Wooncentrum Statenland

Voor veertig vluchtelingen uit de Oekraïne heeft Oudewater in no time een dorp gebouwd dat er zijn mag. Daags voor de nieuwe bewoners er deze week in trekken, vond er een bezichtiging plaats voor de pers waar je haast verlegen van zou worden: een ontvangstcomité bestaande uit de burgemeester, de wethouder, de beide bouwmeesters Richard en Arthur, inrichtster Jacqueline, de dames van vluchtelingenhulp en het touwteam, de voorlichtster sociale zaken. Koffie, stroopwafels, broodjes. Hebt u nog vragen, vroegen ze in koor en elk afzonderlijk.

Jacqueline en haar team hebben, toen de elektriciens en de vloerenleggers klaar waren, in tien dagen alle vertrekken, een- en tweepersoonskamers plus per gebouw een gemeenschappelijke woonkamer, douche en toilet ingericht. Koelkasten en wasmachines, kleerkasten, bedden en beddengoed werden met royale medewerking van de leveranciers nieuw aangekocht. Een fris idee. Via een oproep in De IJsselbode vroeg het team om gebruikte meubels en spulletjes, en er kwam spontaan meer dan voldoende, zelfs hele inboedels, om de woningen smaakvol mee in te richten. En echt geen ouwe meuk, maar mooie leren bankstellen en moderne keukentafels, mooie spiegels. Dank aan alle gevers en dank aan de mensen die het allemaal hebben lopen sjouwen, opzetten en ophangen.

Wat nog gebeuren moest: brievenbussen, fietsenrekken, en het verbreden van de toegangsweg, die voortaan vanaf de Molenwal tot aan het einde van het wooncentrum Statenland heet. De bewoners, vindt de burgemeester, moeten zelf hun gemeenschappelijke ‘tuin’ gaan inrichten. “Zet maar op de ideeënlijst, en ook dat we kunstenaars kunnen vragen hoe je het effen grijs van de woningen zou kunnen decoreren.”

Iedereen was merkbaar onder de indruk en trots.

Burgemeester De Vries: “Er zijn al zo’n veertig Oekraïners in Oudewater, ondergebracht bij gastgezinnen. Het feit dat ze Europese burgers zijn, maakte dat ze hier meteen terecht konden, en dat ze hier zonder de taal te hoeven leren en verplicht in te burgeren ook meteen aan de slag kunnen, en een aantal heeft ook al daadwerkelijk een baan en een inkomen.”

“Hun overstap deze week naar het Statenland wordt een beetje vertroebeld door de crisissituatie rond de asielzoekers. Maar als gemeente hebben we steeds aangegeven geen noodopvang voor asielzoekers te kunnen bieden, omdat we geen leegstaande kazerne of melkfabriek hebben. Ook het aantal noodhulp-vluchtelingen dat je moet opvangen moet minimaal een bepaalde groepsgrootte hebben om er personeel voor vrij te maken. Wat wij als Oudewater wèl kunnen en ook al jarenlang doen, is statushouders een plek in onze samenleving bieden. Voor ons was daarmee de opvang van een aantal Oekraïners wèl een optie.”

Behalve het Statenland was de keuze beperkt: de toekomstige bouwlocaties Kerkwetering en Tappersheul III, maar aan beide zaten veel tijdrovende administratieve beperkingen. Op het statenland moest de camper-staanplaats wijken, en moesten twee volkstuinders (één van beide tuinde er al 45 jaar) hun tuin opgeven en/of verkassen. De veertig woningen, zo redeneert de gemeente, staan nu op een plek die in de toekomst (op zijn vroegst over een jaar of vier, vijf) bestemd is voor woningbouw, en ze kunnen zo de komende jaren dienen als aanvulling op de flexibele woningvoorraad.

Otto Beaujon