Lockdown

Moedig staat ze voor de camera. De restaurant uitbater in haar restaurant: “We waren volgeboekt met kerst. Mijn partner is naar huis gegaan. Die kon het niet aan.” De journalist zegt: “Je glimlacht er nog bij... maar nee.” Het wordt de onderneemster te veel. Ze schiet vol en draait zich weg van de camera. “Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen”, zegt de journalist.

Nee, want er valt niet veel te zeggen...

Wat zeg je tegen de jongere die net een zelfmoordpoging heeft gedaan? Wat zeg je tegen ouders die hun kind moeten missen, omdat de zelfmoord is gelukt? Wat zeg je tegen de ondernemers die het water aan de lippen staat. Ondernemers die geen recht hebben op hulp? Wat zeg je tegen de verpleegkundigen, als ze zien dat alle moties om te investeren in de zorg worden afgeketst? Klapt u voor ze?

Ondertussen lees ik in de Volkskrant dat Nederland per 1 december bijna 100 ic-bedden meer tot z’n beschikking had kunnen hebben, maar het plan voor opschaling verdween in de prullenbak. 34 miljoen verdwijnt in de controle maatschappij, en voor 150 miljoen tikken we een Rembrandt op de kop.

Nee, het valt niet uit te leggen...

Albert Einstein zei het al: De definitie van waanzin is steeds hetzelfde blijven doen en een ander resultaat verwachten. Ik mis de kosten-baten analyse. Niet blindelings hollen, maar stil staan. Blijkbaar willen Rutte & Co dat niet, want stel voor dat de balans doorslaat. Als zelfmoorden, depressies, kindermishandeling, uitgestelde zorg, zwaarder wegen... dan móet het toch ook anders?!

Er valt dan namelijk niks meer voor te zeggen...

Het wordt een donkere kerst. Dan kun je als mens alleen maar bidden en hopen dat het Vredeslicht door het duister heen breekt. Wat mij betreft de enige booster die we écht nodig hebben. Fijne feestdagen!

Sjoukje Dijkstra

Sjoukje Dijkstra