Bruidspaar Looijen
Door: Margreet Nagtegaal Algemeen'Het is bijzonder dat je als bruidspaar mee mag maken dat je zestig jaar getrouwd bent.'
En vaak zijn er veel bijzondere verhalen te vertellen. Zo ook bij het bruidspaar Looijen-van Spronsen. Vanaf 2000 definitief wonend in Oudewater. Lees hier een gedeelte van hun bijzondere levensverhaal.
Op hun trouwdag, 22 november, kreeg het jubilerend echtpaar bezoek van Burgemeester Danny de Vries. Hij had raadslid Yannick Six als verrassing meegenomen vanwege het feit dat Yannick een kleinzoon van het echtpaar is. Het bezoek werd zeer gewaardeerd.
In 1961 trouwden Maarten en Aria nadat ze vier jaar verloofd waren. Maarten is afkomstig uit Ter Heijde aan Zee en Aria uit Monster. Ze gingen wonen in een nieuwbouwhuis in Monster. "Er was nog geen bestrating en verlichting. Mijn man kon amper het sleutelgat vinden, zo donker was het," vertelt Aria. Ze wist dat haar leven er vanaf het eerste begin anders uit zou zien dan van andere echtparen, want Maarten voer als tweede stuurman op de HAL. Al na zes weken getrouwd te zijn was manlief vijf maanden van huis. Ze was eraan gewend. Zij zorgde thuis dat alles goed verliep, ook toen er in de loop der jaren vier dochters werden geboren. Nog amper telefoon in die tijd en al helemaal geen internet. Ze ontdekten pas later dan in hun gezin er vanaf 1970 al ongemerkt email was. De eerste letters van de namen van de kinderen met daaraan toegevoegd de L van Looijen vormden tot hun verbazing het woord; email. Een grappige ontdekking! Maarten moest, toen het aantal schepen in de koopvaardij minder werd, op zoek naar een andere carrière. Tijdens die wisseling van carrière studeerde hij aan de TU Delft wiskunde. "Als pa moest studeren ging ik het huis maar uit met de kinderen zodat hij rust had," vertelt Aria. Hij werkte in de loop der jaren op diverse werkplekken en ontwikkelde zijn kennis tot een hoog niveau. Hij promoveerde aan de TU Eindhoven en als hoogleraar aan de TU Delft kreeg hij wereldwijd een netwerk en er werd regelmatig een beroep op hem gedaan. Ook na zijn pensionering ging hij nog ruim dertien jaar naar Ghana, Ruanda en Jemen waar hij meehielp aan realisatie van goede scholen en zijn kennis overdroeg in vaak moeilijke situaties. Zijn kennis van wiskundige getallenreeksen en alles wat daarmee te maken heeft is in een dik boek terecht gekomen dat als naslagwerk gebruikt kan worden. Yannick vertelt hierover; "Eigenlijk is opa begonnen met het boek toen hij een sinterklaasgedicht had gekregen waarin een getallenreeks stond die hij niet kende!"
Van stilzitten houden beide echtgenoten nog steeds niet. En ook het dikke boekwerk over getallen is een voorbeeld van goede samenwerking tussen de twee. Moeder heeft het hele script namelijk op de computer gezet. Ze laat ook even tussendoor een klein prentenboekje zien. "Kees de muis", opa vertelde erover aan zijn kleinkinderen en dochter maakte er een mooi boekje van.
In hun leven hebben ze twee keer een verhuizing naar Oudewater achter de rug. Dus van Monster naar Oudewater, toen weer terug naar Monster en nu weer in Oudewater. In hun achtertuin, aan de IJssel, ligt een groot ijzeren anker. De eerste keer dat ze in Oudewater woonden had meneer het grote anker ergens zien liggen. Zijn zeevaarders hart ging daarvan harder kloppen. Hij mocht het anker hebben en het ging met alle verhuizingen sindsdien mee. Hun huis noemden ze "Voor Anker". Treffender kan natuurlijk niet. Het echtpaar kreeg tien kleinkinderen en één achterkleinkind. Samen reisden ze op latere leeftijd, de hele wereld rond. En zagen veel, waaronder ook armoede en ellende. Tot op de dag van vandaag is de betrokkenheid bij wat er overal in de wereld gebeurt groot, ook al zijn ze voor anker gegaan in Oudewater.
Margreet Nagtegaal
