Damesvoetbal voortaan aangekondigd op nieuwe aankondigingsborden

Het was een idee van Adje Spruit, die het had gezien toen hij tijdens de vakantie langs Football Cabauw fietste. Daar stonden de Dames 1 prominent aangekondigd op de borden. ‘Wat hier kan, kan in Montfoort ook’, dacht hij. En zo geschiedde; het idee ging mee terug naar Montfoort, waar coördinatoren van de meidenteams Ilonka Hartsink, Roy Molenbeek - Kemp en William Bleij erg enthousiast reageerden. Sinds een paar weken worden de Dames 1 aangekondigd op de twee nieuwe borden, die aan weerszijden van het veld pronken. “Erg leuk dat ze op het bord staan. Dat vinden de meiden ook”, zegt Ilonka. “Ze verdienen het!”

Het bord past ook bij de professionaliseringsslag, die ervoor zorgt dat het niveau van de meiden teams al een paar jaar een stijgende lijn vertoont. Roy zegt: “We zijn goed bezig met de club. We willen het op meiden niveau eigenlijk gelijktrekken met de jongens. Daar moeten we heen, want in de meiden zit echt wel toekomst.” Volgens Ilonka zit op alle niveaus het vrouwenvoetbal in de lift, en is het groter dan vroeger. “Waar tot zo’n tien jaar terug nog gemengde teams nodig waren, hebben we nu alleen meiden teams.” Dit lokale succes is ook overduidelijk te danken aan het succes van het nationale damesteam, meent William. Dat beamen Roy en Ilonka: “Meiden die gaan voetballen, nemen hun vriendinnen mee.” Roy: “Dat laatste komt ook, omdat ze een poosje niks hebben kunnen doen met binnen sporten. Dus, besloten veel meiden maar een seizoentje te gaan voetballen. Als het ze bevalt, dan blijven ze.” William ziet het als groot bijkomend voordeel dat de verenigingen bij elkaar zijn gegaan. “Daardoor kunnen vriendinnen bij elkaar gaan, en hoeven ze niet op te splitsen.”

Voetbal zaterdag

Roy denkt dat het niveau ook omhoog gaat, omdat de meiden zoveel plezier beleven bij de club. “Dan neem ik even mijn dochter als voorbeeld. Voor haar is een voetbal zaterdag de hele dag. ‘s Ochtends maakt ze zich klaar voor voetbal. Daarna is de wedstrijd. Vervolgens spelen ze er samen en zijn ze aan het ravotten, waar ze maar kunnen. Het gebeurt allemaal hier. Zo hebben ze een top zaterdag. Dat maakt het leuk voor zo’n team van veertien meiden, waarvan een groot deel echt een klik heeft met elkaar. Bij meiden in een jongensteam is dat toch echt iets anders. Dan zie je wel dat meiden zich toch los maken van de jongens.”

Ilonka die zelf ook voetbalt, zegt dat het voor de meesten zoveel plezier geeft. Zelf voetbalt ze vanaf jongs af aan bij de club. Nu maakt ze deel uit van het vrouwenteam (30-plussers), dat voetbalt op vrijdagavond. Daar hebben we ook vrouwen die zich aanmelden om te komen trainen, maar die niet per sé wedstrijden hoeven te spelen. Hetzelfde geldt voor de jongere meiden. Bij aanmelding informeren we altijd of ze recreatie of prestatie willen voetballen.”

Trots

“Het is dus van jong tot oud”, aldus William. De oudste bij de dames is in dit geval vijftig. “Ben je ouder dan ben je ook echt nog van harte welkom”, benadrukt Roy. Alle drie zijn ze trots op de meiden die het toch wel heel erg goed doen. Als coördinatoren van de meidenteams steken ze veel tijd in de voetbal, en verwachten ze ook wel wat van de ouders daarin. “Bijvoorbeeld dat ze de rol van coach of begeleider oppakken.” Bij de meeste meidenteams is dat - evenals bij de jongens - tot nu toe geen issue. Hoewel het op één team altijd puzzelen is met ouders die elkaar afwisselen. “Niet ideaal”, vinden ze. Liever hadden ze er een vaste begeleider en coach op gezien, zoals bij de andere teams. “Kijk, ouders willen allemaal dat hun kinderen voetballen, maar we moeten het echt met elkaar doen. We kunnen niet alles neerleggen bij de vaste vrijwilligers die we al hebben rondlopen. Het mooiste is dan dat er ook altijd een moeder bij is als begeleiding, want als er blessures zijn, moeten ze mee de kleedkamer in. Dan is het goed dat er een vrouw bij is.”

