Tuinvereniging De Doelen viert 50 jarig bestaan

Vijftig jaar geleden, op 19 februari 1975, werd tuinvereniging De Doelen opgericht. De vereniging is vernoemd naar het watertje ‘De Doelen’ achter de scholen en de Rooms Katholieke kerk in Haastrecht. Het complex staat bekend als het zogeheten Doelen-eiland, omdat het tussen dit watertje en het Boezemkanaal ligt.

Bijzonder lid

Ik word opgewacht door Bert Maijenburg, voorzitter van de tuinvereniging, bij de ingang van het eiland. We hebben afgesproken voor een interview, omdat ik benieuwd ben hoe er wordt getuind op deze plek aan het water. Een plek waar je regelmatig langs fietst, maar er niet echt bij stilstaat wat er nu eigenlijk achter het hek allemaal gebeurt. Ik denk dat veel mensen, net als ik, weten dat de IJsclub van Haastrecht tussen de percelen in ligt. Maar daar is in mijn geval ook wel alles mee gezegd. Na een vriendelijk ontvangst komt ook Jan van Vliet onze kant op lopen. Jan is een tuinder van het eerste uur en zelfs al 51 jaar bekend op deze prachtige plek. “Ik heb hier heel wat mensen zien komen en gaan”, vertelt hij. Bert legt mij uit: “Ook voor 1975 werd al getuind op dit complex. Naar geruchten vanaf de aanleg van de Provinciale weg omstreeks 1935. Mij is verteld onder andere door de familie Vianen. De plannen in 1974 voor openbare verkoop van de toenmalige eigenaar, het waterschap Lopikerwaard, was aanleiding voor het oprichten van de tuinvereniging. Daarbij was er ook oog voor het clubgebouw van de IJsclub. Dat moest wel behouden blijven. De onderhandelingen met het waterschap ging vooral over de prijs van het water dat verplicht in de koop opgenomen was. Daar kon je immers niet op tuinen. Later is een gedeelte van het water in de ruilverkaveling weer terug verkocht aan het waterschap. Doordat het waterschap op 5 juni 1975 besloot tot onderhandse verkoop aan de tuinvereniging over te gaan werd de tuingrond in eigendom overgenomen. En zodoende is de IJsclub ons bijzondere lid.”

Japanse wijnbes

De ruime percelen vallen me meteen op. En wat zien ze er netjes uit! Keurig onderhouden en ontzettend veel groenten, overal waar ik om me heen kijk. Behalve dat de eigenaren van de percelen niet naar de winkel hoeven om hun groenten te kopen, omdat zij deze zelf kweken, zijn er ook groenten in de moestuin te vinden die (tegenwoordig) niet eens in de winkel te krijgen zijn. Zo laat Bert als voorbeeld de snijbiet zien, die door een mede-tuinder op het eiland geteeld wordt. En Jan heeft een indrukwekkende plant van een Japanse wijnbes op zijn perceel staan. “Die heb ik van mijn zoon gekregen”, vult hij aan als hij vertelt dat je de bessen zo van de plant kunt eten.

Wachtlijst

De tuinvereniging heeft nu 29 leden die hun hobby kunnen uitoefenen. “Het voortbestaan van de vereniging is rond de eeuwwisseling nog in gevaar geweest, nadat de gemeentelijke herindeling had plaatsgevonden. De gemeente Vlist had het plan opgevat deze locatie te gaan bestemmen voor woningbouw. Gelukkig is dit met gezamenlijke inspanning en bewerken van de politieke partijen niet doorgegaan”, vertelt Bert.

Om een plekje te bemachtigen op het complex is er een wachtlijst. De tuinders zijn vaak vele jaren actief en zullen hun plekje niet zomaar afstaan.

Goed vertoeven

Wat brengt Bert en Jan nu op zo’n eiland en hoe vaak zijn zij hier te vinden? “Mijn vader had vroeger ook een moestuin”, vertelt Jan. “Ik vond het altijd al leuk om te helpen met de boontjes, de sla en de krootjes. Toen ik eenmaal op mezelf ging wonen ben ik mijn eigen moestuin begonnen. Er gaat heel veel werk inzitten, je moet het goed bijhouden. Dus ja, wij zijn hier wel dagelijks te vinden.” Voor Bert is dit niet anders: “Vroeger was een moestuin voor mensen die een groot gezin moesten onderhouden puur noodzakelijk, tegenwoordig is het juist een vorm van ontspanning. Het is goed toeven op De Doelen. Het riet langs de oevers, een bootje in het water, een grasgazon of een steiger, een mooi visstekje, vele soorten vogels en een prachtig uitzicht over de polder.”

Als ik helemaal op de hoogte gebracht ben over het proces van verspenen in de kweekkas, het dieven van de tomatenplanten en de verschillende hulpmiddelen om de hongerige vogels zoveel mogelijk op afstand te houden door deze gedreven tuinders krijg ik een heerlijk bakje aardbeien en rode besjes mee. Wel even helpen plukken bij de besjes. Het is me duidelijk dat dit een hechte club mensen is met een gezamenlijke hobby die zij heerlijk in de buitenlucht kunnen uitvoeren.