Briljanten huwelijk voor Bonne en Annie van Ringelesteijn

Vijfenzestig jaar geleden, op de langste dag van het jaar, gaven Bonne en Annie van Ringelesteijn elkaar het jawoord. Buiten hun huis hangen slingers en ballonnen, al zijn die door de hitte verschrompeld. Hun huwelijk is dat nog zeker niet.

Ze kennen elkaar al sinds de lagere school. Pas veel later, tijdens gezamenlijke uitstapjes naar de Woerdense Markt, sloeg de vonk over. Ze trouwden in vol ornaat; Annie in een bruidsjurk. “Heel deftig”, zegt Bonne met een glimlach.

“We wonen al 65 jaar in hetzelfde huis”, vertelt Bonne, “Tegenover het weitje dat ik ooit van Kromwijk kocht. In dat weitje lopen kippen rond en een schaap met lammeren van de buurman. Dat schaap had ik vorig jaar als lammetje in mijn weitje. Zij herkende me nog. De kippen zitten ‘s avonds op het hek te wachten op hun voer. Ik hou erg van dieren”, zegt Bonne. Annie knikt, zij groeide op, op een boerderij op de Haardijk in Linschoten en deelt die liefde volledig.

Betrokken bij de gemeenschap

Annie stond jarenlang klaar voor mensen die hulp in het huishouden nodig hadden. Betaald werd ze niet, maar dat vond ze niet belangrijk. Daarnaast was ze actief bij het Rode Kruis. Later hielp ze met de aanschuifmaaltijden bij De Swom.

Bonne werkte in de bouw als uitvoerder, maar zijn inzet ging veel verder. Hij was rentmeester in de kerk, bestuurslid bij het waterschap en bij de Boerenleenbank, en hij verbouwde eigenhandig hun huis. Ook bij de brandweer was hij jarenlang actief, in totaal 35 jaar waarvan 22 jaar als commandant.

Tuinliefde en dagelijkse rituelen

Achter het huis ligt een grote tuin. Annie heeft haar bloementuin, Bonne zijn moestuin. Vroeger was hij een fervent jager, maar dat lukt niet meer. De natuur speelte een belangrijke rol in hun leven.

Bescheiden vieren

Op de vraag hoe ze hun briljanten huwelijk vieren, antwoorden ze nuchter. Ze gaan met hun zoon en dochter eten bij restaurant Bij Mette. Met aanhang en kleinkinderen volgt later een etentje bij de Argentijn in Woerden.

Vorig jaar vierden ze Bonne zijn negentigste verjaardag met een lunch voor kinderen, vrienden en buren bij Bij Mette. Vandaar nu dit feest in familiekring. Dit jaar wordt Annie negentig. Of ze dat ook vieren? Annie grinnikt een beetje, ze hebben al feest genoeg dit jaar.

Een levensles die blijft

Wat ze hun kinderen hebben meegegeven, is wat ze zelf van hun ouders leerden, het maakt niet uit wat iemand belijdt of hoe iemand leeft. Iedereen telt mee.

En hoe ze het al 65 jaar met elkaar uithouden? Het antwoord komt zonder nadenken: “Geen ruzie maken, en elkaar wat gunnen.”

Als we afscheid nemen, wijst Bonne verontschuldigend naar de rommel in de gang. “Ik ben de voordeur aan het lakken,” zegt hij. Zelfs op zijn negentigste zit stilzitten er niet in.