Mooi geweest

Vrijdag 25 februari 2022

‘t Is mooi geweest, zegt Wim Knol, ik sta weliswaar nog op de kieslijst maar twaalf jaar en drie raadsperiodes is voor mij genoeg. Ik heb de knoop doorgehakt en gisterenavond mijn laatste raadsvergadering bijgewoond.

In Annemarie van ‘t Veen heb ik iemand gevonden met opvattingen over de samenleving die wonderwel overeenkomen met hetgeen waar ik me jaren binnen de partij van de Onafhankelijken voor heb willen inzetten en de laatste drie jaar onder de vlag van de Wakkere Geelbuik. We hebben met Progressief Oudewater een nieuwe partij opgericht met heel fundamentele idealen over de manier van omgaan met je medemens, sociaal, eerlijk en samenwerkend.

We zouden dat graag delen, en het toejuichen -wat héét! - mee te mogen doen in een gemeenteraad waar een coalitie ruimte laat voor samenwerking, niet alleen omdat het wettelijk moet, maar uit overtuiging.

Waarom ik zelf niet meer in die raad wil en toch op de lijst sta, heeft een hele praktische oorzaak: een lijst moet minstens zes kandidaten hebben, en we hebben echt in zeer korte tijd kandidaten moeten zoeken, gesprekken voeren en overeen moeten komen. Toen het echt nijpend werd ben ik zelf in het rijtje gaan staan, met het voornemen me terug te trekken zodra er zes anderen bereid zouden zijn raadslid te worden. Ik ben trots dat het ons gelukt is een team met acht enthousiaste kandidaten samen te stellen. Inmiddels hebben ook al een aantal mensen aangeboden mee te helpen aan het opbouwen van de partij. Met elkaar gaan we proberen de progressieve krachten in Oudewater te bundelen. Dat is hard nodig; rechts maakt de dienst uit.

Als je het raadswerk goed wilt doen slurpt het tijd. Het is beslist meer dan de stukken lezen en je mening daarover kunnen verwoorden; je kunt pas goed functioneren als je ook ‘thuis’ bent in wat er in het dagelijks leven in de stad gebeurt. Zeker als je welbewust (of tegen wil en dank) de rol van luis in de pels krijgt opgespeld. Het verwijt ‘altijd iets anders te willen’ heeft heel duidelijk te maken met het ontbreken van de bereidheid (bij velen) om zich vooral niet in een alternatief te willen verdiepen uit angst dat je eigen idee of plan daarbij misschien averij oploopt, ten koste van je plaats in de rangorde. Knabbelen aan andermans amendementen, wars zijn van moties, nooit ruimhartig toegeven: het risico om daarbij te verzuren is niet denkbeeldig.

Wat ik het aller-, allerergste vind dat Oudewater is overkomen en waartegen ik te hoop gelopen ben, is oneerlijkheid - ik zeg het hardop en welbewust - over het willens en wetens aan je laars lappen van het bestemmingsplan om een kantoor te bouwen op het industrieterrein dat er niet voor bestemd is. Of de manier waarop tegen de schriftelijke overeenkomst in de grond van de Westerwal toch verkocht is aan een projectontwikkelaar bij wie het er aan verdienen veel belangrijker is dan de woningnood. Of de gemeente die de grond -nota bene met boekwaarde nul - aan het Oranjebolwerk verkocht heeft aan een projectontwikkelaar, in plaats van aan de woningbouwvereniging om er betaalbare woningen voor mensen met een gewoon salaris te bouwen. Als het ergens kon was het daar.

Lange tijd heeft de KVP in Oudewater de dienst uitgemaakt en vervolgens het CDA. Met een soort superieure minzaamheid ten opzichte van de rest van de raad, een hiërarchie die niet alleen in de politiek te vinden was maar waar de hele samenleving van doortrokken was. Vroeger waren het de kerken, nu is er een ander soort pikorde in materiële welvaart. Bezit geeft een soort moreel gezag, er wordt tegenop gekeken, de verzuiling is vervangen door verboxing. In de politiek en de ambtenarij hebben bijvoorbeeld ingehuurde externe adviseurs een hele hoge plek op de zitstok, en kritische vragen stellen bij een rapport of advies van zo’n bureau op basis van gezond verstand is bij voorbaat al brutaal. Als het adviesbureau bijvoorbeeld vindt dat de beeldengroep Herman de Man voor de Heksenwaag omgedraaid moet worden omdat de voorbijrijdende automobilist de gezichten dan beter kan zien, dan geldt dat politiek en ambtelijk als een onweerlegbare verbetering die onverwijld uitgevoerd moet worden.

Die mentaliteit zal ik niet missen. Het politieke handwerk, de vele contacten met inwoners en de discussies wel. Maar het leven heeft meer te bieden. In de schepen van ons rederijtje heb ik een uitdagende en in alle opzichten voldoening gevende hobby. Ik kijk met plezier en zonder wrok terug op de jaren dat ik de gemeenteraad van Oudewater heb mogen dienen.

Volgende maand eerst nog het officiële afscheid, met mooie woorden en, wie weet, een stadspenning. Ik laat me verrassen.

Otto Beaujon