Woningbouw Rapijnen: bouwen op Montfoortse grond, maar niet voor Montfoorters
AlgemeenWat is er toch mis met dit college? Terwijl jongeren smeken om een betaalbare koopwoning in hun eigen stad, geeft het gemeentebestuur de voorkeur aan het bedienen van kopers uit de Randstad boven de eigen inwoners. Een gemiste kans van historische proporties.
Op 1 november 2023 organiseerde burgemeester Van Hartskamp een avond in het Sint Joseph: een open gesprek met jongeren over wonen, flexwoningen, hun toekomst in Montfoort. Zestig jongeren kwamen opdagen - zestig! - en wat bleek? Ze willen niet huren, ze willen kopen. Een kleine woning, betaalbaar, in hun eigen stad. Niet voor niks, niet gesubsidieerd, maar gewoon een eerlijke kans op een plek onder de zon.
En wat doet het college met deze informatie? Helemaal niets. De wethouder, gesteund door een zwijgend college, liet bij het woningbouwproject Rapijnen 25 betaalbare koopwoningen bouwen - onder de € 405.000. En hoeveel daarvan gingen naar onze eigen jongeren, onze starters, onze doorstromers? Slechts dertien. De rest verdween via Funda naar inwoners uit de Randstad.
De wethouder zou een impuls geven aan de lokale woningmarkt. De realiteit? We bouwen voor wie het meeste geld meebrengt. De projectontwikkelaar bepaalt, en de wethouder danst mee. Middenhuur geschrapt? Geen probleem. Geen voorrangsbeleid? Ach ja, te ingewikkeld. Als Woerden het kan, waarom wij dan niet?
Wat hier gebeurt, is geen incident. Het is een patroon. Inwoners worden genegeerd, participatie is een formaliteit, en ontwikkelaars krijgen vrij spel. Dat dit college dan nog durft te spreken over lokale binding, doorstroming en kansen voor jongeren, is ronduit schokkend.
Wat was er nou nodig geweest? Een simpele afspraak: als je op Montfoortse grond bouwt, dan bouw je eerst en vooral voor Montfoorters. Dat is geen sentiment, dat is gezond verstand. Maar het college heeft die afspraak nagelaten. En zo trekken onze jonge mensen weg - naar Woerden, Utrecht, of nog verder - omdat er in hun eigen stad geen plek voor hen is.
Paul Pennarts
