Koninklijke onderscheiding

Afgelopen zaterdag 12 februari kreeg mevrouw Bets van den Hoogen-van Kuik een Koninklijke Onderscheiding, lid in de orde van Oranje Nassau. Mevrouw Van den Hoogen doet al minstens veertig jaar vrijwilligerswerk in en voor De Wulverhorst.

Mevrouw was uitgenodigd om gezellig met kinderen en kleinkinderen bij Broeck een kop thee of koffie te komen drinken, een hapje en misschien nog een glaasje. Toen ze goed en wel zaten, hadden zich ontelbare kennissen en mensen van De Wulverhorst in het halletje van het hotel verzameld, en die marcheerden achter de burgemeester aan de serre binnen. Er was geen ontkomen meer aan, zo keek ze in elk geval.

Het begon in 1980 met koffie schenken, en gaandeweg werd dat meer. Toen haar echtgenoot in 2001 overleed was De Wulverhorst haar afleiding en was zij er voortaan bijna dagelijks te vinden: het wasgoed op maandag, ze werd lid van het condoleanceteam, ze zorgde voor de versnaperingen, het winkeltje, het kerstdiner en de jaarlijkse reis naar Bennekom, het rondbrengen van de post en een handje toesteken waar dat nodig is. De laatste jaren deed ze wat stapjes terug, ze is tenslotte al 89, en zodoende ontstond het plan om een Koninklijke onderscheiding voor haar aan te vragen en die uit te reiken op 4 oktober, de dag dat het vijftigjarig bestaan van De Wulverhorst gevierd werd. Maar haar oudste zoon Alfred belandde onverwacht in zeer kritieke toestand in het ziekenhuis, en de burgemeester kon het koffertje met de oorkonde en de versierselen voorlopig weer opbergen. Gelukkig is het allemaal weer goed gekomen.

Burgemeester De Vries hield de toespraak, waarvan de boodschap toch wel was dat Bets van den Hoogen zich haar leven lang in dienst van haar naaste gesteld heeft, geïnteresseerd, met empathie en liefde. Vanwege corona mocht zoon Alfred zijn moeder de versierselen opspelden. Joyce Jacobs zei iets liefs, en zoon Ruud sprak ook zijn moeder toe. Ontroerend, en hij hield het niet droog. Menig toehoorder trouwens evenmin, overal werden traantjes weggepinkt. Waarop Danny het hoog tijd vond voor een borrel, en het bleef nog lang reuze gezellig.

Otto Beaujon