Gebakken lucht
Door: Sjoukje Dijkstra AlgemeenHet leek een beetje uit de lucht gevallen: het onderzoek waarmee gemeente Montfoort in januari opeens op de proppen kwam. Geld verdienen met windkracht. Hiermee kondigde de gemeente aan om de mogelijkheden te onderzoeken, omdat, zoals ze het mooi verwoordden, “in de provincie de kans zou bestaan dat windenergie in de toekomst misschien een rol gaat spelen om de doelen te behalen”. Misschien. In de toekomst. Vanwaar nu opeens dat pushen van windenergie en dan op zo’n manier? Geen onafhankelijk onderzoek maar een promotieverhaal met mooie beloftes, onder andere een lagere energierekening. In 2021 werden de windmolens nog keihard de deur gewezen, en was het zonne-energie wat de klok sloeg. Voelde de gemeente de hete adem van Provincie Utrecht in de nek?
Dat de Provincie Utrecht nu dwars over de gemeente heen walst, is typerend en allesbehalve democratisch. Niet alleen de gemeente, maar vooral de inwoners worden hiermee buiten spel gezet. Het doel heiligt de middelen: de windmolens moeten en zullen er komen, terwijl er steeds meer vraagtekens komen bij de windmolens zelf. Hoe schoon is de opgewekte energie door windmolens eigenlijk?
Wist u dat voor onderhoud van windmolens diesel wordt gebruikt? Ter illustratie: De 399 windmolens op de Thortonbank voor de Nederlandse en de Vlaamse kust gebruiken jaarlijks 6,6 miljoen liter diesel voor onderhoud. Dat is over de jaren heen sinds de aansluiting van het eerste windmolenpark in 2009: 40 miljoen liter diesel in totaal. De hoeveelheid CO2-uitstoot is dan nog niet meegerekend. Ook hebben we het voor het gemak nog even niet over de landschapsvervuiling en de gezondheidseffecten voor mens en dier. Het aantal mensen dat ernstige overlast ondervindt van windturbines, zoals slaaptekort en gezondheidsklachten, neemt snel toe nu de turbines steeds hoger en dichter bij woonwijken worden geplaatst*.
In een Gronings dorp bezoekt een derde van de bewoners de dokter vanwege klachten door windturbines, zo berichtte het AD** in 2024.
De vraag is waarom de overheid nog geen grootschalig onderzoek heeft uitgevoerd naar de gezondheidsimpact van laagfrequent geluid, zoals recente studies suggereren. De betrokken burgers voelen zich genegeerd en onbeschermd door de wet. De windmolens hebben bovendien een houdbaarheidsdatum (20 jaar gaan ze mee) en kunnen voor een deel niet gerecycled worden. Misschien is het beter om er nu (niet in de toekomst) een kosten-baten analyse op los te laten: wat levert het nu echt op en tegen welke prijs? Is dat het waard?
Als je bedenkt dat bouwprojecten (zoals aan De Bleek in Montfoort) worden stilgelegd omdat daar een beschermde kikkersoort zou leven, waarom doen ‘we’ dan niet moeilijk over windmolens die het leefgebied van mens en dier ontwrichten?
* Bron: Clintel-rapport het Windmolen-drama: www.tinyurl.com/windmolendrama
Sjoukje Dijkstra
