw en dochtertje op te halen en veilig naar Nederland te brengen.

Niet dat alle problemen nu over waren: als kapitein in de oorlogsvloot had Cornelis een positie die hem in politieke problemen kon brengen en dat gebeurde ook. Hij werd verbannen en het gezin woonde enkele jaren in Kleef. Later kreeg Cornelis eerherstel en in het koninkrijk der Nederlanden kreeg hij de rang van Schout bij Nacht van de Nederlandse vloot. Hij verbleef veel aan het hof van koning Willem I maar Oudewater vergat hij niet, hij had hier nog steeds een huis.

Maar meer dan dat, hij was goede en liefhebbende echtgenoot en een goede vader voor zijn kinderen. In alle turbulentie en moeilijkheden waren Cornelis en Maria een steun voor elkaar. Maria’s brieven, zijn brieven en zijn dagboeken bleven in de familie bewaard als kostbare schatten. Een prachtig verhaal om te vertellen bij een huwelijksplechtigheid!

In 1878 schonk één van zijn zonen dit portret aan Oudewater. De gemeenteraad aanvaardde het in dank en besloot het een ereplaats te geven in het stadhuis. Daar hangt het nu en moge het nog lang op die plek blijven hangen!

Nettie Stoppelenburg