Kerstmis is verbinding

Voor heel veel mensen nodigt Kerstmis mensen uit om zich met elkaar te verbinden. Zeker met familie. Ze komen bij elkaar om weer eens ‘met z’n allen’ te zijn. Maar verbinding mag zich volgens velen niet beperken tot de naasten. En omdat zich verbonden voelen voor sommige mensen lastig is, trekken veel goedwillenden zich daar dan gelukkig weer iets van aan. We hebben kunnen lezen en horen over allerlei grootse activiteiten en velen van u keken ongetwijfeld naar ‘All you need is love’.

Maar ook hier in Oudewater werd, niet zo groot, maar wel uit een goed hart, iets georganiseerd. ‘Je zult daar, in de Kapellestraat, maar zitten als 15-, 16-, 17-jarige - je land ontvlucht uit vaak heel onveilige of zelfs traumatische gebeurtenissen en situaties - maar inmiddels wonend tussen andere 15-, 16-, 17-jarigen die, allemaal, in feite nog in ontwikkeling, zonder familie, in een wildvreemd land met andere gewoonten, met … ja, heel misschien met meer toekomstmogelijkheden. Maar van wie krijg je liefdevolle aandacht, door wie word je opgevoed, hoe word je echt volwassen, …

Denk het je eens in …

De gemeente Oudewater vangt vanaf begin 2024 twaalf minderjarige vluchtelingen op, alleenreizende jongeren onder de 18 jaar die zonder hun ouders zijn gevlucht. Een drietal vrouwen trok zich het lot van de jongens in de Kapellestraat, na eerdere aanzetten (zie kader) behoorlijk aan. Alide, Kirsten en Lieke, buurtbewoners, bedachten al eerder plannetjes om deze opgroeiende jongens - ze beseffen dat het een druppel op de gloeiende plaat is, maar weten ook dat elk druppeltje toch wel een klein beetje helpt - iets aardigs te bieden. Gezamenlijke maaltijden, sinterklaasfeestjes, en nog wel meer activiteiten. “Je moet je inderdaad realiseren”, vertellen ze … en ze wachten even tot ik het goed tot me door laat dringen: dat deze 15-, 16-, 17-jarige jongens, bijna allemaal heel traumatische ervaringen achter de rug hebben, een onmogelijke reis en nu, ver weg van hun familie - als ze die nog hebben - moeten leven in een vreemde stad, in een vreemde cultuur wonen, naar school moeten in Utrecht of Rotterdam, hun huis schoonhouden, bijbaantjes hebben en dan ook nog voor zichzelf boodschappen moeten doen en koken, …”

‘Ik ruik thuis’

“Het gaat ons aan het hart”, vertellen Kirsten en Lieke, “en we zijn blij dat er een paar nu kunnen voetballen bij FC Oudewater, dat sommige van de vluchtelingen een bijbaantje konden krijgen bij o.a. de zuivelboerderij van Gijs Hoogenboom, bij Vepo Cheese en bij Hex. En dat, als we iets organiseren, er altijd mensen klaar staan om te helpen en/of om te doneren. En ja, er gaat wel eens iets niet helemaal goed. Maar nogmaals, denk je eens in hoe de situatie voor die jongens is …”

“We wilden ze een heel klein beetje een thuisgevoel geven. Laten weten dat we een klein beetje begrijpen dat ze het niet makkelijk hebben. Het zijn kleine dingetjes die we doen. Normaal koken ze voor zichzelf. Nu hebben wij een feestelijke maaltijd voor ze georganiseerd. Financieel geholpen door vrienden en vrienden van vrienden hebben we het nodige geld bij elkaar gesprokkeld en zijn o.a. gesponsord door de PLUS. We zijn met, Rozda, een Koerdische vrouw, die we via taalhulp kennen, naar een Arabische supermarkt geweest en hebben met haar van alles ingeslagen. Het bleek een enorme klus. Alles moest vers zijn, alles moest goed gewassen, ook al was het schoon, alles moest met de hand gesneden. We zijn echt uren aan het werk geweest om alles voor elkaar te krijgen. En Rozda was ‘s ochtends om zeven uur thuis al begonnen met de voorbereidingen. In de kleine gemeenschappelijk ruimte hebben we alles een beetje verschoven zodat we met elkaar aan een grote tafel konden zitten. En kijk maar hoe goed het eruit zag.” Lieke toont me een schitterende foto met blije gezichten. “Maar het allermooiste compliment”, laat Kirsten weten, “kwam van een van de jongens die bij binnenkomst zei: “Ik ruik thuis.”

Eerdere activiteiten

In mei van dit jaar bood de Franciscuskerk een podium aan een getalenteerd muzikaal theateroptreden van bekende artiesten met het theaterstuk ‘As I left my father’s house’, dat al sinds 2020 in ons land wordt opgevoerd. Het werd aangeboden door New Dutch Connections, de locatiebegeleider en ‘hun jongens’ die hier wonen in de voormalige huisartsenpraktijk ten einde voor meer begrip en verbinding te zorgen. Het werd druk bezocht.

En later, in juli van dit jaar, organiseerde NDC in het Muziekhuis een avond waarin op een indringende, maar zeker ook sfeervolle wijze de problematiek van deze jongeren helder werd gemaakt. Deze jongeren, hier in Oudewater, hebben een studieplek, een bijbaantje, maar verlangen ook naar menselijk contact, een gevoel van thuis. Een warme plek waar ze welkom zijn; een kom soep, een goed gesprek, een avond samen voetbal kijken. Er zijn al een aantal buren die zich, na een wat onhandige start, inzetten voor deze jongeren. Zeker na de woorden van een van de organisatoren: “Ze willen niet afhankelijk zijn. Ze willen erbij horen.” Dat moet kunnen in de zorgzame Oudewaterse gemeenschap.