Theo Sangers voorzitter af bij SPV’81

Gerard van Hooff

‘Geen afscheid maar wat meer afstand’

Op donderdag 23 november hanteerde Theo Sangers voor de laatste maal de voorzittershamer tijdens de jaarvergadering van de Polsbroekse en Vlister voetbalvereniging SPV’81. Zo kwam er een eind aan een dertienjarige periode waarin Theo Sangers leidinggaf aan de club. 

Zijn entree herinnert hij zich nog als de dag van gisteren. “Ik zat net twee jaar in het bestuur toen voorzitter Maurice Hoffman om gezondheidsredenen zijn plek moest afstaan. Het was niet echt mijn ambitie om voorzitter te worden maar rolde er als het ware in. Ik was nog doende om te ontdekken of het bestuurslidmaatschap mij net zoveel energie zou opleveren als ik erin stopte. Of ik er met andere woorden ook energie van zou krijgen”. Nood brak echter wetten en de knoop werd doorgehakt.

Bindmiddel

Een visie ten opzichte van het reilen en zeilen van een vereniging had hij echter al wel ontwikkeld. “Voor een kleine gemeenschap als die van Polsbroek moet een vereniging, ook een voetbalvereniging, een bindmiddel zijn. De jeugd moet er terecht kunnen. Niet alleen als basisschoolleerling maar ook nadat het vervolgonderwijs de kinderen allerlei richtingen doet op gaan. Ook dan is de voetbalvereniging een prima middel om vriendschappen te kunnen continueren”. Voor de vereniging was ik een relatieve buitenstaander, een import-man uit Papekop, die zich voornamelijk bezighield met het begeleiden van de eigen kinderen binnen het jeugdvoetbal. “Door het bestuurslidmaatschap leerde ik opeens veel meer mensen kennen en roestte ik als het ware vast aan Polsbroek”. Voordat zoon Alex anno 1995 zijn eerste schreden zette op het gras, was SPV voor mij een locatie waar je achteloos aan voorbij reed, de aanblik ervan deed me hoegenaamd niets. De betrokkenheid groeide allengs en de leeftijdsgroep met zoonlief nam hij onder zijn hoede totdat hij de seniorenstatus bereikte.

Klussersfront

Onderwijl was Theo Sangers ook verschenen op het ‘klussersfront’. Vanuit die rol werd hij rond 2002 uitgenodigd om bestuurslid te worden. Het organiseren en regelen van klusactiviteiten op allerlei gebied kreeg gestalte in het oprichten van een groep vrijwilligers die zich doordeweeks onmisbaar maakte. Daarbij was de koffie een vast bindmiddel en het lijstje met noodzakelijke werkzaamheden de uitdaging. Er ontstond gaandeweg een hechte op sociale basis geschoeide werkgroep die er zich over verwonderde dat de af te werken lijst schijnbaar nooit af was. De donderdagochtendploeg werd een vast begrip die bovendien ieder jaar vergast werd op een uitje naar ‘elders’. Theo: “Pas in de coronatijd werd duidelijk hoeveel invloed de verstoring van dit stukje clubgebeuren op mensen had”. Ad hoc ontbrekende commissies instellen werd een bijzondere eigenschap van de voorzitter. Activiteiten-, jeugd-, sponsor-, veldbeheer-, bar en kantine- en technische commissie werden onderdeel van het functioneren van de vereniging en zorgen inmiddels voor steeds meer onderlinge binding. Daarbij werden senioren- en selectiespelers niet gespaard. Ook zij konden hun -letterlijke- steentje bijdragen al was het maar als opperman voor de stratenmakers.

Metamorfose

De accommodatie onderging zo diverse verbouwingen, het veld groeide in kwaliteit, een trainingsveld kreeg gestalte, een kunstgrasveld voor de jeugd en alles voorzien van verlichting werd gerealiseerd en rondom het gebouw kwamen zowel een uitgebreide parkeerplaats als een fietsenstalling. Parkeren langs de weg behoort inmiddels tot het verleden. Met enige trots stelt Theo Sangers vast dat er op basis van betrokkenheid en zelfwerkzaamheid door de clubleden voor een ware metamorfose is gezorgd. “Het is het trefpunt geworden dat wij als vereniging voor ogen hadden, een ontmoetingsplek voor de bewoners van Polsbroek, waarbij het voetbal bijna van ondergeschikt belang is geworden. Met de nadruk op bijna”. Ook wanneer er sprake is van afgelastingen is de kantine een aantal uurtjes geopend.

“Je moet elkaar wel effe kunnen zien op de zaterdagmiddag.” Een laatste item waarop Theo Sangers trots is, is het feit dat er sprake is van een financieel gezonde club. Met één hoofdsponsor, vier subsponsors en een achttal steunsponsors is er een mooie financiële piramide gebouwd. Tezamen met de bordsponsors en de grote mate van zelfwerkzaamheid staat de vereniging er goed voor. Dat laatste oordeel baseert Theo mede op zijn contacten met bestuursleden van clubs die langskomen dan wel met een bestuursdelegatie van SPV worden geconfronteerd bij uitwedstrijden. “Dan hoor je veel geweeklaag, heeft men moeite met de verjonging van het bestuur en commissies en blijkt er moeizaam een beroep te kunnen worden gedaan leden die het verrichten van een klusje op zich willen nemen”. Theo telt in dezen zijn zegeningen. “Ik neem wat meer afstand, maar nogmaals, het is alleen een afscheid van de functie”.

Unio

Als Theo opstaat en gevraagd wordt naar zijn eigen voetballoopbaan kan hij daar kort over zijn. Hij speelde tot aan zijn twaalfde levensjaar bij de pupillen van Unio uit Oudewater. Hij herinnert zich zijn selectie voor het schoolelftal van de Sint Franciscusschool met kanjers als René van Beek en Ron Stalvord. Die beker op het oude Unio-veld was zijn hoogtepunt en zelfs de naam van de coach weet hij zich nog te herinneren. Ja, en daarna? Daarna lonkte het grote geld. Neen, niet dat van het voetbal, maar dat van een bijbaantje op de zaterdag….