Astrid werkt als vrijwilliger bij Stichting Ambulance Wens

‘Het levert veel dankbaarheid op en het maakt je bewust van je eigen gezondheid’.

In 2019 besloot Astrid Oskam uit Vlist zich aan te melden bij Stichting Ambulance Wens. Een stichting die met name terminale mensen helpt hun laatste wens te vervullen. Zaterdag 7 december is het de Nationale Dag van de Vrijwilliger. Tijd om deze vrijwilliger eens in het zonnetje te zetten.

IC-verpleegkundige

De 50-jarige Astrid werkt al 33 jaar als verpleegkundige, waarvan 28 jaar op de Intensive Care in Gouda. Voorheen was dit in het Sint Jozef ziekenhuis, inmiddels al heel wat jaren gefuseerd met het Bleulandziekenhuis, waardoor het Groene Hart Ziekenhuis (GHZ) ontstond. In haar werk als IC-verpleegkundige maakt Astrid veel mee dat mensen terminaal zijn en nog een laatste wens hebben. Dit zette haar aan het denken, mede omdat haar collega haar verhalen vertelde over de bijzondere stichting waar zij naast zijn baan in het ziekenhuis voor werkte. Astrid verdiepte zich er verder in via sociale media en trok de stoute schoenen aan. Ze stuurde de stichting een mail, werd uitgenodigd voor een gesprek en vervolgens aangenomen.

IC-wensen

Om bij SAW te kunnen werken is ervaring in de zorg een must. Er werken dan ook mensen vanuit de thuiszorg en verpleegkundigen van verschillende niveaus. De chauffeurs werken bij de brandweer, politie, ambulance of defensie.

Met haar IC-diploma’s en ervaring mag Astrid ook mee met de zogenoemde ‘IC-wensen’. Dit gaat dan om mensen die aan de beademing liggen, complexere medicatie toegediend krijgen of bijvoorbeeld een infuus nodig hebben. Astrid vertelt: “De chauffeur en de verpleegkundige kennen elkaar meestal nog niet als zij samen ‘op wens’ gaan. Je gaat dan vervolgens wel een intensieve lange dag met elkaar op pad. Vaak vragen we dan ook aan elkaar wat je mooiste wens tot nu toe is geweest.”

Vroeg op pad

Op de post van SAW in Rotterdam staan 9 ambulances waarvan er gemiddeld wel vijf tot zes per dag vertrekken om mooie wensen te vervullen. Vanaf deze locatie, waar Astrid en de betreffende chauffeur zich eerst omgekleed hebben, reizen zij door heel Nederland om mensen op te halen en vervolgens een bijzondere dag te bezorgen. Astrid vertelt daarover: “Wij proberen mensen mee te geven; laat je ziekte deze dag even ‘thuis’, we gaan er een gezellige dag van maken en komen met mooie herinneringen weer thuis. Soms hebben we het er wel even over, maar lang niet altijd. Mensen willen er ook gewoon even niet aan denken.”

De wensen zijn bedoeld voor mensen die terminaal en/of immobiel zijn. Of bijvoorbeeld langdurig in het ziekenhuis liggen, naar een begrafenis van iemand willen, maar niet zittend vervoerd kunnen worden. Doordat de vrijwilligers mensen op vrijwel alle locaties ophalen én kunnen brengen, maken zij lange dagen. Ze zijn hierdoor beschikbaar voor een wens van ‘s ochtends vroeg tot midden in de nacht. Astrid vertelt dat een patiënt wel eens zo hard achteruit gegaan is, waardoor zij op het laatste moment nog afgebeld werden, maar wel al vroeg in de ochtend onderweg naar de patiënt waren.

Mooiste wens

De eerste keer dat Astrid meeging met een wens ging zij met een dame mee naar de dierentuin in Amersfoort en daarna bij het grafmonument van de patiënt haar overleden ouders langs. “Vaak zijn de kleine wensen zoals nog één keer naar de bollenvelden, een voetbalwedstrijd, het strand, de dierentuin of een musical het meest bijzonder. Een dag naar de Efteling klinkt leuk, maar is voor de patiënt heel vermoeiend,” legt Astrid uit. Als zij terug denkt aan de meest heftige wens tot nu toe komt zij op het verhaal van een jonge vrouw die graag nog bij de eindmusical van haar dochter wilde zijn. De vrouw had een ongeluk met haar fiets gehad. “Haar man was kno-arts en maakte een foto van haar hoofd. Op deze foto zag hij een grote hersentumor. Het bleek al helemaal uitgezaaid te zijn waardoor de vrouw snel verslechterde. De musical van haar dochter was voor haar en haar dierbaren een hele leuke, waardevolle avond.”

De meest bijzondere wens die Astrid mee mocht maken was afgelopen augustus. Bij speciale wensen wordt er onder de vrijwilligers die mee willen een loting gehouden en Astrid was de geluksvogel die mee mocht naar de Dutch Grand Prix in Zandvoort. “Het ging om een jongeman van eind twintig die een week voor zijn bruiloft van een dak gevallen was tijdens zijn werk. Hij heeft er een dwarslaesie aan overgehouden en kon dus alleen liggend vervoerd worden. Dit was voor de patiënt, maar ook voor mij als verpleegkundige heel gaaf om mee te maken!”

Dankbaarheid

De IC-verpleegkundige uit Vlist is een bezig bijtje. Naast haar werk, dat zij met veel plezier doet, is zij graag bezig voor haar gezin, familie en vrienden. Ze reist graag en zit eigenlijk weinig stil. Eén keer per maand werkt zij als vrijwilliger bij SAW, omdat zij graag iets voor deze mensen wil betekenen. Tijdens de wensen maakt ze altijd foto’s voor de familie van de patiënt en geniet ook zij van de bijzondere plekken waar ze komen. Waar ze soms ideeën opdoet om later zelf nog een keer naartoe te gaan. Zoals gezegd zijn het intensieve lange dagen; het kost haar best wat energie. Toch vult Astrid hierop aan: “Het levert zoveel dankbaarheid op; daar doe je het voor. En je wordt nog eens extra geconfronteerd hoe dankbaar je mag zijn voor je gezondheid.”