Heroïsche Alternatieve Elfstedentochten op de Weissensee

De laatste Elfstedentocht werd op 4 januari 1997 geschaatst. Inmiddels ruim 29 jaar geleden. Maar toch blijft de belangstelling voor de Tocht der Tochten onverminderd groot en de tienduizenden schaatsers die staan ingeschreven voor deelname aan de zestiende Elfstedentocht hopen iedere winter weer op mooi nieuws uit Leeuwarden. Tot die tijd moeten de echte liefhebbers zich tevredenstellen met de Alternatieve Elfstedentochten die ieder jaar op de Oostenrijkse Weissensee worden geschaatst. Dit jaar werden er voor de toerschaatsers maar liefst vier tochten gehouden op de Weissensee. Een kleine twintig SVO’ers en Oudewaternaren gingen van start. Het leverde mooie, heroïsche verhalen op!

Dinsdag 20 januari - 1ste Alternatieve Elfstedentocht

Prachtig, zonnig weer, prima ijs, maar wel een ijskoude start. Mieke van Kuijk werd tijdens haar tocht ondersteund door haar man. Hij reikte haar op de verzorgingspost de, door haar zelf gevulde, tasjes aan met drinken, gelletjes en sportrepen. Van Kuijk was dus goed voorbereid, maar ook ambitieus: ‘Eerste 3,5 rondje in een groep gereden maar dat ging mij net iets te langzaam. Het duurde bijna een ronde om bij de volgende groep te komen.’ Op 62,5 kilometer bestond de groep nog uit twaalf rijders, waarvan er nog zes overbleven. Van Kuijk finishte uiteindelijk na 8.02,32 uur. Ondanks het feit dat het om een toertocht ging, werd er voorin het veld fanatiek gestreden om de ereplaatsen. En Mieke van Kuijk deed daar volop aan mee, want ze eindigde als achtste van de 269 schaatsers die de tocht volbrachten en was zelfs de eerste finishende dame. Een geweldige prestatie!

Wim Zwanenburg stapte na 100 kilometer van het ijs. Hij keek met een voldaan gevoel terug op een mooie tocht.

Maandag 26 januari - 3de Alternatieve Elfstedentocht

Traditioneel de tocht met de grootste deelname uit Oudewater en omgeving. Door de zware sneeuwval in het weekend hadden de Oostenrijkse ijsmeesters slechts een parcours van net iets meer dan vier kilometer kunnen vegen. ‘Het was erg druk met achthonderd deelnemers op het ijs,’ vertelde Eric Stubbe. Na honderd kilometer kreeg de Oudewaternaar last van zijn rug. ‘Daarna nog 55 kilometer doorgereden, toen ging het echt niet meer en moest ik opgeven. Maar het was een mooie ervaring en ik denk dat ik het volgend jaar nog een keer ga proberen.’

Een bijzondere prestatie werd deze dag geleverd door de veertienjarige Sjoerd Nieuwenhuizen uit Montfoort. In alle vroegte was hij samen met zijn ouders, Ard en Catharina, van start gegaan. Waarschijnlijk als jongste deelnemer van alle schaatsers die aan de Alternatieve Elfstedentocht meededen. Nieuwenhuizen junior finishte net binnen de tien uur. Nieuwenhuizen senior kwam na 8.37,36 uur over de eindstreep. Daarmee was hij ruim een half uur langzamer dan Peter Kromwijk, die als achttiende finishte. Catharina Nieuwenhuizen kwam tot 100 kilometer. En dat gold ook voor Weissensee-veteranen zoals Rinus Steenbergen en Wim Vergeer. Ze hadden geen ambitie meer om 200 kilometer te schaatsen, maar wilden vooral genieten van hun tocht over het Oostenrijkse bergmeer. Desondanks blijft ook het schaatsen van honderd kilometer een geweldige prestatie.

Eric Stubbe.

