<p pstyle="BODY">Dominee Simons van de Hervormde Gemeente.</p>

Dominee Simons van de Hervormde Gemeente.

(Sjoukje Dijkstra)

Dominee Simons van de Hervormde Gemeente Montfoort neemt afscheid

Vorige week zondagmiddag om half 4 beklom dominee Simons voor de laatste keer de kansel van de Hervormde Gemeente Montfoort om voor te gaan in zijn afscheidsdienst. In verband met corona ditmaal geen volgepakte kerk zoals bij zijn intreden, maar alleen gemeenteleden. Het afscheid en zijn vertrek naar Vaalburg geeft hem een dubbel gevoel: “Ik weet wel dat ik moet zijn, waar ik nu ben.”

Simons geeft aan een goede tijd te hebben gehad in Montfoort. “Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten. In ons persoonlijke leven bijvoorbeeld. We hebben een dochter verloren. Dat was als gezin heel aangrijpend om door te maken. Ook heb ik op het randje van de dood gebalanceerd, doordat mijn aorta lekte. Toen ik werd geopereerd, zei de dokter dat ik er niet doorheen zou komen. Dat ik alsnog genas was een wonder.”
Ook op kerkelijk gebied is er de afgelopen acht jaar veel gebeurd. “Door de scheuring is de Hervormde Gemeente Montfoort een beschadigde gemeente. Daarin heb ik geprobeerd om leiding te geven, waardoor gemeente gegroeid is. Toen ik hier kwam was ik voor 70 of 80 procent beroepen. Die deeltijdperiode heeft niet lang geduurd. Doordat de gemeente ging groeien, ben ik voor 100 procent aangenomen.”

Inloophuis

Dat het zo’n hechte gemeente was, heeft Simons ook erg aan de gemeente doen verbinden. “Ik zag ze niet alleen op de preekstoel, maar ook doordeweeks. Hoe ze uit crisis zijn gekomen, is wat mij betreft ook een hoogtepunt geweest. Tussen de Hersteld Hervormde Kerk en de Hervormde Gemeente is gelukkig meer toenadering gekomen. Samen hebben we het inloophuis gestart. Dat was een initiatief, waarbij ook de burgerlijke gemeente betrokken was. Met z’n drieën hebben we zoiets proberen te betekenen voor de burgers door de hele stad.”
Die open werkwijze past bij wie Simons is en wat hij nastreeft. “Mijn doelstelling is altijd geweest om een luisterend oor te geven. Niet te laten zien dat we christenen zijn, maar mensen die ook voor anderen iets willen betekenen. Ik heb daarvoor gevochten. Dat ging niet vanzelf.” Hij vertelt hoe er in het begin bij gemeente Montfoort bedenkingen waren over de samenwerking met de Hervormde Gemeente. ‘Jullie willen mensen bekeren’, werd er gezegd. Dat was dus niet het doel. Wij willen aan de burgerlijke gemeente laten zien dat wij als kerkelijke gemeente ook gewoon mensen zijn die open staan voor andere mensen. Zo ontstonden mooie samenwerkingsverbanden. Onder andere met SWOM. Ik heb heel wat politieke vergaderingen bijgewoond. Wat dat aangaat is Montfoort misschien wel een aparte plaats in mijn leven.”

Pastorie

Toen Simons net in Montfoort kwam wonen, haalde de verbouwing van de pastorie nog de krant. Hij vindt het een mooie herinnering. “Voor de burgerlijke gemeente was het een eer dat de pastorie behouden is gebleven. Het mooie is dat mensen uit Montfoort zelf ook een steentje bijdroegen, door materiaal te schenken en belangstelling te tonen.” Dominee Simons is blij dat onder andere daarmee de kerkelijke gemeente en de burgergemeenschap dichter bij elkaar zijn komen te staan. “Voorheen was dat niet zo.”
Dat hij in de afgelopen dagen niet door de stad kon lopen, zonder te worden aangesproken, vindt hij bijzonder. “Ook mensen die niet bij de gemeente horen, spraken me aan: ‘Wat hoor ik nou? Ga je weg?’ Dat mensen het erg vinden dat je weggaat, heeft twee kanten: het is een goed teken, dat je van elkaar hebt gehouden. Aan de andere kant moet je loslaten. Dat is het gevolg van verbonden zijn aan een andere gemeente.”

Klaar

Drie maanden geleden werd hij beroepen door de Hervormde Gemeente uit Vaalburg. Afgelopen woensdag stonden de verhuiswagens voor de pastorie. “Ik hoop in Vaalburg op woensdag bevestigd te worden.” Voordat het bewuste telefoontje kwam, liep Simons al langer met de gedachte: ik ben klaar. “Ik voelde dat er iets boven mijn hoofd hing. Voor mij was dat ook persoonlijk dat ik werd aangesproken door een gedeelte uit de Bijbel: ‘De Meester is daar, en hij roept U’. Ik kon die woorden niet zo goed plaatsen in mijn leven. Toen kwam het telefoontje uit Vaalburg of we kennis wilden maken. Ik heb gelijk tegen mijn vrouw gezegd dat ze de koffers wel kon pakken.”
Natuurlijk werd eerst de hele procedure doorlopen voordat hij officieel beroepen kon worden. Toen dat gebeurde, hoefde hij geen drie weken bedenktijd. “Ik was klaar om te vertrekken. De volgende dag heb ik het beroep aangenomen. Dan is het zaak dat je binnen drie maanden verhuist en naar de nieuwe gemeente gaat. Dat is zo gebeurd.” Vaalburg is een dorp met 1500 inwoners. Een heel ander soort plaats als Montfoort. Het is een dorp waarbij mensen in de wijde omtrek hier naar de kerk toe stromen. Een dorp, waarbij ik nu ervaar dat ik hier moet zijn.”

Geloof

Voor de inwoners van Montfoort heeft dominee Simons ook nog een boodschap: “Ik heb een verlangen, maar dat is vanuit mijn context: Ik geloof dat een monumentale kerk an sich een plaats heeft in de samenleving. Dat we het vol kunnen houden in deze wereld, ook met wat er in deze coronatijd gebeurt, het verdriet dat er is. Als wij in ons geloof in Jezus Christus kracht vinden, kunnen we volhouden. Dat is altijd mijn diepste drive geweest, om dat kenbaar te maken. Ook aan mensen die afstand hebben genomen van het geloof. Om ze toch te laten zien dat wij iets hebben om het vol te houden.”

Sjoukje Dijkstra

Meer berichten