Hoe roerige jeugdsoos Mojoc ‘68 Montfoort blijvend veranderde

“Het was met elkaar, voor elkaar. Die saamhorigheid voel je nog steeds”

Een leegstaand pandje in de Korte Kerkstraat, een groepje eigenwijze jongeren en een stad waar voor de jeugd niets te doen was: zo begon Mojoc ‘68. De jeugdsociëteit zorgde voor ophef bij ouders en overheid, maar werd een begrip onder jongeren. Nu is er een boek verschenen dat de roerige beginjaren opnieuw tot leven brengt.

Joke de Wissel en Harry van Kasteren vertellen hoe bijzonder die tijd was. “Bij de protestanten en katholieken was er weinig tot niks voor de jeugd”, zegt Joke. “Er waren wel activiteiten van de kerk, maar dat waren heel beperkte dingen. Binnen Mojoc waren juist activiteiten voor álle jongeren, of je nu katholiek, protestant of niet-gelovig was.”

Symbolische gulden

De eerste stappen waren klein: bijeenkomsten bij iemand thuis. Al snel volgde een doorbraak toen via een supermarktbaas een leeg pandje in de Korte Kerkstraat beschikbaar kwam. “We konden het huren voor één gulden per jaar”, herinnert Harry van Kasteren zich. “Wel met de verplichting om alle drankjes en chips bij hem af te nemen. Voor hem een gouden tijd, voor ons de start van iets groots.”

In het jongerencafé werden al snel allerlei activiteiten opgezet: knutselmiddagen voor basisschoolkinderen, disco-avonden, discussiebijeenkomsten en optredens van bekende bands. “De Bintangs en Cuby & the Blizzards kwamen hier spelen”, vertelt Harry. “De hele regio liep uit als zulke namen naar Montfoort kwamen. Voor onze kleine stadse begrippen was dat gewoon iets revolutionairs.”

Doorbreken van verzuiling

Het initiatief doorbrak bovendien de heersende verzuiling. “Je moet je voorstellen dat katholieken en protestanten in die tijd nauwelijks iets samendeden”, zegt Joke. “Iedereen had zijn eigen winkels, scholen en regels. Mojoc wilde daar juist doorheen breken. Het was voor de héle jeugd.”

Dat zorgde voor wrijving. “Dat was natuurlijk het zere been van de dominee en de pastoor”, herinnert Harry zich. “Ze zagen het niet zitten dat jongeren van allerlei richtingen zomaar samenkwamen. Ook de gemeente wist niet goed wat ze ermee aan moesten, want ja… we hadden natuurlijk geen drankvergunning. Toch werd dat oogluikend toegestaan.”

Jeugd los van thuis

De bijeenkomsten gaven jongeren een vrijheid die ze thuis niet kenden. “Je kan je bijna niet voorstellen wat dat betekende”, zegt Harry. “Thuis maakten pa en ma de dienst uit. Maar bij Mojoc konden we echt onszelf zijn. Er werd muziek gedraaid, er waren discussies… en opeens kregen ouders niet altijd meer gelijk.”

Joke knikt: “Wij luisterden naar de Beatles en de Rolling Stones, terwijl onze ouders nog Willeke Alberti draaiden. Meisjes gingen ineens lange broeken dragen, en de minirok kwam op. Het was echt een nieuwe tijd - en Mojoc gaf daar in Montfoort een plek aan.”

Boost voor verenigingsleven

In de loop van de jaren veranderde de sfeer. Van brede jeugdactiviteiten verschoof de nadruk naar het jongerencafé, met muziek, gezelligheid en ook de keerzijde: drank, drugs en schulden. In 1996 viel definitief het doek.

Toch had Mojoc een onverwacht tweede leven. Het pand werd verkocht, de schulden afgelost - en het geld dat overbleef vloeide terug naar de Montfoortse samenleving. “Verenigingen en clubs konden vijftien jaar lang bij Mojoc Beheer aanvragen doen voor bijzondere uitgaven, van een mengpaneel tot een bokkenwagen”, vertelt Harry. “Zo heeft het verenigingsleven tot 2010 nog kunnen profiteren van Mojoc.”

Het boek

Ruim vijftig jaar later besloten oud-leden de geschiedenis vast te leggen. Harry van Kasteren, vanaf het eerste uur betrokken, verzamelde oude notulen, brieven, krantenartikelen en foto’s. Joke de Wissel, die later aansloot bij Mojoc, zette het materiaal om in een leesbare tekst. De lay-out en vormgeving werden verzorgd door Léon Boere. Samen met Paul Out en Willem den Houdijker maakten zij een boek dat niet alleen de feiten beschrijft, maar ook de sfeer van de jaren zestig en zeventig oproept.

“Ik krijg alleen maar complimenten”, zegt Harry. “Mensen bladeren het door en beginnen meteen verhalen op te halen.” Joke vult aan: “Voor wie erbij was is het pure nostalgie, en voor wie later kwam een tijdsbeeld van hoe het toen in Montfoort was.”

Saamhorigheid

Wat blijft, zijn de herinneringen en de geest van saamhorigheid die in die tijd ontstond. “Het was echt met elkaar, voor elkaar”, zegt Harry. “Veel mensen hebben bij Mojoc hun partner leren kennen. En ook nu voel je nog dat die tijd ons gevormd heeft.”

Joke beaamt dat: “Het heeft iets blijvends nagelaten in Montfoort. Niet meer die strikte scheidslijnen, maar samen optrekken. Dat gedachtegoed zie je nog steeds terug.”

Boek te koop

Het boek over de beginjaren van Mojoc ‘68 is inmiddels te koop bij Mado, de woonwinkel Bij Ons Binnen en via www.mojoc.nl. Het boek is in beperkte oplage beschikbaar.