Alles wat je moet weten over een drachtige hond

Het fokken van een nestje puppy’s is voor veel eigenaren een droom die uitkomt. Of het nu gaat om een geplande dekking bij een fokker of een eenmalig nestje in huiselijke kring: er komt een bijzondere tijd aan. Zodra de dekking is geweest, begint het grote wachten. Als eigenaar wil je natuurlijk dat alles vlekkeloos verloopt, zowel voor de toekomstige moeder als voor de pups. Een goede voorbereiding begint met kennis over wat je precies kunt verwachten in de komende weken.

Hoe snel gaat het?

De natuur van de hond werkt een stuk sneller dan die van de mens. Waar wij negen maanden moeten wachten, is het bij honden een kwestie van weken. Een van de meest gestelde vragen aan dierenartsen in deze fase is: hoelang is een hond zwanger? Gemiddeld duurt de dracht van een hond 63 dagen, oftewel negen weken. Er zit echter wat natuurlijke variatie in; een bevalling tussen dag 59 en dag 67 wordt doorgaans als normaal beschouwd. In de eerste weken zie je aan de buitenkant nog weinig aan de teef, maar in haar lichaam gebeurt er van alles. De embryo’s nestelen zich in en de hormoonhuishouding verandert drastisch. Vanaf ongeveer dag 28 kan een dierenarts met een echo bevestigen of de dekking succesvol was en een voorzichtige schatting maken van de grootte van het nest.

Voeding en verzorging

Tijdens de dracht verandert de behoefte van de teef. In de eerste helft van de zwangerschap hoef je de voeding meestal nog niet aan te passen, om te voorkomen dat ze te dik wordt. In de laatste drie tot vier weken groeien de ongeboren pups echter explosief. Vanaf dat moment heeft de moederhond aanzienlijk meer energie en eiwitten nodig. Veel eigenaren stappen dan in overleg met de dierenarts over op hoogwaardige puppybrokken voor de moeder. Deze zijn geconcentreerd, waardoor ze niet enorme hoeveelheden hoeft te eten – haar maag heeft immers steeds minder ruimte door de groeiende baarmoeder.

Medische complicaties

Net als mensen kunnen honden last krijgen van zwangerschapsmisselijkheid, vooral in de derde of vierde week na de dekking. Dit wordt veroorzaakt door hormonale schommelingen en het innestelen van de vruchtjes. Meestal is dit van korte duur en eet de hond even wat minder. Echter, als de teef blijft braken en geen voeding of vocht meer binnenhoudt, is dat gevaarlijk voor zowel haarzelf als de pups. Er ontstaat dan een energietekort. In overleg met de dierenarts is medisch ingrijpen dan noodzakelijk. Een middel dat in de veterinaire zorg vaak wordt ingezet om braken effectief te stoppen, is cerenia hond. Dit medicijn blokkeert de braak prikkel in de hersenen, waardoor de misselijkheid verdwijnt en de hond weer rustig kan eten en drinken. Het is belangrijk om medicatie tijdens de dracht nooit op eigen houtje te geven, maar altijd op strikt advies van de arts om de veiligheid van de pups te waarborgen.

Het inrichten van de werpkist

Rond de zevende week is het tijd om de ‘kraamkamer’ in orde te maken. Honden hebben een sterk instinct om een veilig hol te zoeken. Een werpkist met een opstaande rand (zodat de pups er niet uitrollen, maar de moeder er wel uit kan) is ideaal. Zet deze op een rustige, tochtvrije plek in huis. Laat de aanstaande moeder alvast wennen aan deze plek door er kleden in te leggen met haar eigen geur. Hoe meer ze zich op haar gemak voelt in de kist, hoe groter de kans dat ze daar ook daadwerkelijk gaat bevallen en niet kiest voor jouw bed of de bank. Zorg daarnaast dat je een ‘bevallingspakket’ klaar hebt staan met schone handdoeken, een warmtelamp voor de pups en het noodnummer van de dierenarts.

De laatste loodjes

In de laatste week zul je merken dat de hond zwaarder wordt en minder ver wil wandelen. Forceer niets en laat haar tempo leidend zijn. Veel teven worden aanhankelijker of zonderen zich juist af. Door goed te observeren en rust te bieden, begeleid je haar op de beste manier naar het moment suprême: de geboorte van nieuw leven.