De Treurtjes

Net als Eric Stubbe was ook Conny Hagoort-Treur niet blij met het ingekorte parcours: ‘We moesten even schakelen, zesenveertig keer dezelfde ronde.’ Ze schaatste de tocht samen met haar zus Marga Eikelboom-Treur. Conny: ‘Bij de start was het nog donker, maar het beloofde een mooie dag te worden. De zon kwam op, de omgeving was prachtig. Het schaatsen voelde goed. Toch lukte het niet om een groepje te vinden om bij aan te sluiten. Door de korte rondes, weinig wind en de vele scheuren reed iedereen vooral zijn eigen tempo. Na ongeveer 50 kilometer ging het mis. ik viel hard op mijn schouder en arm. Ik stond misselijk en duizelig weer op en verbeet de pijn. De twijfel was groot, zouden we nog verder kunnen? Er lag immers nog 150 kilometer voor ons, en het zwaarste deel moest nog komen. De moed zakte me in de schoenen.’ En ze vervolgt: ‘Maar je kunt meer dan je denkt. Stoppen zou een zere schouder opleveren, doorgaan ook, maar doorgaan bood ook uitzicht op een medaille. De knop ging om. Met pijnstillers, een iets lager tempo en veel doorzettingsvermogen gingen we verder. Marga paste haar tempo aan en bleef me ondersteunen. De rondes volgden elkaar op. Het besef van afstand en tijd raakten we kwijt.’ Aan het eind van de middag werd het donker en reed het tweetal door de mist richting de finishstreep. Conny: ‘En toen was daar de finish. Vermoeid, koud en met pijn, maar vooral trots. We hadden het gehaald!’

Donderdag 29 januari - 4de Alternatieve Elfstedentocht

Woensdag had het weer gesneeuwd en er werd besloten om naast de tocht van donderdag een extra tocht op de vrijdag te organiseren. Wellicht onder betere omstandigheden. Ard Nieuwenhuizen koos voor de donderdag. Wederom een zeer kort parcours met maar een verzorgingspost bij het keerpunt. Voor deze gelegenheid omgedoopt tot Dokkum. Maar het ijs werd deze dag steeds zachter. ‘Het voelde als het schaatsen door een slush puppy tot aan het schaatsen door grindbak,’ aldus Nieuwenhuizen. Maar de Montfoorter zette door en lag al snel aan kop van het kleine peloton. Na ruim tien uur had hij 175 kilometer geschaatst en was hij de schaatser die als eerste over de finish kwam en de grootste afstand aflegde. ‘Het was echt niet meer te doen. Iedere ronde kwam ik wel twee of drie keer ten val door de scheuren en het slechte ijs. Ik was doornat.’ Na afloop werd Nieuwenhuizen gehuldigd als winnaar van deze vierde Alternatieve Elfstedentocht. Michel van Dijk kwam deze dag tot honderd kilometer.

Gezien de weersomstandigheden had Carel Doesburg de tocht van donderdag laten schieten en zijn hoop gevestigd op de ingelaste tocht van vrijdag. Die werd echter geschrapt. De ijsmeester van De Vechtsebanen weet nu al dat hij volgend jaar wel bij een de eerste tochten van de partij is: “Ik laat geen tocht meer schieten.”

SVO en Oudewater op de Weissensee

100 kilometer: Wim Zwanenburg - Rinus Steenbergen - Wim Vergeer - Leon Hoogenboom - Catharina Nieuwenhuizen - Michel van Dijk

150 kilometer: Eric Stubbe

175 kilometer: Ard Nieuwenhuizen

200 kilometer: Mieke van Kuijk - Arie Gelderblom - John der Vries - Adri Boere - Marga Eikelboom-Treur - Michael Hagoort - Conny Hagoort-Treur - Ard Nieuwenhuizen - Sjoerd Nieuwenhuizen - Richard van Agthoven - Michel van Dijk - Peter Kromwijk