Als een pijl vanuit Zuid-Spanje naar Oudewater

‘Op z’n 73e op een mountainbike zonder ondersteuning en zonder een dag rust’

Nou ja, als een pijl, maar best snel voor iemand van 73, die, voor hij hieraan begon eigenlijk maar betrekkelijk kort getraind had. Dit avontuur betreft Jan Pijl. Jan was lange tijd woonachtig in Oudewater, op de Brede Dijk, en waar een aantal Oudewaternaren hem zich ongetwijfeld van zal herinneren, is, dat hij lange tijd voorzitter was van LOGO. Niets sportiefs was hem vreemd.

Zo’n twaalf jaar geleden verhuisden hij en zijn partner, Fijnalda Muijs, naar Spanje om daar te gaan wonen. Maar Oudewater vergat hij nooit; daar had hij nog steeds vrienden en familie. En daarom besloot hij vanuit zijn huidige woonplaats, El Campello, niet ver van Alicante, naar Oudewater te gaan fietsen. Alleen; op zijn mountainbike. Zonder trapondersteuning. Zonder een dag rust. Hij deed er 29 dagen over. Dinsdag 26 mei kwam hij aan. Hij had toen 2.596 km afgelegd en maar liefst in totaal 10 km hoogteverschil overbrugd. Het was een dag na z’n trouwdag, maar het weerzien leed er niet onder. Hij vertrok eind april en hield Fijnalda en een grote groep familie en vrienden via berichten op de hoogte. De eerste die hij - te volgen via WikiLoc ‘als FlechaJuan’; want flecha is Spaans voor pijl - schreef, was aan het einde van die eerste dag: 28 april.

Dag 01

‘Dag 01. El Campello - Gata de Gorgos. Zo’n 72,51 km en 696 meter hoogteverschil. Ik heb het eerste deel al meerdere keren gedaan, bijna van Benidorm tot El Campello, het voelt altijd lastig met wat nare heuvels. Nu voelde het stuk tot Benidorm niet zo moeilijk als ooit tevoren. Het enige is dat het geen mooie weg is. Veel verkeer. Maar na Calpe werd het rustig. Er was een wegwijzer naar Gata, maar ik gebruikte Google Maps. De eerst 5 km was een supermooi parcours, maar daarna werd het rampzalig: een zandweg met grote scherpe stenen. Op sommige plekken moest ik zelfs lopen. Maar gelukkig werd het beter en kwam ik aan bij een mooi hotel dat ik de dag ervoor al had geboekt. De eerste dag ging goed.’

Op een derde van de afstand

‘Dag 10. Van Figueres in Spanje tot Leucate in Frankrijk. Na ongeveer 45 km stak ik de grens over. Het totaal aantal kilometers van El Campello tot de Spaans-Franse grens is 801 km. Totaal geklommen heb ik 3500 meter. De hele dag was het fantastisch weer om te fietsen. En de hele dag voelde ik me heel goed qua energie en spieren, zittend op een heel klein zadel. De fietspaden in Frankrijk zijn zeer goed. Vanavond hoop ik te genieten van de Franse keuken. Het totaal aantal kilometers tot nu toe is 860, ik denk dat dit een derde van het totaal is.’

Veel berichten

Zo schreef hij dagelijks berichten via WhatsApp, en daarin regelmatig over het weer (het mooie weer, het te mooie weer, maar ook de stortbuien, de enorm harde wind en soms de venijnige kou), de toestand van de wegen, de routes (aangeraden door de Garmin, Google of nog een andere routeplanner), een overnachtingsplek, mankementen aan de fiets en de kunst om ze weer gerepareerd te krijgen, af en toe de taalproblemen, een goede of minder goede maaltijd die hij geserveerd kreeg, toevallige of geplande ontmoetingen, zijn favoriete en minder favoriete muziek (Rory Gallagher, Summertime van Brainbox, Middele of the Road, en nog veel meer) die in hem naar boven kwamen (want muziek op de fiets had hij niet), … en natuurlijk zijn fysieke welbevinden. Want het is natuurlijk niet niks, zo’n ritje van honderden kilometers op een mountainbike.

Een paar bijzonderheden

Op dag 12 bijvoorbeeld: “Water; er is geen ontkomen aan. Schoenen uit, sokken uit en gaan. Het water kwam tot aan mijn knieën.”

En op dag 16: “Om te stoppen moest ik nu veel harder aan de remmen trekken. Een teken dat de schijven niet goed grijpen. Gewoon vanwege normale slijtage. Ik heb gezocht naar een fietsenwinkel. Er één gevonden die 1 km van het pad af was. Aardige jonge kerel, die zei dat hij me niet kon helpen omdat hij gespecialiseerd was in het vorksysteem voor mountainbikes. Hij verwees me naar een andere winkel … maar zei toen: ‘wacht even’; kwam terug met een inbussleutel, stelde de schijfhouders een beetje bij en ik was vertrokken, …” En een dag later: “Vanmorgen verliet ik het hotel, gerund door mensen uit Tunesië. Ik had een goede avond en erg goed eten.”

Terwijl op dag 22 de loftrompet gestoken werd over zowel het Canal des Vosges en ‘het fietsen’, want dan zie je meer: “Na het bereiken van het hoogste punt van het Canal des Vosges was het meer meters naar omlaag dan omhoog. Het kanaal is een geweldig staaltje techniek. 122 km lang. Telde 93 sluizen. Twee tunnels en een paar aquaducten. Dit kanaal ligt op het hoogste punt 360 meter boven zeeniveau. Het kanaal werd rond 1880 aangelegd! Prachtig pad langs het kanaal. Geen auto’s. Zag wel andere reizigers die naar het zuiden gaan. Voor het eerst op deze reis zag ik wegwijzers langs het pad die wezen naar winkels, restaurants en herbergen. Behulpzaam, maar ik had al drank, bananen en brood in voorraad. Dus als alle signalen groen zijn, is de dag gewoon fantastisch. ‘Wish you were here’. Dit ervaar je niet met de auto! Het tempo is zo anders op de velo.”

Dinsdag 26 mei kwam hij aan in Oudewater. Het ontvangstcomité stond klaar: familie en vrienden. Jan zag er nog net zo uit als voor hij vertrok en met z’n gewicht was ook niets mis. Soms was het afzien, maar op andere momenten was het genieten. Alleen rijden was geen probleem: “Zo kon je makkelijk beslissen of je links of rechts ging, wat en waar je ging eten. Ik voelde me voortdurend prima.”

“Een droom is uitgekomen, het was een reis om niet te vergeten en een fantastische ervaring.”