Scheidsrechter

Ilonka is blij te zien dat er binnen de meidentak wel steeds meer vaste trainers en coaches zijn. Zij meent dat dit in het voordeel is van de meiden en ten goede komt van het niveau. “Voetbal is voor ons echt passie.” Dat vinden Roy en William ook. Daarom steken ze er ook met liefde veel tijd en energie in, en zijn er soms ook minder leuke dingen bij. Zoals het aanspreken van begeleiding, wanneer er in het heetst van de strijd harde woorden kunnen vallen. “Het hoort erbij”, zegt Roy. “Je zit vol in je spel. Wij begrijpen dat.” Ilonka zegt: “Ook leuk om te vermelden is dat we een 16-jarig meisje hebben die is opgeleid tot scheidsrechter. Ze is nu al een paar jaar bezig. Dat is leuk om te zien.” Dat het niet altijd meevalt om scheidsrechter te zijn, erkennen de coördinatoren van de meidenteams ook. Roy: “Juist daarom zo stoer dat zij het doet. Je doet het namelijk nooit goed als scheidsrechter. Je hebt altijd elf mee en elf tegen.”

“Plus de begeleiding, die soms commentaar geeft”, aldus William. Roy vult aan: “De regel is daarom ook dat de begeleiding de mond houdt tegen de scheidsrechter. Dat valt niet altijd mee natuurlijk. Wij als coaches en begeleiding zorgen er dan voor dat het binnen de perken blijft.”

Plezier

Ilonka: “Ons doel is dat alle meiden met plezier voetballen. Voor de een is dat op een hoger niveau, waar ze juist het plezier uithalen. Voor een ander gaat het echt om de gezelligheid. Daarin proberen we zo goed mogelijk de juiste mix te vinden bij de teams.” Dat dit soms voor de nodige hoofdbrekens zorgt, geven zowel Roy als William grif toe. “Je kunt niet iedereen blij maken”, aldus Roy. William geeft aan twintig dames in zijn team te hebben. “Heb ik mijn team compleet. Dan heb ik er vier te veel. Je gunt ze allemaal speelminuten. Ook tijdens een wedstrijd dat het net zo lekker loopt, en je soms niet wilt wisselen.” “Het kan soms gebeuren dat er iemand afvalt”, zegt Roy. “Zolang je maar communiceert, dingen uitlegt... Van Dames I hopen we dat ze het ook echt goed gaan doen natuurlijk... Dat ze het bord ook verdienen”, aldus Roy met een lach. “Tot nu toe gaat het de goede kant op”, zegt William. “We hebben drie keer gespeeld, en gewonnen. Vandaag hebben we ook een spannende wedstrijd. Aangezien we ook nog een paar meiden missen. Uit de hoogste jeugd hebben we er nu twee meiden bij die het niveau aankunnen.” “Dat is het voordeel”, meent Ilonka. “Dat je flexibel bent en kunt schuiven. Misschien kun je de stand ook nog even doorgeven vanmiddag?”, vraagt ze aan William. “Ik voel de druk”, reageert hij, met een knipoog. Zenuwachtig voor de wedstrijd is hij wel, geeft hij grif toe. Voorafgaand aan de wedstrijd vindt hij drie meiden bereid om bij een van de borden op de foto te gaan. Ze hebben zin in de wedstrijd. Ondanks dat ze de gezelligheid erg belangrijk vinden, gaan ze toch volop voor de winst. Zo ook tijdens de wedstrijd tegen SCH’44 (Harmelen).

Achteraf laat William weten dat het ‘helaas’ een gelijkspel was. ‘3-3 gelijk’, appt hij. ‘Maar het was wel een terechte uitslag. Qua spelbeeld ben ik wel tevreden. Beide ploegen hebben kansen gehad, en beide ploegen hebben goed gespeeld.’

Sjoukje Dijkstra