Een jaar later

In 2024, rond deze tijd, schreven we over een viertal toevallig allemaal meisjes die de basisschool zouden gaan verlaten en over hun schoolkeuze destijds. Nu, een jaar later, zouden we vragen of die keuze bevallen was en of er zaken waren die anders hadden uitgepakt dan vooraf gedacht; kortom: hoe gaat het nu met Demi, Liene, Sophie en Veerle?

Demi en Veerle

Demi en Veerle zouden beiden naar Yuverta in Montfoort gaan. Hoewel ze deels bij elkaar in de klas zitten doen ze ook buiten schooltijd veel samen; zo zouden ze de dag van het interview samen gaan oppassen. Dat kun je, denk ik, wel aan deze twee meiden overlaten. Ze vertellen om beurten enthousiast over de school waar ze nu les krijgen: over het Spoorwegmuseum waar ze vanuit school gingen kijken in verband met het project ruimte, over de leuke sportdag met hockey en voetbal en over het allerbelangrijkste: het leren. Dat gaat goed, soms beter zelfs dan verwacht. Demi is een niveau gestegen en met Veerle gaat het ook goed. En de hekel die er was voor bepaalde vakken is duidelijk afgenomen. Kennelijk doen ze dat goed op Yuverta. Hun toekomstbeeld is niet gewijzigd; bij Demi is dat nog steeds graag willen werken op een kinderdagverblijf, hoewel bij Veerle de twijfel enigszins heeft toegeslagen: naast kapster worden is het werken met kinderen inmiddels ook wel een optie. Misschien dat de keuze van haar broer Milan - net geslaagd op het Kalsbeek en nu gekozen voor de opleiding onderwijsassistent - daarop van invloed is; de tijd zal het leren. Veerle is nog steeds actief bij Max Dance en Demi voetbalt nog steeds met veel plezier. De vader van Veerle is overigens bijzonder te spreken over Yuverta: elke zes weken een opbouwend gesprek, verschillende uiteenlopende projecten om een goed passende vervolgkeuze te kunnen maken; kortom: een goede school.

Liene en Sophie

Ook Liene uit Montfoort - ze zat op de Schakels in Oudewater - vindt, na een jaar op het Minkema, dat dat destijds een goede keuze geweest is. Het is dagelijks wel acht kilometer fietsen, maar daar zal een sportief type als Liene haar hand niet voor omdraaien. Er zijn vooral leuke leraren en leraressen en natuurlijk ook naar haar smaak iets minder leuke, maar daar kan ze goed mee leven. De leukste vakken vindt zij wiskunde, geschiedenis (’die leerkracht kan zo goed vertellen en maakt er ook een beetje moderne verhalen van’) en biologie, maar bij dat vak hangt het sterk van het onderwerp af; soms is dat wel boeiend, maar soms ook eigenlijk niet, vindt Liene. Met leren heeft Liene niet zoveel moeite, en ze kan behoorlijk goed plannen, zodat ze veel tijd overhoudt voor haar hobby, die zeker in de winter veel tijd kost: schaatsen en skeeleren. Je komt haar naam regelmatig in de sportverslagen in De IJsselbode tegen. “En dan heb ik ook nog best wat tijd om gewoon te chillen. Talen kosten me wel meer tijd, want daarvoor moet je behoorlijk stampen.”

Sophie, die hiervoor ook op de Schakels zat, vindt dat ze een goede keus gemaakt heeft door naar het Coornhert te gaan. Ze heeft net als Liene net een toetsweek achter de rug en het laatste vak waarvoor ze zich moest inspannen was Grieks. Ja, ze is er wel een beetje moe van, maar ook haar gaat het leren redelijk makkelijk af. “Het Coornhert is een leuke school met aardige leraren en leraressen en de school is overzichtelijk, niet zo heel groot. Ze houden duidelijk goed rekening met iedereen en dat vind ik heel fijn.” Eigenlijk vindt ze alle vakken wel leuk, behalve Latijn, ‘dat vind ik heel erg stom’. Met wiskunde heeft ze zo weinig moeite dat ze al met stof uit het tweede jaar bezig is; ‘meetkunde en algebra vind ik erg leuk, maar rekenen heel wat minder’. En ze is heel blij met vakken die de gemiddelde IJsselbodelezer wellicht niet zo veel zal zeggen: ‘onderzoek en ontwerpen’ en ‘beeldende vormgeving’. Ze zit in de klas met een aantal Oudewaterse leerlingen, maar ook uit Gouda zelf en uit Stolwijk en Driebruggen. Haar reistijd is toch wel een klein uurtje. Nu denkt ze wat betreft de toekomst misschien iets met kunst en cultuur te gaan doen, maar ze fluit zichzelf ogenblikkelijk terug; ze weet het nog niet. Naast een beetje hangen, gaat er ook tijd zitten in haar hobby: gitaarspelen. Zij doet er zelf bescheiden over, maar haar moeder noemt het een passie, want altijd moeten er twee gitaren mee, een akoestische en een elektrische. Zij vindt dat Sophie daar wel heel goed in is. Ze blijkt vooral pop en rock te spelen en noemt als een van haar favoriete bands The Offspring en een nummer dat ze van die band speelt The Kids Aren’t Alright. Het lijkt me dat, als je dat kunt spelen, je niet zomaar een gemiddelde liefhebber bent. Voorlopig kan Sophie duidelijk nog alle kanten op. En dat geldt natuurlijk voor allemaal. De IJsselbode bedankt Demi, Lieke, Sophie en Veerle en wenst ze veel succes en plezier.