Blik op ... Technologie

In zekere zin ben ik een tikkie ouderwets. Een enthousiast gebruiker van internet, maar niet op mijn smartphone. Al sinds de introductie van de mobiele telefoon (een kleine dertig jaar geleden met de eerste autotelefoons met zender in de kofferbak van de auto en niet afneembare telefoon op het dashboard) verzet ik mij tegen de overal en altijd bereikbaarheidscultuur. Mijn smartphone is een telefoon en zo gebruik ik hem ook. Op mijn telefoon geen internet, email of spelletjes. Ik gebruik hem om ermee te bellen en mijn enige concessie is what’s app.

Niettemin: afgelopen weekend was ons traditionele familieweekend waar de inmiddels meer dan vijftig man grote groep van nazaten van mijn ouders bij elkaar kwam, in een groepsverblijf onder Eindhoven. Voorzien van negatieve zelftest vanzelfsprekend. Ik ging naar de ANWB-routeplanner en probeerde de routebeschrijving uit te printen (ja echt, dat is wat ik doe als ik ergens naartoe moet waar ik niet eerder geweest ben). De printversie van die routebeschrijving wilde echter niet openen. De website van het groepsverblijf, waar ik toen terechtkwam vroeg of ik de routebeschrijving naar mijn telefoon wilde sturen. En dat deed ik dus vervolgens, en dat ging helemaal goed.

Toen ik wegreed uit Linschoten zette ik hem aan en de vriendelijke juffrouw maande mij vervolgens tot bij Lopik bij elke rotonde om terug te keren naar de richting Woerden, want zij vond dat ik via de A12 en knooppunt Oudenrijn naar de A2 moest. Ik wilde bij IJsselstein de A2 op. Uiteindelijk accepteerde zij mijn keuze en ik reed naar Eindhoven. Op een zeker moment zei de routebeschrijving dat ik elf kilometer mijn weg moest vervolgen. Na enige tijd realiseerde ik mij dat die elf kilometer wel voorbij moesten zijn (ik was inmiddels in Eindhoven beland) en controleerde mijn telefoon. De dataverbinding was verbroken en de juffrouw van de routebeschrijving stilgevallen. Juist toen ik haar nodig begon te krijgen in de gribus aan snelwegen ten zuiden van Eindhoven. Mijn data waren op. Ik kon niet meer bellen en was hopeloos verdwaald. De rest van het relaas zal ik kort samenvatten.

Ik geraakte uiteindelijk bij het groepsverblijf via een omweg in Nuenen (aan de verkeerde kant van Eindhoven) waar een vriendelijke mevrouw van een tankstation mij een niet bestaande afslag op de A67 aanraadde, waardoor ik kort in België terechtkwam en waar vier tankstations later een vriendelijke medewerker mij het laatste stukje van de route uitprintte. Intussen had KPN wel kans gezien mij in België welkom te heten. Inkomend verkeer nog wel mogelijk, uitgaand niet.

Trudie Scherpenzeel