SPV ‘81 flikt het hem weer

Gerard van Hooff

En toen waren er nog negen …

SPV ‘81 - ASW 2-1

De vraag of een trainingskamp in Spanje de remedie is voor een verbetering van het voetbalspelletje bleef zaterdag onbeantwoord. Het verblijf in de Spaanse regen had in ieder geval geen verandering in de speelwijze opgeleverd. Die was precies gelijk aan die waarmee een reeks van zes wedstrijden lang de ongeslagen status was gerealiseerd. Met twee diepe spitsen in de punt van de aanval werd het Waddinxveense ASW bestreden. De heren Achterberg en Koolwijk hielden daar in principe een viertal verdedigers bezig en lieten de aanvoer van de bal met name over aan libero Job Bogaard en doelman Jeroen Both.

Niet combineren

Tot een vorm van combinatievoetbal voelden de groenwitten zich niet geroepen en wanneer er een bal vanaf de flanken kwam was dit veelal te danken aan een binnengehaalde hoekschop of een vrije trap. Vanuit deze aanpak werden van meet af aan wat mogelijkheden gecreëerd, maar de vizieren van zowel Sander Koolwijk en Stijn Achterberg stonden niet goed gejusteerd en doelman Viotty kwam dan ook niet in de problemen. Dat gold ook voor Jeroen Both aan de overzijde. Hij zag een schot van ASW’s Toon de Vos over zijn heiligdom vliegen. Deze laatste actie was een slecht voorteken voor de thuisploeg. Net na het kwartier viel de concentratie bij het spelen even weg bij een verwarrende situatie over al dan niet een ingooi. De Waddinxveners reageerden het best op de verwarring en Luca Troiano bezorgde zijn team een 0-1 voorsprong. Veranderen van tactiek deden de Polsbroekers niet door deze tegenvaller. Het geloof in de dadendrang van hun twee spitsen bleef onaangetast en van enige opbouw op basis van combineren was geen sprake. Mogelijkheden om de gelijkmaker op het bord te zetten deden zich wel voor, maar buitenspelsituaties, het ontbreken van het eindpassje en doelman Viotty gooiden roet in het eten. De doelstelling ‘voor de rust de 1-1’ werd dan ook niet gehaald.

Van elf naar tien

Na de thee veranderde er aanvankelijk weinig of het moest de gele kaart zijn waar Noladymyr Khrushch al na twee minuten tegenaan liep. Het werd de opmaat voor een hele reeks kaarten waarvan het leeuwendeel in handen viel van de onhandig acterende Waddinxveners die hun conditionele gebrek met inzet trachtten te verdoezelen. Gaandeweg kwam daar het verkeerde gebruik van woord en gebaar bij. Uiteindelijk zouden de ASW’ers met negen man het veld verlaten. Het duurde tot aan een uur spelen alvorens de gelijkmaker een feit was. Daaraan voorafgaand waren al de nodige kansen om zeep geholpen. Zoals na 56 minuten spelen toen de ASW-doelman een schot van Sem de Bruin keerde en de rebound door Sander Koolwijk voorbij de verste paal naast belandde. Diezelfde Koolwijk stond vier minuten nadien aan de basis van de gelijkmaker toen de doelman mistastte en de bal voor de voeten van Stijn Achterberg kwam die geen fout maakte; 1-1 (60e min). Maaijen en Van der Valk kwamen voor Houdijk en Wiltenburg en de jacht op de volle winst kreeg gestalte in tal van hachelijke momenten in de doelmond van ASW. De Polsbroekse schutters lieten het echter veelvuldig afweten.

Van tien naar negen

Niet dat de bezoekers de gastheren wilden helpen, maar met het verdwijnen van Luca Troiano die na driekwart wedstrijd over de schreef ging leek het voor de Polsbroekers gemakkelijker gemaakt te worden er met de volle winst vandoor te gaan. Voor Hakkenberg leverde Sem de Bruin nog een hard schot af dat ten koste van een hoekschop gered werd. Met nog een kwartier officiële speeltijd verdween Andy de Mooij, de tweede Waddinxvener, van het gras na een kaart. Het had er alle schijn van dat het spelen tegen negen tegenstanders zo mogelijk als nog moeilijker ervaren werd. SPV weigerde van speelwijze te veranderen en vond geen moment de rust om de overtalsituatie combinerend uit te spelen. Onnauwkeurigheid bleef troef en dat het in de 88e minuut toch nog 2-1 werd was iets dat doorgewinterde supporters eigenlijk niet meer voor mogelijk hadden gehouden. Het laatste ‘tikkie’ was van Sander Koolwijk. En dat wilde hij wel weten ook.