Goed gedrag

Daar stond ik dan met m’n goede gedrag bij de pinautomaat. Achter me hoorde ik een gesprek tussen de caissière en een oudere klant. Die kon duidelijk niet al zijn boodschappen betalen. “Heeft u wel zoveel aardbeien nodig? Die zijn heel duur! En drie pakjes ham?” Hij kwam een tientje tekort, meende ik. De mensen achter hem in de rij stonden te wachten… “Misschien moet u met de bank bellen”, zei de caissière. Blijkbaar deed hij zijn beklag over de bank…

Ik kon het eigenlijk niet laten. “Hoeveel moet u nog bij betalen?” Dat kwam neer op 5 euro.

“Wie bent u dan?”, stamelde de oude man. Aan de caissière zag ik dat hij vaker zo bij de kassa stond. Blijkbaar kan hij niet meekomen in de steeds duurder wordende samenleving. Zou ik hem daarom geen daad van medemenselijkheid gunnen? Blijkbaar vond de caissière dus van niet. Ik zag het aan haar wegwuivende gebaar. “Weet u het zeker?”

Meneer mocht al zijn boodschappen inpakken en ik ging er snel vandoor. Hopend dat iemand ooit als ik of een van mijn geliefden het nodig heeft, hetzelfde voor mij / mijn geliefden wil doen. Het maakte me verdrietig, nu ik aan den lijve meemaakte wat het doet: die dure boodschappen.

Eerlijk is eerlijk, ik tel het soms ook bij elkaar op om net goed uit te komen. Dan nog mag ik in mijn handjes knijpen, want we hebben het goed.

Ik neem het de supermarkten, de Unilevers zo kwalijk. Nog even en we krijgen allemaal mensen die niet meer kunnen betalen…. Wat dan?

Sjoukje Dijkstra