Kerstinterview van Oekraïense

Olena Golovina (63) is met haar zoon mee gevlucht naar Nederland direct na het uitbreken van de oorlog. Ze is geboren in Zaporozhye en woonde tien jaar nu in Kiev. Ze heeft een goede opleiding gehad als ingenieur en had een baan als boekhouder. Ze is enorm dankbaar hoe liefdevol ze hier zijn opgevangen. “Het is zo bijzonder dat mensen die ons helemaal niet kennen zo vriendelijk voor ons zijn.”

Ze heeft zelfs een klein baantje gevonden in Driebruggen waar ze seizoenswerk doet. Ze woont nu in Willeskop bij Ben en Mia van Jaarsveld. Haar zoon kan zijn werk in Oekraïens gewoon voortzetten via internet. Daardoor heeft hij zijn baan niet verloren. Olena heeft als hobby verhalen schrijven. Ze schreef in Oekraïne graag verhalen. Waarvan er zelfs twee in een boek terecht gekomen zijn. En als ze nu nog wel eens inspiratie heeft gaan de verhalen altijd over het Oekraïne van voor de oorlog. Niet over deze afschuwelijke tijd.

Ze komt uit de Orthodoxe kerk. Daar wordt ook kerst intens gevierd. Maar eigenlijk is 6 januari, hier drie koningen, veel belangrijker in hun traditie. Met advent beginnen alle vieringen. Veertig dagen wordt er gevast, als voorbereiding op kerst. In huis zetten ze als decoratie ‘didukh’ neer. Het zijn gebundelde bosjes gedroogd koren. Een symbool voor welvaart. Maar daarnaast ook een kerstboom. Op 6 januari is het hoogtepunt van alle vieringen. Jongelui gaan zingend langs de deuren maar ook is elke droom die men krijgt in die nacht van speciale waarde. Er wordt sterk een belofte van voorspoed en gezondheid aan deze dag verbonden.

Een Nieuwjaarswens is natuurlijk niet moeilijk voor Olena. “Dat het allemaal gauw stopt! Vrede voor iedereen!” Ze heeft veel contact met andere Oekraïners hier. Als de oorlog voorbij is gaat ze zeker terug. Maar ze is nu vooral enorm dankbaar voor alle vriendelijkheid die ze tegenkomt. Dat mag wel eens in de krant!

Margreet Nagtegaal