‘Ik zit nog steeds graag met een goed boek bij de kerstboom’

De 59-jarige Luciënne van den Dool woont samen met haar man Aad al 22 jaar in Haastrecht. Op het moment van ons interview is de kerstboom net bij Luciënne bezorgd. Ze heeft de versiering naar beneden gehaald; voor haar kan de magie van kerst weer beginnen.

“Het is een traditie om de boom ieder jaar aan de Fransekade in Vlist te kopen. Superfijn dat ze hem ook bezorgen,” vertelt Luciënne. Als de Haastrechtse terugdenkt aan de kerstdagen vroeger thuis, komt meteen de herinnering aan het fonduen naar boven. “En mijn moeder versierde het hele huis. Ze maakte met rood lint van die ruitjes op de ramen en dan met spuitsneeuw een kerstster in het midden. Zelf zat ik graag als kind onder de kerstboom met een boek, dromend van een witte kerst.”

Luciënne komt uit een bakkersfamilie. Vroeger gingen zij altijd met kerst met de familie van vaders kant bij van der Valk eten. Luciënne moet lachen; mijn oma was best een bijzondere vrouw, een echte matrone. Ik weet nog goed dat zij een keer de hele tijd opgedoft en al met een simpele plastic tas onder haar arm liep. Bleek dat zij de omzet van meerdere bakkerswinkels in die tas bij zich had, omdat zij een ‘voorgevoel’ had. Dit voorgevoel klopte, want toen ze thuiskwamen was er ingebroken, en de loodzware (lege) vooroorlogse kluis was meegenomen!”

Kerstavond gaat Luciënne met haar man samen uit eten. Op eerste kerstdag gaan zij naar familie. Ze gourmetten met elkaar, doen spelletjes en geven elkaar cadeautjes. “Tweede kerstdag blijven we dan lekker thuis. Dan maken we meestal een wandeling, kijken een serie en eten iets makkelijks. En ik lees nog steeds graag een boek naast de kerstboom.” Oud en nieuw vieren zij al jaren met vrienden. Gezellig kletsen en wat spelletjes doen.

Luciënne vertelt dat zij niet aan goede voornemens doet. “In ieder geval niet op 1 januari. Dan doe ik het liever op een ander moment.” Ook zijn zij en haar dierbaren gezond en gezegend op dit moment, waar zij heel dankbaar voor is. Luciënne is acht jaar geleden steunouder geworden en haalde iedere woensdagmiddag een broertje en zusje uit Gouda op. “Het leek mij leuk om iets voor kinderen te kunnen betekenen, omdat ik zelf geen kinderen heb. Zo voelde ik me toch een beetje een surrogaatmoeder en kun je nog iemand helpen ook.” Acht jaar later komen deze kinderen nog steeds iedere vijf tot zes weken een weekend bij Luciënne thuis. “Er is een bijzondere band ontstaan en ook een dierbare vriendschap met hun moeder.”