De iep

Anderhalf jaar geleden werd een iep langs de Oost-IJsselkade in Oudewater door de bliksem getroffen: vanuit de top van de boom schilde de stroom een diepe voor spiraalsgewijs rondom de stam naar de aarde. De gemeente was er als de kippen bij om de boom in stukken te zagen en af te voeren. Het rijtje iepen op de kade was al eerder uitgedund, wegens vermeende iepziekte en om andere incidentele redenen. De stomp bleef staan, om over te struikelen.

Met het litteken van de blikseminslag had de boom nog jaren meegekund, getuige een es aan de Laan van Rapijnen in Linschoten, ook deel uitmakend van een rij beplanting langs de weg. Die es heeft precies zo’n zelfde spiraalvormige kloof vanuit een dikke tak naar de stam en zo verder de bodem in. De tak, kun je zien, is destijds halver hoogte afgezaagd en weer uitgelopen, en de voor in de stam was in de tussenliggende jaren gedeeltelijk overgroeid door het wondherstellende vermogen van de schors. Het litteken zal vast wel zichtbaar blijven tot de boom omwaait of om een andere reden plaats moet maken voor veranderende inzichten van de beheerders van het Montfoorts groen.

Terug naar de grove totale amputatie van de iep aan de Oost-IJsselkade: de vitaliteit van het wortelstelsel is zó groot gebleken dat het opschot rondom de stomp in alle richtingen en met meer dan honderd takken tegelijk opnieuw een ditmaal stamloze, maar desondanks al meer dan manshoge iep vormt. De boom was allesbehalve dood.

Een boom de tijd bieden om van een beschadiging of verwonding te herstellen heeft te maken met karakter, vakmanschap en eerbied voor de natuur.

Otto Beaujon