Klassendag brengt geschiedenis tot leven

De vrijdag vóór Open Monumentendag stond in Montfoort in het teken van de Klassendag. Alle groepen 7 en 8 van de basisscholen in Montfoort doen hieraan mee: zij bezoeken één van de kerken en krijgen daar meer te horen over de geschiedenis. Zo ook groep 7 van de Heeswijkschool, dat een speciale rondleiding kreeg door de katholieke kerk en kennismaakte met verhalen die de geschiedenis van de stad dichtbij brachten. Vrijwilliger Theo van Kortenhof verzorgde de introductie.

“Wie is er wel eens in deze kerk geweest?”, vroeg Theo. Bijna alle kinderen bleken wel eens in deze kerk te zijn geweest. Bijvoorbeeld met de Herdertjestocht, maar ook met Kerst en Pasen bleken de kinderen af en toe in de kerk te komen. Theo begon met een korte presentatie over de geschiedenis van de katholieken in Montfoort. Hij vertelde over de bouw van de Grote of Sint-Janskerk, de overgang naar het protestantisme en de schuilkerken die later ontstonden. “Geschiedenis is helemaal niet saai. Je kunt er veel van leren”, zei hij tegen de kinderen. “Wist je dat de Grote of Sint-Janskerk al ruim 600 jaar oud is?”

Daarna volgden vragen en opmerkingen vanuit de kinderen, die nieuwsgierig luisterden en soms verbaasd reageerden. Waarom heet een protestantse kerk bijvoorbeeld toch ‘Sint-Janskerk’? En waarom staat er een kruis op de toren? “Omdat de kerk ooit katholiek was”, legde Theo uit. Ook vroegen de leerlingen zich af waarom kerken naar het oosten gericht zijn. Theo: “Dat is omdat ze gericht zijn op Bethlehem in Israël, waar Jezus geboren werd.”

Een kaarsje branden voor je examen?

Na de presentatie werden de leerlingen in groepjes rondgeleid door de kerk. Ze ontdekten onder meer de oude doopvont, de glas-in-loodramen en de kruisjes die na het overlijden van een gemeentelid in de kerk worden opgehangen ter nagedachtenis. Een vrijwilliger legde uit dat de namen van de overledenen op de kruisjes staan en dat deze een jaar lang in de kerk blijven hangen. Op Allerzielen worden ze vervolgens mee naar huis gegeven aan de nabestaanden, als blijvende herinnering.

Een andere vrijwilliger legde aan een groepje leerlingen uit waarom er kaarsjes branden en wanneer je een kaarsje kunt aansteken. “Dat kan voor iemand die ziek is, of ter herinnering aan iemand die is overleden. Maar je kunt er ook om kracht bij vragen, als je iets moeilijks te wachten staat”, vertelde ze.

Een leerling reageerde verrast: “Mag je ook een kaarsje aansteken voor een examen?” Waarop de vrijwilliger antwoordde dat een kaarsje vooral bedoeld is om kracht te vragen of iemand te gedenken. Ze voegde er lachend aan toe dat zo’n kaarsje dus ook voor een examen mag worden aangestoken, juist om wat extra kracht te krijgen. Niet alle kinderen mochten een kaarsje aansteken, maar twee jongens kregen wel de gelegenheid en deden dit vol aandacht. Hun klasgenoten keken nieuwsgierig toe.

Bijzonder was ook het verhaal over het Mariabeeld dat tijdens de Beeldenstorm in de gracht verdween en pas eeuwen later weer werd teruggevonden. “Dat vond ik één van de leukste verhalen”, zei een van de kinderen enthousiast. “Sindsdien is de naam dus Lieve Vrouwegracht!”, luidde de uitleg. Zo werd geschiedenis geen droge lesstof, maar een verzameling spannende verhalen die de kinderen nog lang zullen bijblijven. Ook leerden de kinderen over de klokken en wanneer deze werden geluid. Een van de leerlingen mocht zelfs op het knopje drukken om zelf te ervaren hoe het klinkt als een klok luidt. Dat zorgde voor gelach en verbazing in de groep: zo hard had niemand het verwacht. Voor ze het wisten was het uur voorbij en moesten de kinderen weer terug naar school. Daar hadden ze na zoveel spannende verhalen eigenlijk nog helemaal geen zin in.